Het is altijd lente in de ogen van de …

1

http://www.popular-pics.com/Photo?photoId=1661&lsp=1

Toen ik een afspraak vastlegde had ik niet veel keus. Meer dan drie weken wachten tot een plaatsje vrijkwam in de agenda van die tandarts. Toevallig nog las ik vorige week nog dat het er niet zal op verbeteren. Het aanbod aan tandartsen is steeds verder aan het slinken, en zeer binnenkort wordt het een knelpuntberoep.

Veel mensen bellen pas een tandarts op als ze tandpijn hebben (bij mij was dit nu toch het geval) – dan moet je weken wachten en (figuurlijk) tanden bijten voordat je kunt op die stoel gaan zitten, met een spot op de mond. En dan zit je daar in die wachtzaal, met op de achtergrond de boorgeluiden van de patiënt die wordt behandeld. Dan voel je die pijn ineens niet meer, meer nog, eigenlijk zou je niets liever doen dan gewoon weer naar buiten stappen en doen wat je normaal gezien had moeten doen op dat moment.

Maar zou je dat wel doen? Hoe vervelend was het deze keer al die afspraak tussen je normale dagindeling te wringen? Na wat gepuzzel was het gelukt ietsje vroeger te stoppen op het werk, maar ergens steek je de collega’s altijd een beetje in de shit.

Buitenstappen doe je dan niet. Neen, je blijft braaf zitten, want nog eens drie weken wachten als morgen de pijn weer komt opzetten is geen optie. En dan, twintig minuten na het voorziene tijdstip, komt opeens het stralende gezicht van de vrouwelijke tandarts door de deur piepen. “Thomas, jouw beurt!”

Dan ga je op die stoel zitten, of in die bank liggen, het is maar hoe je het noemt. Terwijl je de mond opent, krijg je de vraag: “Ergens pijn?”, en dan ben je zo laf om  te zeggen: “Njeeh! Enkel controle.” En dan kotert ze met een vork tussen je tanden, en zegt ze opeens, bij de plaats waar het pijn doet, “Oh, hier is een gaatje! Niets van gevoeld? OK, zal ik een volgende keer wel repareren, maar eerst doe ik een schoonmaak van je tandsteen!”

En dan wordt met een marteltuig, een soort mechanisch schuurpapier, alles schoon geschuurd. Pijnlijk eigenlijk, maar een man geeft daaraan niet toe. Af en toe schiet zo’n pijnscheut door je ganse lijf en bal je even de vuisten, want zo is het voorbij. Denk je toch, hoop je toch. Maar neen, het lijkt eeuwig te blijven duren.

Terwijl ze doende is, kijk je even in haar ogen. Het zijn blauwe kijkers, en ja, de zanger had het juist. Het is effectief altijd lente in de ogen van de tandartsassistente. Als ik het hier geen assistente, maar de tandarts herself.

En dan spoel je nog even de mond. Jakkes, wat een vies spoelwater. Dan zit je aan het bureautje om af te rekenen, en kijkt ze in haar agenda wanneer het gaatje kan worden gevuld, tenslotte ook het doel van je bezoek.

“Past het begin juli ergens, dinsdag 8u30?” Anders zie ik echt geen oplossing meer voor mijn verlof, en moeten we ergens kijken voor een gaatje in september.

“Doe maar, begin juli dan, ik regel het wel op mijn werk…”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het is altijd lente in de ogen van de …

  1. Zelf vind ik het gebit veruit mijn vervelendste onderdeel. En wel omdat de tandarts er regelmatig een goudmijntje aanboort.

    Gr. Henk

  2. Het vervelende is dat men de mond niet vol beton kan gieten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s