De volgende tram of een nieuwe voordeur

Naakte paspoppen in Ohrid - zowel voor- als achterkant onttrokken aan het zicht van de potentiële gluurder

Naakte paspoppen in Ohrid – zowel voor- als achterkant onttrokken aan het zicht van de potentiële gluurder

Dit is de derde foto van ons reisje Macedonië. Op de bijdrage van maandag staat een prachtige horizon, waarbij je al super onhandig moet zin om zo’n foto te laten mislukken. Het logje van dinsdag wierp een blik bij een slordige schoenmaker. De huidige foto is een knipoog naar een stukje dat ik maandag las op de weblog van An Nelissen (‘achter de camera’, zie mijn lijstje gevolgde weblogs). An is fotografe die af en toe wat van haar pareltjes (letterlijk en figuurlijk: pareltjes van kinderen en pareltjes van foto’s) op haar weblog plaatst. Een dikke week geleden spuwde An haar ongenoegen uit over de overdreven drang tot censuur door de mensen van Facebook. Een zeer onschuldige foto van een kinderkontje op het strand is al voldoende om iemands account voor 24 uur te bannen. Of: waar zijn we in godsnaam mee bezig??

Enfin, An, als je dit leest: hierboven zie je hoe je perfect kunt voldoen aan de voorwaarden van Facebook. Plak je kinderen een a-viertje op hun kont en laat je man met een mega grote affiche voor hen uit lopen, en je wordt gegarandeerd niet meer geband.

Ik wou het dus even hebben over trams en voordeuren vandaag.

Zondag kreeg ik een mailtje van een lieve kennis dat ze op tram vijf was gestapt begin augustus. Miljaardenonde, had ik toch haar verjaardag wel niet vergeten, zeker? Enfin, ik had er tijdens onze reis wel op gedacht, maar was totaal vergeten op welke dag van de maand het nu weer was. Dan maar vlug een kaartje geschreven vanuit Ohrid in de hoop dat het op een aanvaardbare periode (na?) haar verjaardag zou toekomen. Het is me altijd wat met die verjaardagen. Die van mijn schat, mijn kinderen en mijn moeder zal ik onthouden, maar daarmee is mijn ‘intern geheugen’ volledig bezet. “Koop je dan een verjaardagskalender en hang die op in je toilet!” zul je verontwaardigd opmerken.  Ja, dat is een optie, natuurlijk, maar dat is er ook nog niet van gekomen.

Waar het op neerkomt is dat ik enorm ben geschrokken van die ‘tram vijf’ van de bewuste J. uit G. Ze ziet er ten eerste absoluut geen 50 uit, en heeft ook in geen geval de geest van een 50-jarige. Zo zie je maar hoe relatief leeftijd is.

Ik las ook op de blog van misssexandthecity dat de auteur die zich toepasselijk ‘Carrie’ noemt tram vier heeft bereikt.  Voor haar verjaardag vertoeft ze momenteel in New York, even toepasselijk voor haarzelf als haar alter ego. Op één van mijn recente reacties op haar weblog antwoordde ze: “Het voordeel van oud worden…”, waarbij ik dacht: ‘OUD ? Veertig?, ik wenste dat ik zover kon terugkeren.

Zes jaar geleden hielp ik mijn oudste zoon verhuizen van zijn ‘kot’ in Brussel naar een appartement in Halle. Hij woonde op het derde verdiep in een pand verhuurd door een huisjesmelker. Het spreekwoordelijk ‘kot’ was ook niet meer waard van een k(r)ot, waar de kakkerlakken via de leidingen dagelijks een feestje hielden in het ganse gebouw. “Pa, laat die zware dozen alstublieft staan, jij bent oud!” lachte hij toen hij me met twee dozen op elkaar zag sjouwen naar beneden. “OUD” bleef echoën in mijn oren, niettegenstaande het niet volledig ernstig was bedoeld van onze T.

Op reis heb ik de magische grens bereikt van 55 jaar. Een leeftijd waarmee ik het (nu nog) zeer moeilijk heb. Het is de leeftijd waarop mijn vader is gestorven. De man heeft in zijn leven nooit veel geluk gehad, heeft zich als zelfstandige steeds de naad uit het lijf gewerkt, heeft nooit de kans gehad veel op reis te gaan of te genieten van het leven, en moest vertrekken op zijn vijfenvijftig. Ik mag er niet van dromen dat het vandaag voor mij ook gedaan zou zijn. Dat ik niet zou kunnen beleven wat mijn kinderen verder uitspoken in hun leven. Hoe mijn toekomstige kleinkinderen (als die er komen, uiteraard) ook opgroeien tot mensen om trots op te zijn, net als ik supertrots ben op onze twee zonen.

Vijfenvijftig jaar is ook de gemiddelde leeftijd waarop mijn collega’s een paar jaar geleden op vervroegd pensioen gingen. Drie jaar geleden werd dit opgetrokken naar achtenvijftig, en als een volgende regering die leeftijdsgrenzen weer niet optrekt, zal ik moeten doorsputteren tot mijn tweeënzestig. Van 55 naar 62 betekent zeven jaar langer werken dan waarop ik mijn leven al een hele tijd had gepland. Met de huidige stress waaronder mijn werk gebukt gaat is dit zeker geen cadeau. Nu heb ik ruim twee weken vakantie achter de rug, maar als ik nadenk hoe ik eind augustus totaal uitgeput de deur achter mij dichttrok op het werk…  Als de politiek werkelijk wenst dat mensen in het algemeen langer gaan werken, zal men er toch iets moeten aan doen om dit ‘draaglijk’ te houden. Zelf ken ik twee leeftijdsgenoten die er onlangs in zijn geslaagd om zich tot hun eigenlijke pensioen in een systeem van ziekenkasuitkering te wringen. Zo’n ding vind ik een beetje profitariaat en zou ik zelf niet kunnen, en kan zeker niet de bedoeling zijn van onze lieve regering.

Maar genoeg gezaagd nu. Ik heb nog twee verlofdagen te gaan, en vertrek maandag weer naar mijn werkplek, waar een ontplofte mailbox op mij zal zitten wachten, waar tientallen post-its op mijn scherm zullen hangen van ‘terugbellen naar..’, ‘vraagje…’, ‘niet vergeten..’,..

We kunnen maar mijmeren bij een muzikaal streepje van mijn lieve vriendin Cher…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op De volgende tram of een nieuwe voordeur

  1. bentenge zegt:

    Yep, wat zou je veranderen “if you could turn back time”?

  2. Anoniem zegt:

    Ik krijg kippenvel bij het lezen dat je de leeftijd bereikt hebt waarop je vader stierf. Een leeftijd waarop je nog helemaal niet oud bent,misschien wel in de ogen van jongeren 🙂 Ik denk dat niemand je 55 zou schatten, omdat je er jonger uitziet. De bevolking van vandaag is op 55 jaar nog héél actief en met wat geluk gezond en kan nog een toekomst plannen. Hopelijk laat de regering jonge mensen aan de bak komen en mogen mensen zoals jij op 58 op pensioen. Dat zou mooi zijn, ik duim voor jou !!!

    • Dank voor het mooie compliment 🙂 !

      Het enige wat wringt rond die hogere pensioenleeftijd is het feit dat een mens zijn leven wat plant volgens de normen van dat moment, en het het niet echt aangenaam is die geplande datum (waarop een mens nog eens extra wil reizen, wat vrijwilligerswerk doen,…) altijd maar ziet opschuiven.

      Dank voor je duim, ik zal hem bewaren onder een glazen stolp op onze dressoir 🙂

  3. Oud is betrekkelijk. Ik ben 59, ben lichamelijk wel heel wat minder dan ik was, maar voel me in mijn denken eigenlijk onveranderd jong. En als ik je goed inschat, ben jij in je denken ook nog vrij jeugdig. 🙂

    Gr. Henk

    • Hewel Henk, ik zou je niet ouder dan 84 hebben geschat 😉 (sorry, dom grapje). Ik heb er geen zicht op hoe je lichamelijk in doen bent, maar uit hetgeen je post blijken toch geen manieren van een 50-plusser.

      Zelf zit ik inderdaad (ook?) nog in de plas- en poepfase. Wanneer ik deze zal ontgroeien is me niet duidelijk…

  4. Ik weet het, 40 is nog piepjong, maar toch voelt het weer als een einde van een tijdperk,…en weer een nieuwe stap en eerlijk Carrie heeft het wat moelijk met ouder worden,….maar je kan het niet stopzetten hé,..dus gaan we er het beste van maken,…….en btw. proficiat met je verjaardag, ook een maagdje 🙂

  5. magz zegt:

    Kan me de emotionele lading voorstellen met jouw vader in gedachten. Laatst realiseerde ik me dat ik inmiddels al 13 jaar ouder ben dan mijn vader ooit geworden is (31). Hopelijk vind je goede moed en kracht om het werkproces weer in te duiken, succes. Misschien helpt het om te weten dat de pensioenleeftijd hier in Nederland omhoog is getrokken naar 67 jaar 😉

    • Dank je !

      Dat van het optrekken van de pensioenleeftijd in NL, daar heb ik op reis niet veel van gemerkt. Heel wat Nl-laatvijftigers en vroegzestigers waren van de partij… Hoe dan ook, het is een maatschappelijke evolutie dat we langer zullen moeten werken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s