Met de voetjes op de grond

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hebben een drietal keer eenzelfde gids ingehuurd tijdens onze reis door Gambia, hij noemde zichzelf Gallo.  Zo’n gids kost niks, want voor de tegenwaarde van acht euro per dag lopen die mensen desnoods de hele dag met je rond. Geef ze nadien een (paar) euro fooi, en ze springen een gat in de lucht.

De voorlaatste dag wist hij ook dat het einde naderde, en wat hem betreft was het informatieve luik over Gambia afgesloten. Hij wou nu wel eens weten hoe wij in België leven, wat wij verdienen, wat wij bezitten. Dit met één iets voor ogen: hoe kan ik die mensen overtuigen om ook na hun reis iets te betekenen voor Gambia en meer speciaal voor zijn eigen portemonnee. Tussenin, de vorige dagen, had hij ons al gewezen op het feit dat dit schooltje achter die twee baobab’s gesponsord werd door Belgen, en dat wij dit ook konden doen, zo de dit wensten. Had hij al een paar keer gezegd dat Belgen en Gambianen van oudsher fantastische partners waren wat ontwikkelingssamenwerking betreft.

Wij zijn verdomde gelukzakken dat we elk jaar eens op reis kunnen gaan. Die reizen brengen ons vaak naar verre bestemmingen, op plaatsen waar de mensen zo arm zijn dat ze een zucht van opluchting slaken als ze ’s avonds hun kinderen in bed kunnen stoppen met een gevulde maag. Dat ze een muskietennet hebben om boven hun ‘wat zij een bed noemen’ te hangen. We bezochten Egypte drie keer, trokken naar Thailand, India, Bali, Mexico,… Telkens werden we als God verwend tussen onze hotelmuren, een vesting die veel toeristen amper verlaten. Wij willen die muren dan wél verlaten, willen weten en voelen wat leeft bij de gewone mensen. Heel vaak appreciëren die mensen een vriendelijk woord, even handschudden of een kleine gift. Uitzonderlijk gebeurt het dat men je bekijkt met vurige blik, of zelfs met stenen gooit als je in de buurt komt van hun armoede. Begrijpelijk, want ik kan begrijpen dat sommige mensen met afgunst kijken naar hoe wij, Westerlingen, tijdens twee weken reis uitgeven wat zij op een jaar verdienen. Tenminste, àls ze zoveel verdienen op een jaar tijd.

In Gambia was het niet anders. De mensen waren zeer openhartig en supervriendelijk, en het gebeurde vaak dat ik bij een vooravondwandelingetje in het centrum van het stoffige Banjul aan de praat raakte met iemand die mij spontaan een handdruk kwam geven. Rare situatie, in België kan ik me niet voorstellen dat iemand me spontaan aanspreekt. Zo had ik van een meisje die in het hotelwezen werkzaam was vernomen dat haar maandinkomen ongeveer tweeduizend Dalasi is, te vergelijken met veertig Euro. Je leest goed: veertig euro per maand. Het leven is natuurlijk een pak goedkoper dan bij ons, maar dan nog. Die mensen werken tijdens het toeristisch seizoen zes dagen op de zeven, en ééns dit seizoen voorbij is er geen werk meer, en ook geen uitkering.

Ik ben aan het uitweiden, en keer even terug naar het begin van dit logje. Onze Gallo vroeg dus wat verder over onze financiële privéleven, en voor hem deed de mening van mijn echtgenote er niet toe. Het was meer een éénmansgesprek, want hij vuurde het éne cliché achter het andere op me af. “Jullie hebben zeker twee mooie grote wagens?” “Jullie wonen zeker in een grote, chique villa?” “Ik heb al veel mensen gezien, Pablo, en ik ben ervan overtuigd dat jij een ‘boss’ bent, jij verdient zeker heel veel geld!”. Pfft. “Ik wou dat ik naar België kon verhuizen. Zelfs als je geen werk hebt, krijg je een inkomen. Iedereen rijk, iedereen…”

Ik deed een kleine poging om de mens te overtuigen dat het bij ons geen luilekkerland is, dat het geld niet aan de bomen groeit, dat… Maar Gallo luisterde niet, hij geloofde wat hij geloofde en bad tot Allah dat hij ooit één keer, al was het maar één keer, in een vliegtuig kon stappen en naar Europa kon komen om te zien hoe we hier leven.

Toen zweeg ik weer. En bleef zwijgen. Schudde hem de hand, en sprak af dat we hem morgen zouden terugzien, net voor onze transfert naar de luchthaven.

Soms is het mooi te kunnen dromen…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s