Hij past !

1

Zaterdagmorgen half tien. Locatie: het Zand in Brugge, het grote plein voor het Concertgebouw. Het is markt, en ik slenter tegen mijn zin door de gangetjes waar de kraampjes staan opgesteld.

Massa’s volk zijn aan mij niet besteed, ik vind er maar niks aan om om tussen het gedrum van mensen te lopen, om duw- en trekwerk te ondergaan met dan nog de wetenschap dat pickpockets hier graag hun slag slaan.

“Het zijn al die vreemdelingen, mijnheer, al die profiteurs die naar ons land komen afgezakt, die een uitkering trekken en op hotel mogen verblijven en dat allemaal op onze kosten. Een Belg moet maar eens naar het OCMW trekken en vragen om steun, het kan allemaal niet zijn, maar die ‘zwarten’ en die luiaards uit het Oostblok, voor die is geen moeite teveel. Een regelrechte schande is het, mijnheer, luister naar mijn woorden!” hoorde ik vorige week nog in een conversatie op de bus. Zo eenvoudig is het dus, ik had daar helemaal geen idee van. Die mens met een uitgesproken mening moet wel zeer goed op de hoogte zijn. We zijn dus een luilekkerland waar iedereen maar kan neerstrijken en zonder voorwaarden een uitkering krijgt en op hotel wordt gezet. Tiens, tiens. Ik nam een notitieboekje en schreef dit neer, want zo’n bijzonder intelligente uitspraken mochten niet vervliegen met de uitlaatgassen van de bus. En het zijn net die mensen die nog eens de pickpocket gaan uithangen op de zaterdagmarkt van Brugge. Hoe ik daar zelf niet op gedacht had.

Ik stapte verder en kwam een een kraam waar een nogal forse man luid stond te roepen dat hij ‘soetjens’ verkocht aan vijf Euro. Soetjens zijn Franstalige beha’s die bestaan uit twee gelijke lapjes stof met een elastiek omheen, die dienen om borsten op de juiste plaats te houden en op die manier dames een gemakkelijk gevoel te geven. Zo is mij indertijd verteld door mijnheer pastoor, en zo zal het dus zijn.

Er was net een dame zo’n beha aan het passen. Ik schat haar vooraan de zestig. Het was een eenvoudige volksvrouw die zich in het leven goed had laten gaan als het op eten aankwam. Ze had eerst zo’n vormeloos ding lichtjes omhoog gehouden, en gekeken of vorm en maat haar aanstonden, deed toen haar jas uit (gaf die aan haar man), en deed de beha aan boven haar kleren. Boven haar pull ook, want het is koud voor de tijd van het jaar.

“Help die eens dicht doen,” zei ze tegen haar man, die dit terstond deed met haar jas op zijn arm. “En?” vroeg ze, terwijl ze demonstratief een pirouette maakte in het bijzijn van heel wat marktbezoekers.

“Hij sluit perfect!” zei haar man. Ze ontdeed zich van het vormeloze ding, gaf het aan de marktkramer, en zei: “Drie stuks!”.

“Dat is dan vijftien Euro,” zei de verkoper. Hij deed er drie in een plastieken tasje met opschrift ‘Emma’s fruitstalletje – steeds vers en supervoordelig’, ontving de vijftien Euro en schreeuwde verder in de hoop zijn voorraad zoveel mogelijk aan de man te brengen.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hij past !

  1. Anoniem zegt:

    Knap geschreven stukje filosofie ! Het leven zoals het is 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s