Hallo, Proximus ?

aa

Het heeft zeer lang geduurd voordat ik eraan wou toegeven, maar sinds enkele jaren is de GSM één van de attributen die in mijn zakken zit als ik op stap ga. Niet dat het onding veel gebruikt wordt, maar in noodgevallen kan het altijd zijn nut bewijzen, al is het maar om te zien hoe laat het is.

Gezien het toch de bedoeling niet was er veel mee te werken, ging ik niet voor een abonnement, maar voor een Pay and Go-toestand, een systeem waarbij af en toe kan bijgetankt worden als het beltegoed bijna ten eind is. Is niet te verwarren met de shampoo ‘Wash and go’, die geen einde van mijn schilfertjes betekende, maar het einde van mijn haar.

Om het helemaal handig te maken, werd gekozen voor M-banxafe, waarbij door een paar toetsen in te duwen het beltegoed automatisch wordt opgeladen. Het systeem werkt via de bankkaart, en werd geactiveerd door het volgen van een bepaalde procedure – te lang om hier uit te leggen. Na het eerste gebruik werd al duidelijk dat ‘M-banxafe’ bijlange niet zo veilig was als voorgesteld. De eerste de beste dief of zelfs vinder van je toestel kan doodleuk je gsm opladen zonder ingeven van een geheime code. Xafe is dus niet gelijk aan Safe.

Ik wilde daar vorige week een eind aan stellen, en ging op Internet op zoek naar contactgegevens via mail om dit aan Proximus te laten weten.

Resultaat: Proximus heeft wel een klantendienst, maar beschikt zelfs in 2013 niet over contact via mail. Reden zal duidelijk zijn: die manier zal te duur zijn, want klanten die ze anders kunnen afschepen via telefoon moeten ze dan toch beantwoorden.

OK, ‘den dezen’ nam dan maar zijn telefoon en belde naar de klantendienst via 0800 22800, hun beruchte klantendienst. Ruim een half uur hing ik aan de telefoon, waar een irriterend wachtmuziekje speelde waarbij een normaal mens na enkele minuten reeds zou afhaken. Ik beet door, en wachtte mijn beurt af.

“Klantendienst Proximus, met XXX, waarmee kan ik je helpen?”

“Goeiemorgen, mijn naam is Pablo P., en ik heb een vraagje ivm de Mbanxafe dienst op mijn gsm, die ik zou willen desactiveren”

“Mijnheer, daarvoor moet je in een Belgacom-winkel zijn”

“Mevrouw, ik heb nagezien op de website van Proximus, en daar stond wel degelijk op dat ik bij jullie terecht kon hiervoor”

“Mijnheer, het is wel degelijk via een telefoonwinkel, OK ?” zei de dame kort, en zonder veel complimenten werd de telefoon dichtgegooid.

Ik besluit wat later naar het werk te trekken, zoek de dichtste Belgacom-winkel op, en spoed me daarheen. Er staat een oudere klant voor me, wellicht één van de gelukkige pregepensioneerden die nog in ons Belgenlandje rondlopen. Hij is heel zijn leven aan het vertellen. De winkeldame is bijzonder knap, misschien denkt hij wel een kans te maken. Ik erger me rot, want heb niet alle tijd van de wereld.

Uiteindelijk ben ik aan de beurt, en doe kort mijn verhaal.

Zij: “Mijnheer, eigenlijk is dit mijn probleem niet, ik zou niet weten hoe ik daarbij kan helpen”

“Maar mevrouw, bij de klantendienst heeft men mij verteld…”

“Pfft. Al goed, mijnheer, ik probeer dan eens zelf, hé. Geef mij eens uw Gsm…”

Om een lang verhaal kort te maken… Weer ruim een halfuur gewacht. Resultaat: “OK, mijnheer, vanaf nu is het gede-activeerd. Probeer gerust!”

Ik opnieuw proberen, tien euro bijladen via MBanxafe – lukt direct. “Oeps, mijnheer, niet gelukt dus… Maar weet je wat? Je hoeft niet te wachten, ik probeer nog eens in de loop van de dag en geef je een seintje wanneer het is gelukt!”

Geen telefoon meer ontvangen. In de vooravond teruggebeld naar de winkel “Geen tijd gehad, mijnheer, maar morgen zeker'”

Donderdag ook niet, vrijdag ook niet. Vrijdagavond gebeld… “Mijnheer, heb je zelf al eens gebeld naar de klantendienst, want meer doe ikzelf ook niet, hoor !”

Uurtje later telefoon terug: “Mijnheer, goed nieuws, over twee uur zal het gede-activeerd zijn !”

Vier uur later geprobeerd. Lukt nog altijd.

Zaterdagmorgen gebeld naar de klantendienst. “Ik zal u de dienst boekhouding doorgeven!” … “sorry mijnheer, maar de dienst boekhouding werkt niet vandaag, mag men u maandag terugbellen?”

Cardstop gebeld als laatste redmiddel.

“U wordt zodadelijk geholpen…” is de boodschap na enkele toetsen op het keuzemenu. Vijf minuten later hang ik nog altijd aan de telefoon. Stel je voor dat je op zo’n moment in het buitenland zit met het probleem van een verloren kaart…

Resultaat: telefoon dicht gelegd, en we staan nog even ver.

PROXIMUS SUCKS !!!

(De week erop heeft de boekhouding van Proximus geen enkele poging gedaan om terug te bellen. Uiteindelijk bankkaart laten vernietigen, en een totaal nieuwe kaart laten aanvragen – hopen maar dat dit de oplossing is…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.