Natuurtraktaat

1

Ik vergelijk het een beetje met de keren in mijn jeugd dat ik van school naar huis fietste, en dat ik bij het thuiskomen rook dat mijn moeder iets heel lekkers had klaargemaakt en we  maar onze benen onder de tafel moesten schuiven om ervan te genieten. Datzelfde gevoel krijg ik als het zondagmorgen is, de weerman daags voordien bereslecht weer heeft voorspeld en de zon bij het ontwaken toch volop van jetje geeft in het decor van een hemelsblauwe lucht.

Hoe heerlijk is het dan om vlug te ontbijten, wandelschoenen aan te trekken en op stap te gaan richting de historische stadsring rond de oude binnenstad van Brugge. Van bij mij thuis een dik kwartier wandelen en ik sta aan ‘mijn’ startpunt aan de Dampoort. Die poort moet je er bij denken, want hij staat er al lang niet meer.

1

De Brugse binnenstad zelf wordt dagelijks overrompeld door een overdreven massa aan toeristen. Twaalf maanden rond. Dit maakt de stad onleefbaar voor de Bruggelingen zelf. De drukte is bijzonder vervelend, maar ook de prijzen in de horeca swingen zodanig de pan uit, dat iedereen met een modaal inkomen de plaatselijke restaurantjes en terrasjes gewoon mijdt.

Gelukkig zijn de ‘vesten’, zoals we de groene wandelring rond Brugge noemen, gevrijwaard van al die toeristen. Ik heb de gewoonte om mijn wandeling te starten rond zeven uur ’s morgens – dan is het er altijd bijzonder rustig. Door de jaren heen heb ik mensen ‘leren kennen’, toch als het erop aankomt een goeiendag weg te geven. Die oude man die gebrekkig loopt, samen met zijn Mechelse schaper. Die mooie blonde jongedame ook, met die gouden glimlach, die een loopstijl heeft alsof het lopen haar geen enkele inspanning vergt. Of die jongeman met zijn lang haar, die je vanop vijftig meter kunt horen aankomen terwijl hij luid aan het praten is tegen een onzichtbare metgezel. De grijze dame op de bank, recht tegenover het godshuisje waar ze woont. De zwerver op een andere bank, slapend onder een eeuwenoude eik, een lege fles wijn op de grond. Zo zijn er een twintigtal mensen die ik bijna elke wandeling terugzie, klokvaste mensen voor wie ik ooit eens een barbecue zou moeten geven. Maar daarvoor moet het weer natuurlijk een beetje meezitten.

De wandeling rond #Brugge duurt ongeveer een uur, als ik er de tijd bij reken van ons hutje thuis naar de Dampoort en terug moet ik er een halfuur bijtellen. Anderhalf uur traktaat van de natuur, onbetaalbaar…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s