Ideaal voor kinderen

1

Wij zijn rasechte reizigers. Liever dan grote luxe te etaleren in ons dagelijkse bestaan, pakken we af en toe de valiezen om de wereld rond te trekken. Vaak naar exotische bestemmingen. Wie een klein beetje uit  zijn doppen kijkt kan dit doen aan een kostprijs die echt meevalt. Eén van de kritieken die we vaak krijgen is het veel mensen (men bedoelt dan: wij) hun heil ver weg zoeken, terwijl ze eigenlijk geen idee hebben wat in eigen land te beleven valt.

Ons land ‘België’, beste lezer, is een zakdoek groot. Nederland heeft de grootte van een volwassen schotelvod. Als ik op een rustige verkeersdag de autostrade neem in Oostende, sta ik drie uur later in Aarlen, en dit zonder als een F1-piloot de autostrade onveilig te maken. Veel afstand valt er niet af te leggen, maar toch moet ik de criticasters niet helemaal ongelijk geven. Pakweg vijf jaar geleden kon ik op de kaart van België kijken en was het perfect mogelijk een tiental ‘grote’ steden te noemen waar we nog nooit bewust voet aan wal gezet hadden. De laatste jaren proberen we hier hard aan te werken, en gelukkig hebben we de middelen om dit te doen.

Vorig week maakte mijn werkgever de brug. Heb ik vaak tegen geprotesteerd (als je dit gelooft, ben je een ajuin), maar op den duur heb ik ermee leren leven. Het weekend viel bovendien samen met moederdag, dus dacht ik maar om moeder de vrouw, mijn eigen ‘tresor’, eens te verwennen met een verblijf in een heerlijk romantisch hotelletje in de regio van Luik.

We hebben onze eerste halte genomen in Tongeren, de zowat meest bekende Vlaamse stad als het erop aankomt onze voorouders de Romeinen eens vanonder het stof te halen. Bleek dat er net feestelijkheden aan de gang waren ter gelegenheid van één of andere Limburgse wielrennerswedstrijd. Sportmanifestaties whatever kunnen me eigenlijk geen barst schelen, maar er heerste een aangename sfeer op de terrasjes. Dit laatste vind ik wél iets hebben. En zo gingen we ons rond de middag ergens neerploffen op een stoeltje aan een tafeltje. Ons neerploffen op dit tafeltje was, zo denk ik, geen al te best idee, want we verpesten niet graag de eerste indruk die inlanders krijgen van een Brugs toeristenkoppel. Mijn schat bestelde een cappuccino, zelf hield ik het bij een koffie déca.

We genoten van elkaar, van de sfeer en van de gesprekken rond ons. Zo was er een ouder koppel, ik schat ze begin de zestig, die het had over het Gallo Romeins museum, een plek die we die dag ook wilden bezoeken. Tongeren bezoeken zonder dit museum eens binnen te springen is zo dom als Azië te bezoeken zonder eens rijst te eten.

“Hilda, ik ben normaal niet gek op musea, maar dit bezoek heeft me echt gesmaakt !”

Hilda beaamde dit, en zei aan Roland dat het bijzonder interessant was en eigenlijk écht een plaats om eens met een groep schoolkinderen heen te trekken om hen op een echt losse manier te laten kennismaken met hun verre geschiedenis. “Echt waar,” zei ze, “de tentoonstelling is zodanig opgebouwd dat een kind meteen in de sfeer raakt en geboeid blijft tot hij of zij de uitgang heeft bereikt.”

Ik registreerde deze korte conversatie, en concentreerde me nadien op een man die zodanig in zijn neus aan het peuteren was, dat ik benieuwd was of die vinger niet langs zijn oog weer naar buiten zou komen. Hij haalde blijkbaar iets halfzacht uit zijn reukorgaan, en stopte dit smakelijk in zijn mond. Typisch Tongeren, heb ik toen gedacht. Misschien moest ik dit straks ook beter doen om niet op te vallen in de massa, alleen was op dit moment niets voorradig in mijn neus om er uit te peuteren.

We betaalden de bescheiden rekening en stonden recht, klaar om ons naar het hypermodern gebouw te begeven waar het Gallo Romeins museum is gevestigd. Voor de prijs van tien Euro (samen) mochten we binnen, gebruikmakend van een korting die we kregen als VAB-lid. De lieve dame aan de balie somde ongevraagd zelf op via welke organisaties we allemaal korting kregen, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt.

En toen stapten we binnen in de grote zaal van de permanente tentoonstelling.

Wat we eerst zagen was het beeld dat ik bovenaan dit postje heb geplaatst. Een bloot mannenlijk met opengereten gezicht en een enorme snede ter hoogte van de dij, waar het dijbeen vrolijk naar buiten piept.

“Hilda had gelijk…” zei ik aan mijn lieve schat. “Dit is echt een tentoonstelling waarbij kinderen van het begin aan geboeid naar zitten te kijken. Ze raken meteen in de sfeer en.. Ammehoela!”

Toen draaide ik van mijn stokje.

1

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Ideaal voor kinderen

  1. Babette zegt:

    Zeer ONsmakelijk ziet dit eruit 😦 Hoop dat de rest van de trip veel heeft goedgemaakt!

    • Pablo T zegt:

      De eerste aanblik was niet echt aantrekkelijk, maar het museum zelf was bijzonder interessant. De rest van de trip was zeker dik in orde. Er was een streepje zon, en dan is het overal plezant toeven !

  2. De Limburgers, dappersten der Galliërs 🙂 (ik mag dat zeggen hee, ik zit zowat met mijn kleine teen in de Maas terwijl ik dit schrijf) Ziet er interessant uit, moet dringend nog eens gaan met mijn kroost. 🙂

    • Pablo T zegt:

      Ik heb het wel voor de Limburgers. Samen met de West Vlamingen (zoals ik er één ben) de spot van de natie, maar als het erop aankomt…
      Haal op tijd je kleine teen uit de Maas, want er werden gisteren nog vleesetende vissen gesignaleerd !

  3. Wee zegt:

    Zéker ideaal lezen! Wat een leuk stukje, Pablo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s