Stilstaan

1

(reisfoto – elke foto op deze weblog kan worden vergroot door die aan te klikken)

Een donkere dag, ergens in oktober van 1989. Ik had speciaal een dagje verlof voor mezelf genomen om de tuin klaar te zetten voor de winter. Weet je wel, een laatste snoeibeurt, een laatste maaibeurt en de hele mikmak opruimen in het tuinhuis.

De goden wilden het anders. Het regende pijpenstelen en het was berekoud voor de tijd van het jaar. Dan kun je binnen zitten en kniezen, ofwel kun je er maar het beste van maken. Mijn verlof is niet zo dik gezaaid, dus koos ik maar voor het tweede. ’s Morgens wat klusjes binnen, en ’s namiddags met de auto richting kust gereden, voor een paar uurtjes ontspanning in de sauna van een vakantiepark.

Heerlijk genoten…

Tegen de late namiddag was de zon weer lichtjes van de partij. Ik reed op de terugweg langs een verlaten kerkhof, een paar kilometer buiten de kern van Wenduine. Midden in de boerenvelden, eigenlijk een prima plaats om het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Iets trekt me aan in zo’n plaatsen, hoe bizar sommigen dit ook vinden. Een kerkhof is een oase van rust, je kunt er prima mediteren en je wordt geconfronteerd met het feit dat we niet eeuwig blijven rondlopen op deze aardnoot.

Iets trok me aan richting columbarium. Misschien omdat men er meestal de meest recente overledenen aantreft, wie zal het zeggen. Ik las namen, en bekeek de bijhorende foto’s. Niet dat ik hier iemand zou kennen, want geen lijk in mijn Brugge die eraan denkt om zich in Wenduine te laten begraven. Er lagen oude mensen, maar opvallend veel jongere overledenen ook. Daarmee bedoel ik minder dan vijfenveertig, niet bepaald een leeftijd om te sterven. Mijn ogen dwaalden over de bovenste rij, maar bleven plots hangen bij een naam die me toch bijzonder bekend voorkwam. ‘Luc VD’. Bij de foto kreeg ik een shock, want het was inderdaad de Luc VD waarmee ik zes jaar op de middelbare school had gezeten. De persoon die wel altijd een haantje te voren was in de klas, een ‘populaire’ figuur die de kunst begreep de leerkrachten het bloed vanonder de nagels te provoceren tot de grens was bereikt en hij er toch straffeloos van af kwam. Iemand die het echt zou maken in het leven, daarvan was iedereen overtuigd. Niet omwille van zijn intelligente vermogen (dat middelmaats was), maar meer door zijn spreek- en onderhandelingstalent. Hij kon ook verschrikkelijk hard pochen met zijn liefjes. Hij had er wel aan elke vinger één, had er drie in zijn achterzak zitten en er zaten er zeker vijf op de reservebank. Bij wijze van spreken, dan.

Eén keer is het hem niet gelukt om zijn straf te ontwijken. Tijdens de les kunstgeschiedenis had hij hardop gelachen met de mannelijkheid van David, het beeldhouwwerk van Michelangelo. Typisch machogedrag, eigenlijk, want zelf zal Luc ook geen geslacht hebben gehad die tot aan zijn knieën reikte. Het enige verschil met tegenwoordig is dat toen nog niet kon ‘vergeleken’ worden. Er werden geen gemeenschappelijke douches genomen na de les LO.

1

Toen de lesgever esthetica hem op de vingers tikte, is hij zwaar en luid in discussie gegaan en hield er een strafstudie aan over. Het is bijna tot een vechtpartij gekomen in de klas, gelukkig waren er een aantal klasgenoten die hem in bedwang hielden.

Zelf ontweek ik opvallende figuren als Luc zoveel mogelijk, want je haalt er geen eer bij. Op risico van mezelf buiten de ‘groep’ te sluiten natuurlijk, maar wat dan nog?

Na het middelbaar volgde hij dezelfde hogeschool-opleiding als de mijne, maar hij koos voor een ‘echte’ universiteitsstad, om meer van het studentenleven te kunnen genieten. Zuipen, meisjes versieren en het beest uithangen. Als het even kon, daarbij een diploma halen. Hij verdween volledig uit mijn leven, tot ik hem vijf jaar later toevallig aan de telefoon kreeg. Hij werkte in hetzelfde bedrijf als ikzelf, maar in een andere vestiging. “En, Thomas, alles goed met je?” “Jawel, Luc, ….”

Het was een shock om hem hier in deze muur op dat afgelegen kerkhof terug te vinden. Een talentvolle dertiger. Wat was met hem gebeurd ? Ziek, een ongeval, het leven moe ? Waarom ? Aan het grotje waarin zijn assen ingemetseld zaten, was die foto gekleefd waarbij ik een shock door mijn lijf had gekregen. Nog steeds dezelfde Luc VD, zelfverzekerd voor zich kijkend met een lach die verraadt dat hij de hele wereld aan kon.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Stilstaan

  1. Anoniem zegt:

    Een aangrijpend verhaal, waar ik even stil van werd. Hij mag dan vrij jong gestorven zijn één ding is zeker hij heeft op zijn manier genoten van het leven.

  2. Pablo T zegt:

    @ Anoniem: dat heeft hij heel zeker…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s