De Thomas Pannenkoek-plog op zondagmorgen

Ik heb geen abonnement op een krant, maar snuister ’s morgens graag eens door de kranten. Zeker op zondagmorgen, waar mijn lieve dame wat langer uitslaapt en ik gerust een uur voor de pc kan zitten lezen…

Mijn interesses? Heel breed, eigenlijk. Mijn vrouw kijkt vaak aangenaam verrast dat ik op TV-kwissen vaak het antwoord ken vooraleer de vraag volledig is gesteld. ‘Algemene kennis’, denk ik dan, plus veel weet-je-datjes die ik uit de kranten haal.

Heel ‘interessant’ aan het lezen van bepaalde artikels is het nalezen van de reacties van de kijker anderen. De meest ‘intelligente’ opmerkingen komen vaak van de oersimpele medemens die vaak geen zin kan schrijven zonder dat er vijf fouten in staan.

Soms is het gewoon eerlijk grappig, zoals de reactie van hierboven. Je moet zoiets maar meemaken én het durven in de online-krant zetten ook.

Tussen twee kranten door word ik geprikkeld door mijn gedachten. De voorbije week heb ik de muren van ons toilet eens onder handen genomen. De pot was vernieuwd, het handwasbakje vervangen, het spiegeltje had ik afgenomen want ik was het beu. De muren kregen een schilderbeurt en het geheel ziet er echt stijlvol uit. Echt een plezier om naar ons toilet te gaan (dit is geen uitnodiging voor jullie om eens bij ons te komen je-weet-wel-wadden).
Nu dacht ik: laat ons nog een schilderijtje ophangen. Op 2dehands.be vind je die voor een prikje. En inderdaad, ik was nog niet helemaal op de site en ik moest me bukken. De schilderijen werden me naar de kop gegooid. Prijzen zeg maar vanaf tien Euro, wie kan daarvoor sukkelen?
Ik vond mijn gading niet echt, want het moet ook ergens op lijken. Neem nu het schilderijtje van op de foto – zie jij daar heerlijke smeuïge appels in? Ik krijg al kotsneigingen als ik ze alleen maar zie.

Bron: hln.be

Ik bleef gebombardeerd worden door WC-literatuur. Heeft allicht te maken met het feit dat mijn brein was gewashed is door de sanitaire werken in huis. Maar bon, niet erg. Nu weet ik tenminste dat we altijd een reserverol toiletpapier moeten meenemen als we naar Peking gaan. Oudjes gaan er op pad om ‘schietpapier’ te stelen, stel je voor.

bron: hln.be

En, als laatste onderdeel qua WC-praat vond ik in dezelfde kwaliteitsfutkrant Het Laatste Nieuws dat Wilders vierkant belachelijk gemaakt wordt in Amerika omwille van het niet slagen in zijn opzet om Nederland en al wat hem niet aanstaat op z’n kop te zetten. Ik heb er vierkant mijn plezier in. De man loopt al maanden binnen- en buitenland plat om zich op meetings,.. als de grote hervormer te verkopen met zijn speciale gedachten.

Van Wilders naar Trump is maar een kleine stap. Hoewel de persoon Wilders maar een mug is in vergelijking met de huidige falende Amerikaanse president. In El Pais las ik hoe domme Amerikaanse (Trump)kiezers verbaasd zijn dat hun ziektebescherming wel eens zou kunnen wegvallen nu Donald Duck president geworden is.
Er zijn van die hele domme Amerikanen…

bron: elpais.com

In dezelfde krant las ik hoe het DNA honden in Malaga zal opgeslagen worden in de strijd tegen het overmatig aantal (wilde) honden. We zijn er de vorige zomer geweest, en inderdaad, die plaag mag wel eens worden aangepakt.

En ja, toen passeerde ik toevallig ook Tass, de Engelstalige versie van de Russische kwaliteitskrant. Zag ik daar een toevallig berichtje dat de vorige president Mubarak van Egypte is losgelaten. Zomaar, een berichtje tussendoor. In onze media is dit zelfs niet aan bod gekomen (heb ik toch niets van gehoord of gelezen). Te onbelangrijk om te vermelden, het feit dat de man die aan de bron ligt van alle geweld in Egypte de voorbije jaren, weer zijn eigen gras kan afrijden thuis?

Tenslotte, voor ht feit van hierboven heb ik geen woorden. Net op de verjaardag van de aanslagen in Brussel vonden terroristen het nodig om ons eens wakker te schudden dat we nog niet moeten dromen van een veiliger wereld.

Moeten onze (klein)kinderen in zo’n wereld leven?

Geniet van jullie zondag, het is mooi weer!

Geplaatst in filosofie | Tags: , | 21 reacties

Moeders Koekjestrommel

k5

De ‘koer’ van mijn petje (grootvader) in Zarren. Ik heb goed moeten zoeken om uit te vissen wie op deze foto staat.

Twee nonkels van me, een tante en een hondje. Het bijgebouwtje op de achtergrond staat er zeer bouwvallig bij, en bleef zo tot de dag dat ik zelf een kleine koter was en we op bezoek kwamen bij onze grootouders.

Het huisje zelf kun je niet zien. Het was klein en niets zou hebben doen vermoeden dat daar een gezin van twee ouders heeft gewoond met hun zes kinderen. Een keuken zoals wij die kennen was er niet. Iemand die de voordeur zou gebruikt hebben, viel letterlijk met de deur in huis.

Die deur kwam rechtstreeks in het woonkamertje uit, maar was al jaren vergrendeld. Niemand gebruikte die, het bezoek kwam langs de achterdeur.

Eén keer heb ik geweten dat de voordeur werd geopend.

Mijn metje was gestorven in het ziekenhuis van Roeselare na een kortstondige ziekte. Mijn grootvader was zeer moeilijk te been, en had zelfs het ziekenhuis niet bezocht om haar een laatste groet te brengen. Op de dag van de begrafenis vormde zich een rouwstoet vanaf het huis van de begrafenisondernemer naar de kerk. De plaatselijke fotograaf van Zarren stond langs de kant om hier en daar een (zwart wit) fotootje te schieten van het gebeuren.

Aan het ouderlijke huis werd gestopt. Mijn nonkel O. ging naar binnen en plots opende de voordeur. De kist werd uit de auto gehaald en op een verhoog gezet. Petje groette de kist met het stoffelijk overschot van zijn vrouw en er werd door de pastoor een onzevader gebeden. Dit was één van de meest ontroerende momenten uit mijn leven. Die stoere nonkels van me stonden te huilen, ook petje hield het niet droog. Mijn vader (de oudste nakomeling) was naast hem komen staan, hij steunde zijn vader en leidde hem terug naar binnen, in zijn zetel.

Dit is de laatste keer dat de voordeur werd geopend. Tenzij, maar dat heb ik niet geweten, om een paar jaar later mijn grootvader met de ambulance naar het ziekenhuis te brengen, waar ook hij na een paar dagen overleed.

Wat zijn wij verdomd verwend tegenwoordig. Die twee oudjes hebben nooit iets van luxe gekend, maakten actief twee wereldoorlogen mee, zijn nooit eens weg geweest (verlieten Zarren enkel om te sterven in het ziekenhuis van Roeselare), leefden heel hun leven in een krotje maar brachten zes fantastische kinderen voort.

(enkel het meisje op de foto leeft nog, ze is de laatst overlevende van het gezin B. uit Zarren)

Geplaatst in filosofie | Tags: , , , , , | 25 reacties

Tevredenheidsonderzoek

Al die tevredenheidsenquêtes in mijn mailbox, ik baal ervan.

Of we nu online een pakketje besteld hebben bij Bol.com, of we hebben een bezoek gebracht aan de bank, of we werden geholpen door de klantendienst van Telenet, of de auto werd binnengebracht voor een onderhoudsbeurt,… Je kunt er bijna je schoonmoeder op verwedden dat een tevredenheidsonderzoek zal volgen.

Drie weken terug kregen we een briefje van de postbode dat hij een aangetekende zending wou afgeven, maar dat we niet thuis waren. De zending kon ’s anderendaags opgehaald worden in het dichts bijzijnde postpunt.  Leuk en interessant, ware het niet dat de brief niet voor ons was bestemd. Nog een geluk dat ik het kaartje zelf in de juiste brievenbus gooide, of de bestemmeling kon fluiten naar zijn omslag.

Twee weken geleden kregen we een viertal brieven die bestemd waren voor ons huisnummer, maar een totaal andere straat. Toen sprong ik met een diepe zucht op de fiets, en ging de brieven naar de juiste straat brengen.

Het werd me een beetje teveel, en ik vond het gepast de klantendienst van B-post hiervan op de hoogte te brengen. Jammer dat iemand daarmee een uitbrander wordt bezorgd, maar met die gang van zaken kunnen serieus wielen afdraaien.

De klacht kon via een online-berichtje. Een paar dagen later kreeg ik antwoord dat het probleem werd besproken met de betrokken postbode en dat in het vervolg beter zou worden opgelet. Hopelijk neemt die nu geen wraak, of ik mag fluiten naar mijn wekelijkse cheque die ik krijg van WordPress (*) voor het regelmatig dumpen van wat schrijfsel op mijn weblog.

Gisteren zat weer eens een tevredenheidsonderzoek in mijn mailbox. Geeuw. Het vragenlijstje viel nog mee, het waren geen zeventig bladzijden met in te vullen toestanden. In twee minuutjes was ik erdoor. De commentaarvelden werden op z’n Thomas Pannenkoeks ingevuld, kwestie om de persoon die deze lijsten behandelt een minder saai moment te bezorgen tijdens zijn/haar vervelende dagtaak.

De laatste vraag viste naar suggesties om de klantendienst efficiënter en degelijker te maken. Daar heb ik, bescheiden als ik ben, op geantwoord:

“Door mij directeur ervan te maken”

Benieuwd of ik de betrekking effectief ook krijg…

 

(*) of droom ik dit?

 

 

Geplaatst in filosofie | 62 reacties

Moeders Koekjestrommel

k33

Een snoeper was hij, mijn nonkel G. .

Allercharmantst op gebied van omgang met meisjes en vrouwen. Als jongste van de vier zonen B. had hij de nodige lessen geleerd uit de omgang die zijn broers hadden gehad met hun lieven.

Soms vond ik het op het gênante af als hij op familiefeestjes weer eens een meisje op zijn schoot trok. Zeker niet mijn stijl, nooit geweest. Bij bezoekjes aan Zarren bleek zijn ‘gebruik’ nogal gewoon. Sommige dames konden hiermee (groen) lachen, bij anderen zag je gewoon aan hun gezicht dat ze hem liever een muilpeer hadden verkocht.

Hij had een eenvoudig beroep, maar in het weekend was hij altijd heel keurig gekleed. Kostuum en stropdas, de onmisbare zonnebril op de neus. Zomer en winter, donker of helder, die bril was onlosmakelijk met hem verbonden. Zo had hij het gezien in de films waar hij destijds zijn liefjes mee naartoe nam. Niet dat hij veel aandacht voor de inhoud van de voorstelling zal hebben gehad…

Uiteindelijk vond hij zijn geluk bij J., een knappe jongedame met wie hij een mooi gezin stichtte. Eén van zijn dochters, E., is een ‘nakomertje’ waarmee ik via Facebook al eens een plezant gesprek voer. Ze is razend knap, recht voor de raap en heeft een hart van goud.

Eén talent had nonkel G. niet, en dat blijkt een beetje uit de foto bovenaan. Fotograferen was niet zijn grootste dada. Zo leende hij op een dag het kubusvormige fototoestel van mijn vader om zijn lief voor de eeuwigheid vast te leggen. Kunstkenners zouden concluderen dat dit beeld ofwel geniaal is ofwel compleet onnozel. Akkoord dat de persoon in kwestie het belangrijkste object is binnen een plaatje, maar zoek dan toch tenminste een achtergrond die een beetje romantisch is. Een stuk tuin, een dorpsgezicht, wat natuur. Nu poseert tante J., zittend op de vensterbank voor een raam, met rond zich een massa bakstenen. Het beeld staat zelfs niet helemaal recht…

Nonkel G., toch…

(de man is vorig jaar gestorven – Sint Pieter heeft aan de hemelpoort aangedrongen om  de engelen met rust te laten, en er zeker geen op zijn schoot te trekken…)

Geplaatst in filosofie | Tags: , , , , | 52 reacties

Shit, verdorie!

De aandachtige lezers van deze blog, en daarmee bedoel ik Prosper, Martine, Ahmed, Maria, Geneviève, Maurice, Mieke, Lieve, Sigrid, Barack, Ayoka, Mustafa, Abdukrahman en vele anderen, weten ondertussen dat we bezig zijn met wat opfrissingswerken aan onze woning. We moeten tenslotte iets doen met ons geld nu het niets meer opbrengt. Voor sommige dingen werd het wel eens tijd.

In onze regio hebben we te kampen met zeer hard leidingwater. Heel kalkrijk, nefast voor de leidingen. Om een voorbeeld te geven: vaak gebeurt het dat een kraan niet meer loopt, dat ik hem moet afschroeven waarna een massa zwarte brij naar buiten loopt.

Nu de loodgieter toch bij ons moest zijn om nieuwe hangtoiletten (zoals ik schreef in een vorig blogje: goed voor hart- en bloedvaten) te installeren vroegen we hem om ook iets te doen aan het kalk in ons water. Er komt een ontkalker van het formaat van een frigobox, als dat niet helpt dan weet ik het ook niet meer…

Een gietijzeren elleboog aan het begin van de doorvoerleiding werd ontkoppeld. De loodgieter gaf die met brede glimlach in mijn handen om er eens binnenin te kijken.  Het resultaat zie je op de foto bovenaan. Het water dat van hieruit vertrok naar de leidingen binnenshuis, waar koffie mee wordt gezet, waarmee we ons wassen, waarmee we eten klaarmaken,… vertrok door die roestige met bruine smurrie gevulde elleboog.

Geniet nog eens extra van het zicht door te klikken op de foto en die te vergroten. Het wordt steeds maar spectaculairder.

Yek, yek, yek…

Een mens mag toch niet teveel nadenken als hij/zij een glas water van de kraan drinkt…
Informatie als deze: https://www.cm.be/gezond-leven/voeding/voedingswaren/dranken/water/leidingwater.jsp moet dan ook met een serieuze korrel zout genomen worden.

Een smakelijke zondag toegewenst!

Geplaatst in filosofie | Tags: , , , , | 68 reacties

Moeders Koekjestrommel

k2

Met een weekje tussenpauze doen we de koekjestrommel weer eens open. Vorige week schreef ik een logje over de toestand van mijn moeder. Voor wie het interesseert: momenteel evolueert haar toestand in gunstige zin. Misschien komt ze zelfs terug naar huis, zij het dat het met serieus meer hulp zal moeten gebeuren dan voordien.

Honderden foto’s zijn voorzichtig door mijn handen gegaan. Ze waren zo kostbaar en broos dat ik ze enkel aan de zijkanten durfde aanraken.

Bij de meeste foto’s kreeg ik heel vlug een Aha-erlebnis. Bij sommige helemaal niet. Een voorbeeld is de foto van hierboven. Ik gok dat hij genomen is in een cafeetje in Sint Michiels Brugge, op een paar honderd meter van het liefdesnest van mijn grootmoeder en grootvader, ouders van mijn moeder.

Mijn grootvader V. was geen echte caféganger, maar wel iemand die hield van het ‘bollen’.
Dit laatste was een volksspel waarbij men probeert de ‘krulbol’ zo dicht mogelijk tegen een paaltje te gooien.

Het spel werd gespeeld in café ‘Spoor 13’, toen nog een volkscafé dat vlak aan de overkant van de spoorweg lag. Nog steeds ‘ligt’ trouwens, want toen ik er vorige week voorbij reed viel het me op dat het nog steeds bestaat.

Een beetje achter deze foto zat een krantenartikel waarop mijn grootvader stond te glunderen met een beker in zijn handen. V.B. was voor de vijfde keer ‘kampioen bollen’ geworden in het jaarlijkse kampioenschap van Sint Michiels.

Het verwonderde mij eigenlijk dit te mogen lezen, want ik heb hem nooit op café weten gaan. Nooit, echt nooit. Hij was een huismus eerste klas, een beetje te vergelijken met Thomas Pannenkoek himself (toch de keren dat we niet op reis zijn).

Ik zie voor me dat een bepaald moment iemand het derde rondje betaalt, en dat pepe V. past voor de eer. Dat hij zal hebben geantwoord: “Vo mien een latte chocola!”, want dat was de gewoonte in die tijd. Als je zelf een rondje betaald had werd verwacht dat je een traktaat terug kreeg. Als je dan geen zin meer had in een drankje (wat toen in 99% van de gevallen ‘alcohol’ betekende) vroeg je een stuk chocolade die je dan thuis aan de kinderen kon geven.

Twee opa’s ‘kampioen’. De ene met zijn duiven, de andere met krulbollen. En nergens, nergens staat een standbeeld ter ere van hen.

Kun je dit begrijpen?

Geplaatst in filosofie | Tags: , , | 36 reacties

Sombere week

A15

Ik kan je garanderen dat ik er een serieus klopje van kreeg. De melding in mijn werk-mailbox dat ik een broer moest opbellen in verband met mijn moeder. Of ik hem eens wou terugbellen.

De verpleegster die elke morgen langskomt had haar gevonden op de grond naast bed. In een toestand eigen aan de zware pijnstillende medicatie die ze momenteel krijgt. Ze is met hoogdringendheid naar het ziekenhuis gevoerd, waar drie dagen op rij allerlei onderzoeken gebeurden.

‘Waarom’, denk je dan. De laatste maanden werd ze wel vaker binnengebracht in dit ziekenhuis. Haar naam intikken op de computer, en iedereen ziet wat met haar aan de hand is. Iedereen weet dat haar situatie onomkeerbaar is en de dag niet meer heel veraf is dat we zullen moeten afscheid nemen. Waarom haar lichaam dan nog eens binnenste buiten keren via onderzoeken die niet altijd comfortabel verlopen?

Ondertussen lijkt haar situatie wat gestabiliseerd, en krijgt ze weer uit om naar huis terug te keren om haar strijd verder te zetten. Een beetje tot onze schrik eigenlijk, want wat deze week is gebeurd kan en zal zich allicht nog herhalen. En wat als ze niet tijdig wordt gevonden en ze uren op de grond (eventueel buiten) moet afzien? Een heel bange gedachte.

Een gedachte die de huidige ondoenbare werkstress overschaduwt. De voorbije week werkte ik met een serieuze overdrive. Overuren, middagpauzes doorwerken, nadien naar het ziekenhuis koersen. Thuisgekomen vlug iets eetbaars in mijn mond proppen. Gezond? Neen.

Tournée Minerale is voorbij. Voor ons min of meer geslaagd, we hielden het vol tot het laatste weekend. Na alle rommel thuis met de werken hadden we beiden echt behoefte om iets lekker te gaan eten, en daar hoort een glaasje alcohol bij. We moesten niets bewijzen met die actie. Als we 24 dagen zonder alcohol kunnen, en er geen afkickverschijnselen van hebben, betekent dit toch dat we niet verslaafd zijn.

Doen we mee aan de 40 dagen zonder vlees? Nope. We eten nu al zeer weinig vlees en net als het glaasje alcohol af en toe gunnen we ons ook af en toe een biefstukje. Doe ik mee aan de 40 dagen bloggen? Nope. Geen tijd plus mijn wetenschap dat, ééns ik 40 dagen zou bloggen, de verslaafdheid weer zou naar boven komen die ik jaren geleden had met mijn skynet-weblog.

Moeders Koekjestrommel hou ik even voor bekeken. Mijn geplande bijdrage van vanmorgen werd gisterenavond in de prullenmand gegooid. Vond ik niet gepast in de huidige situatie. Hoe graag ik ook blog, de komende tijd zal het op een serieus lager pitje gebeuren.

En laat de lente nu maar héél vlug komen, want ik heb ze nodig!

Geplaatst in filosofie | Tags: | 72 reacties