Nare zak

In sommige landen worden nare zakken gewoon ingeblikt en gebruikt als voer

In sommige landen worden nare zakken gewoon ingeblikt en gebruikt als voer

Een tijdje geleden vroeg ik Henk  van Blijderveen (zie ‘foto-gedachte’) in de links hiernaast) hoe hij het toch doet om bijna elke dag een heerlijk humoristische foto te maken om te posten op zijn blog. “Simpel, gewoon ogen openhouden” schreef hij, en niets is minder waar. Als we gewoon de moeite doen om af en toe eens rond te kijken, moeten we wel vaststellen dat het leven niet altijd zo saai is als het lijkt. Bovenstaand blikje zag ik staan in een supermarkt in Ohrid (Macedonië).

Redelijk beledigend, zou ik zeggen, maar bij opzoeking op Google Translate (Kroatisch-Nederlands) betekent narezak gewoon: gesneden.  Minder leuk of spannend, natuurlijk.

Gisterenmorgen kreeg ik een telefoontje thuis. Mijn oudste zoon, die vandaag jarig is, vindt een huistelefoon hilarisch om zien. Hij die opgegroeid is in de generatie waar nog net geen gsm chirurgisch ingeplant wordt in de hand, vind het maar niks dat zo’n rinkelend bakje met draad op de dressoir staat, en dat dit ding zo’n hels lawaai maakt telkens iemand ons nodig heeft. Als je dit leest, beste T., nog eens van harte proficiat met je verjaardag. Het is als de dag van eergisteren dat ik je leerde kennen tijdens de bevalling. In werkelijkheid tweeëndertig jaar geleden…

De telefoon rinkelde dus, en ik nam op. “Met Thomas, goeiemorgen!”

Een mooie vrouwelijke stem antwoordde. “Goeiemorgen, mijnheer, het is om te vragen of er nog plaats is voor twee personen deze middag.”

Hier is altijd plaats voor twee personen. Of het nu in onze veranda is, in onze woonkamer of in de garage, plaats genoeg nu de kinderen het ouderlijke nest hebben verlaten. In het toilet zou het wat spannen, want we hebben dit onder onze trap laten installeren, en er is net genoeg plaats om je comfortabel te zetten op onze porseleinen pot. Als het mooi weer is, kan men perfect buiten zitten op onze terras of zelfs op het gras, waarom niet?

Het is me wel nog nooit voorgevallen dat iemand me belde met die vraag. Als particulier verwacht je zoiets ook niet. Misschien zocht die dame wel plaats in een restaurantje om iets te eten vanmiddag, of wou ze een massage boeken, een saunabeurt of wat kunnen we er nog bij fantaseren? Een normaal mens zou antwoorden dat die lieve dame allicht verkeerd verbonden is, maar zo’n gelegenheid laat Thomas Pannenkoek niet graag aan zich voorbijgaan.

“Even zien, mevrouw, vanmiddag zegt u? Welk uur had u gedacht, dan?”

“Ach ja, mocht het nog kunnen, half twee, misschien?”

Tja, half twee beperkt natuurlijk de mogelijkheid dat haar vraag een restaurantbezoekje zou betreffen. Misschien wou ze wel haar kapsel laten bijwerken, maar met twee personen? Of misschien wilden ze wel een hypnosebeurt boeken. Ik kan perfect hypnotiseren, zeker op zaterdag tijdens de herfst.  En om half twee staan mijn aura’s in de perfecte stand tegenover de maan, dat zou goed uitkomen. Denk ik toch.

“Euhm.. laat eens kijken… half twee.. mmh.. bwah ja, half twee zou lukken voor twee personen. Brengt u zelf uw handdoeken mee, of moeten wij die voorzien?”

Om een hypnose te ondergaan is het altijd beter op een handdoek te zitten. Op die manier verlies je geen statische energie die anders via de stoelpoten verloren raakt in de egocentrische banen van de grond. Ik stelde die vraag omdat ik dan nog alle kanten uit kan mocht de reservatie iets anders betreffen. Die duo-massage misschien, waarbij ik dan wel de assistentie van mijn lieve dame zou nodig hebben. Dan nemen we één persoon op de keukentafel, en de andere op de tafel in de woonkamer. Wie dan wie zou masseren hangt er een beetje vanaf wie voor ons staat. We zijn ook maar mensen, nietwaar?

“Mijnheer, wat vroeg u, handdoeken?”

“Wel ja, ik bedoel twee grote badhanddoeken, effen of met ruitjes, met bloemetjesmotief of exemplaren van Studio 100, dat maakt voor mij allemaal niet uit”

“Ik ben toch bij … ??”

“Wie zegt u, mevrouw? Dan moet ik je ontgoochelen, je bent bij Thomas Pannenkoek…”

“Tuut tuut tuut…”

Ik had gehoopt het telefoontje wat langer te kunnen rekken, maar helaas…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Nare zak

  1. bentenge zegt:

    En wat wou ze dan uiteindelijk? Pannekoeken met slagroom?

  2. brubeck zegt:

    Haha, schitterend. Ik zou hetzelfde doen. Zelfs als die televerkopers bellen, en ik heb even tijd, wil ik altijd ook met hun voeten spelen..

  3. Heel goed opgemerkt, Thomas. 🙂 En… weer een mooi verhaal!

  4. Billy zegt:

    mensen hebben geen gevoel voor humor meer… 😛

  5. whoehahahahahahahaha, thanks T, je brengt me aan het lachen,…..hilarisch!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s