Groeten uit Ibiza

1

Waar is de tijd dat mensen bij elke vakantiereis kaartjes stuurden naar hun ganse familie- en vriendenkring. Zelfs naar de collega’s als het moest. Zo kreeg Dirk, ‘verstokt’ vrijgezel maar toch al jaren op zoek naar zijn ware diva, van mij steevast een kaartje als dat hierboven staat. Wat strandzichten, en een mooie dame in het midden. Typisch kaartje van eind de jaren negentig, toen monokini nog overal regeerde in strandland.

Voor (schoon)moeders en meer -laat ons zeggen- traditionele mensen zochten we kaartjes als dat van hieronder. Wat saaier, dat wel, maar zo bewezen we toch dat we af en toe ook eens de culturele kaart trekken.

2

Het gebruik om kaartjes te versturen is sterk verminderd. Is ook niet meer goedkoop geworden. Zeker als je de postbus volgooit met dertig exemplaren (om maar een getal te noemen) is dit tegenwoordig al een hap(je) in je budget.  Als ik in de spiegel kijk, moet ik zelf toegeven dat we bij onze laatste reizen misschien hoop en al vier kaartjes verstuurden. Bejaarde ouders en hier en daar een ‘verplichting’.

Liever sturen we na onze reis online enkele foto’s door naar de mensen aan wie we anders een kaartje zouden gestuurd hebben. Is een alternatief, maar ergens had het ouderwetse kaartje van vroeger wel zijn charmes…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Groeten uit Ibiza

  1. bentenge zegt:

    Het sturen van die kaartjes had zeker zijn charme. Het ontvangen ervan vond ik altijd al minder charmerend. Na even kijken kwam het meestal bij het oud papier te liggen.
    Tenzij het natuurlijk zo eentje als dat van Ibiza (voor Dirk) was. 😉

    • Dirk ontving er wel nog van collega’s, en stalde die uit op zijn kast in de woonkamer. Altijd leuk om eens op bezoek te komen…

      • Toen ik nog in Brugge werkte was er één dienst waar het steeds vol hing met dat soort kaartjes. Toen er echter verhuist werd, is die traditie (helaas) verdwenen. Op het werk komt nog wel eens een kaartje toe van een collega die op reis is, maar het is toch eerder uitzondering geworden.

  2. Kris10 zegt:

    Ik doe dat nog steeds, maar het zijn er minder geworden (tiental) en enkel bij verre reizen of naar mensen die mij een kaartje gestuurd hebben.

  3. Ik heb niet te klagen: iedere week mag ik een stuk of wat hele schrijfsels (inclusief etalagepoppen) van je ontvangen Thomas!

    Gr. Henk

  4. Ik stuur tegenwoordig een mailtje 🙂 :-),……ik weet het, het heeft minder charmes,..en zelfs minder stijl,….

  5. Anoniem zegt:

    Kaartjes schrijven en krijgen was leuk. Nu met het internet is een mail ontvangen zoals je schrijft leuker. De kaartjes verdwijnen toch na de vakantie periode bij het oud papier, eigenlijk weggegooid geld.

  6. Nachtbraker zegt:

    Ik stuur ook nog altijd klassieke kaartjes. En ik stuur meestal ook een kaartje naar mezelf, ik vind het altijd grappig om dat dan te ontvangen wanneer ik al thuis ben 😉

  7. magz zegt:

    Het meest komische was dat je dan soms kaartjes kreeg van mensen ergens vanuit het buitenland met een adressticker, hadden wij soms. Zo lekker spontaan hè? 🙂

    • We hebben zelfs ooit eens voorgehad dat een familielid postzegels uit België had meegenomen op reis en deze op hun reisbestemming (Spanje) op de kaartjes had gekleefd. Die zijn, ongelooflijk maar waar, toch terechtgekomen !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s