“Wat ik het ergste vind…”, zei Etienne

1

http://wholles.com/girl-tattoos-2.html

Het wordt tijd dat ik nog eens met mijn lieve deerne in het buitenland ga shoppen. Niet voor het schoppen an sich, maar meer omdat ik me tussen de vervelende kies- en pasbeurten kan bezighouden met het fotograferen van etalagepoppen, waarmee ik nadien mijn weblog kan opsieren.

Voorlopig vind ik nog wel een paar foto’s die ik kan gebruiken, maar het is opletten geblazen dat het Internet morgen niet uitgeput geraakt…

Etienne dus. Wie is hij in godsnaam? Hewel, mocht ik dit voor mezelf willen houden, had dit stukje geen enkele zin. Ik heb de man zo’n zesentwintig jaar geleden leren kennen toen ik in een vorige vestiging werkzaam was. Een zeer sportieve man met een sympathieke vrouw en een razend knappe dochter. Op mijn eerste bezoek bij hen thuis was het een stralend zomerse dag. Toen was me dit meisje echt opgevallen. Ze was toen een ontluikende bloem in volle puberteit. Prachtig figuurtje, maar wat me het meest opviel waren die ogen. Echt van die grote blinkers, waarschijnlijk uit dezelfde speciaalzaak waar Sofie Lemaire de hare heeft gehaald, je weet wel. Zo van die ogen die je bij de eerste aanblik vasthouden en je nadien niet meer kunnen loslaten.

1

Klik gerust maar eens op de foto, zodat je ziet waarover ik het heb.

Zo’n ogen dus, maar daar gaat het hier helemaal niet over. We hebben het vandaag over Etienne, de man die ik vorige week zondag toevallig tegen het lijf liep.

En dat ‘liep’ mag je bijna letterlijk nemen. Ik wandelde in een gezwind tempo langs de Brugse Vesten en een grijze joggende figuur met bril kruiste mijn pad. Mijn hersenen redeneerden iets in de zin van “x2fxz87,zOOO3ld2”, waarbij ik de man vroeg halt te houden.

“Hé, Etienne!” riep ik, waarbij op ’s mans gezicht een plotse brede lach verscheen.

“Maar,… ‘onzen’ Thomas,… hoe gaat het met je?” vroeg hij enthousiast

“Ewel, hoéd éé,” ging ik verder in het Brugs. Om de begrijpelijkheid van mijn tekst te bewaren, ga ik verder in het AN.

“Je weet toch dat ik al een tijdje niet meer in S. woon?” vroeg hij. Zonder mijn antwoord af te wachten ging hij verder. “Ik heb een nieuwbouw gekocht in A, dicht bij het centrum van Brugge. De vorige woning was verkocht in vijf dagen tijd, en … (blablabla). De eerst tien jaar heb ik geen zorgen aan de nieuwe woonst. Niet dat ik nog tien jaar zal leven, want met mijn tachtig moet ik mijn verwachtingen ook niet té hoog leggen…”

“Wablief, Etienne, TACHTIG ??”

“Ha ja, hé, Thomas, een jaartje met een keer…”

Daar stond ik echt van te kijken. Die weliswaar grijze, maar toch zeer vitale man die naast me stond was al tachtig. Liep regelmatig rond de Brugse Vesten aan een redelijk hard tempo, en  had toen ik hem stopte niet de minste ademnood. Als ik hem vergelijk met mijn eigen moeder, die zich aan haar tweeëntachtig een weg door het leven sukkelt, is zijn fysieke toestand bijna niet te geloven.  Ik zou hem eerlijk gezegd niet meer dan zeventig hebben gegeven.

“Jaja, Thomas, ik heb een paar maanden stil gelegen toen ik één en ander zelf wilde afwerken in mijn nieuwbouw, maar nu loop ik toch weer twee keer per week die Vesten af!”

Ik stond paf en kon niet anders dan bewonderend knikken.

“Maar weet je wat ik nu het aller-ergste vind, beste Thomas?” En weeral liet hij me geen kans om ‘neen’ te zeggen. “Daarnet moest ik even stoppen op een veter deftig dicht te knopen. Was daar zo’n jonge hinde die me voorbijstak. Ik probeerde haar nog in te halen, maar kwam net iets tekort. Vroeger zou dit toch allemaal niet waar zijn geweest. Dàt vind ik nu verschrikkelijk. Echt, maar dan écht écht écht verschrikkelijk…”

Young woman jogging while listening to music on her player

Hij trok een zeer expressief gezicht waaruit bleek dat hij absoluut niet aan het zwanzen was. Terwijl ik dacht dat het toch wel leuk moet zijn om op zo’n moment ongestraft naar een sexy kontje te mogen kijken dat voor je uit huppelt. Maar het leek me niet het goede moment om de man hiermee te troosten.

Heerlijke man, heerlijke conversatie, ik wou dat ik zo’n fysiek kon hebben op mijn eigen tachtig…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op “Wat ik het ergste vind…”, zei Etienne

  1. Anoniem zegt:

    SUPER !!! 🙂 Schitterend geschreven !!!

  2. Ik zal het doorgeven aan Etienne 🙂 !

  3. Een krasse knar, die Etienne. Maar behalve tegen jonge hindes zal hij het qua fysiek uiteindelijk ook af moeten leggen tegen jouw tijdloze etalagepoppen. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s