Winkelen in shifts ?

1

http://www.gymra.com/blog/reduce-stress-while-grocery-shopping/

Eén manier om volwassenen in twee categorieën onder te verdelen, is dit te doen in ‘actieven’ en de ‘niet-actieven’. Wat actief betekent, is duidelijk. ‘Passieven’ hebben niet steeds de keuze in hun leven om dit te zijn. Feit is dat beide groepen een ander bioritme hebben dat soms behoorlijk botst met elkaar.

Ik mag me dolgelukkig prijzen dat ik vandaag nog tot de actieve groep behoor. Echter… het ritme wordt van jaar op jaar opgedreven, en hoe ouder ik word, hoe moeilijker het is om dit te dragen. Nog niet zo lang geleden had ik de ‘zekerheid’ dat ik aan mijn ‘huidige leeftijd plus drie jaar’ met brugpensioen kon gaan. Zoiets motiveert. Nog drie jaar doorbijten, en ik kan eindelijk voluit genieten. Vandaag is die leeftijd al een heel eind opgeschoven, en moet ik nog minstens acht jaar werken.

Hoe dan ook, de situatie is wat ze is en we kunnen er niks aan veranderen. Voor de jeugd die achter mij komt ziet het er nog minder rooskleurig uit…

Feit is wel dat ik elke vrijdagavond ‘op’ ben. ‘Op’ van de vele gewerkte uren, van de stapels werk, van…

Als ik op zo’n moment recht naar huis rij, dan is de ontlading voor mijn huisgenoten niet echt iets aangenaam om te ervaren. Sinds jaren heb ik een uitlaatklep gevonden om deze situatie te vermijden.

Dan stap ik de supermarkt binnen, en probeer als een speer door de winkelgangen te koersen, mijn boodschappenlijstje mooi geordend in het hoofd. Ik weet precies welke groenten ik nodig heb, en waar ik die vind. Idem voor de koffie, de diepvriesproducten, de zeep, noem maar op. Veel tijd heb ik niet, want na dit klusje, als ik thuiskom, worden de boodschappen uitgeladen, neem ik een snelle hap, en stap achter mijn grasmachine in de tuin. Perfect getimed weet ik dat dit één uur en ongeveer tien minuten werk is. Tegen dan is het half acht, fris ik me wat op en ga bij mijn deerne zitten om samen onze dag te overlopen.

Op zaterdag een idem gepland strak schema, want we hebben maar twee dagen weekend en in die tijd moet zoveel gebeuren…

Even terugdraaien in mijn  verhaal. Dan sta ik na het werk aan de ingang van de supermarkt, en probeer ik tsjak tsjak mijn boodschappen te doen. Meestal in zo’n gangetje waar je met moeite iemand kan inhalen met die strontkar.

En dan merk ik telkens dat altijd dezelfde mensen de boel ophouden. Mestal oude(re) mensen die maar niet kunnen kiezen of ze nu wel dit of anders dat andere koekje zullen mee naar huis nemen. En dan heb ik alle respect voor oudjes of mensen die heel veel tijd hebben om te shoppen, maar dit kan me niet weerhouden van het feit dat ik er mij vreselijk hard in kan opwinden dat het niet vooruit gaat. Idem aan de kassa, waar sommigen minutenlang kunnen zoeken in de geldbeugel om de afrekening van achttien Euro en vierentwintig cent te passen. “Ik heb hier nog een stukje van vijf cent, hoeveel heb je nu nog nodig, zeg je? Achttien cent ? O ja, wacht, hier zit nog wat…” En nadien moet het karretje nog verder worden gevuld…

Op zo’n moment heb ik zin om de kassierster een stukje van twintig cent te geven en te helpen in Thomas Pannenkoek-tempo de kar van dat oudje te vullen.

Een slechte karaktertrek van me? Misschien. Maar heel zeker komt die trek door het tempo dat me vijf dagen per week wordt opgedrongen. Op het werk moet ik beslissingen nemen, actie ondernemen, in seconden tijd. Hup, hup, van het één naar het ander. Time Is Money, en aan wat in tien minuten kan moet geen tien minuten en vijf seconden worden gespendeerd.

En als je dan in die boze buitenwereld komt, in het ‘echte leven’, dan zit die attitude zodanig in jezelf gebakken dat het onmogelijk is om van het ene moment naar het andere van houding te veranderen. Dan zie ik oudjes met een boze blik en neen-knikkend in mijn richting kijken als ik hen voorbijsnel met mijn winkelkar. Zelf heb ik een blik op m’n lelijke face die op onweer staat.

En dan denk ik bij mezelf: zou men het winkelen niet beter laten doen in ‘shiften’? Dat we bijvoorbeeld regelen dat niet-actieve mensen hun boodschappen doen tussen negen en vijf, en dat actieven dit doen tussen vijf en sluitingsuur van de winkels? Kunnen we zo afspreken? Spaart voor iedereen stress en onbegrip uit…

Dank u wel !

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Winkelen in shifts ?

  1. Ik heb nog een oplossing Thomas: de niet-actieven doen de boodschappen voor de actieven. Dat brengt de activiteit van beide groepen wat naar elkaar toe. 🙂

  2. In ruil kom ik ’s zondags het gras afrijden. Deal !

  3. Ik begrijp jouw frustratie :-), maar op vrijdagavond wordt die frustatie in de hand gehouden, omdat er dan toch duidelijk minder oudere mensen aanwezig zijn,….op zaterdag is het een ramp. Vroeger gingen wij op vrijdagavond een pintje drinken met de vrienden dat was ideaal,…om te ontspannen,…….en een yoga- of sportbeurtje wil ook wel eens helpen,…….;maar vaak wordt het ook boodschappen, omdat dat meer tijd oplevert in het weekend, waarin we zoveel moeten doen,…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s