Sociale afbraak

Een krasse bejaarde

Een krasse bejaarde

Ik beschouw mezelf als lid van een scharnier-generatie. Wat in de maatschappij allemaal niet ingrijpend is veranderd in de vijfenvijftig jaar dat ik op deze planeet rondloop, het is bijna niet te geloven.  Qua overtuigingen, wetenschap, politiek godsdienst, gewoontes, gebruiken, financiën, noem maar op. Alleen al op gebied van werken…

Als kind herinner ik me dat weekdagen veel langer duurden, en het weekend super kort was. Meer nog, de term ‘weekend’ bestond helemaal niet. Werkenden moesten ook op zaterdag de boterhamdoos inpakken. Er gold een vijftig uren werkweek, wat als doodnormaal werd aanzien. ’s Zondags op last van mijnheer pastoor braaf naar de mis en nadien de ‘vrije’ dag invullen naar believen. Eens gezellig met de familie op stap, of zich laveloos zat drinken op café om ’s anderendaags weer aan de slag te gaan.

In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw is één en ander bewogen. De roep naar wat minder werken en meer vrije tijd werd door talrijke acties van de vakbonden beantwoord, en geleidelijk aan kreeg de werkende mens meer levenskwaliteit. Tot ergens in de jaren tachtig de achtendertig uren week werd ingevoerd, gekoppeld aan een gelijkgebleven loon of wedde, en er een gezonde verhouding ontstond tussen werk en privé.

Er is hard voor geknokt, soms totdat de zenuwen kraakten, zowel aan werkgevers- als werknemerskant.

In 2008 kwam ‘de crisis’. Banken gingen overkop, en industrie- en dienstensector kregen harde klappen. Het was knokken om het hoofd boven water te houden, er moest gesnoeid worden aan alle kanten. Die ‘crisis’ was de ideale uitvlucht voor veel sectoren en werkgevers om toegiften uit het verleden terug af te bouwen. “Oké, beste werknemer, je mag wel blijven, maar dan werk je wel een paar extra uren per week aan dezelfde verloning”, bijvoorbeeld. Ook aan regeringszijde werden verworvenheden uit het verleden afgebouwd. Brugpensioen werd beperkt tot de meest urgente gevallen, en dan nog werden de mensen die nog onder dit regime konden vallen door de politiek met een scheef oog bekeken.

Vorige week las ik in de krant dat BNP België besloten heeft hun besparingsronde verder te zetten. Na het afdanken van  (of niet meer vervangen van-) een dikke duizend werknemers heeft men beslist de openingsuren van de bank aan te passen. Het kantoorpersoneel moet elke dag wat langer werken, en de vroegere compensaties worden serieus beknot. Compensaties van vroeger aan 150% worden nu aan 100% vergoed, bijvoorbeeld.

En wat kunnen die mensen van BNP daartegen doen? Niks. Zwijgen en ondergaan… Wie zijn trouwens die duizend mensen die moeten verdwijnen? Zijn dat diegene die voordien met hun vingers zaten te draaien en vliegen telden op hun bureau? Dacht ik niet, wie overblijft zal nog een extra duw op de pedalen moeten geven om hun werk naar behoren te doen, om hun doelstellingen te halen. Doelstellingen die van jaar tot jaar groter worden gezien.

Ik heb het gevoel dat de vakbonden vandaag de dag vleugellam zijn gemaakt. Dat ook zij moeten kiezen tussen de cholera en de pest. Het is toegeven of afdanken. Om verder te doen met BNP: willen de bedienden niet langer werken? Bon, in dit geval is het alternatief een verdere afbouw van kantorennet en …

Op die momenten ben je nog steeds beter af als je in een openbare dienst als de spoorwegen of aan de luchthaven kunt werken. Hoe weinig sympathiek ook, als men een paar dagen het spoor blokkeert, staat het land op zijn kop. Maar wie moet dan het meest lijden onder het gebrek aan mobiliteit? Jawel: jij en ik.

Dit verklaart waarom ik ook op gebied van ‘werken’ het gevoel heb in een scharnier-generatie te zitten. Komende van (jaren zestig) in een systeem waar de werknemer bijna een ‘slaaf’ was, tot de jaren tachtig waar niks moest en alles kon, tot het systeem waarin we nu weer lijken af te glijden naar een tijd van sociale afbraak.

België telt volgens de laatste tellingen net geen 434.000 werklozen.  Je leest het goed: VIERHONDERDVIERENDERTIGDUIZEND mensen die leven van een uitkering, tegenover 4.425.000 werkenden.  Eén op tien potentiële werknemers zit thuis.

http://trends.knack.be/economie/nieuws/mensen/werkloosheid-in-belgie-stijgt-met-5-7-procent/article-4000408414732.htm

Werklozen hebben sowieso veel minder pensioenrechten op het eind van hun termijn. In plaats van werkenden fysiek en mentaal uit te persen als een citroen, waarom niet meer inspanningen doen om meer volk aan het werk te krijgen? Behoud die 38-urenweek, maak er desnoods een 30-urenweek van. Waarom blijven kankeren om die pensioenleeftijd te blijven optrekken verdorie? Laat wie wil stoppen ook werkelijk stoppen. Geef hen wat minder pensioen, het is hun keuze. Laat wie wil werken tot hij of zij duidstuikt dit ook doen, het is ook hun keuze.

Misschien allemaal cliché, maar soms moet men al eens clichés volgen…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Sociale afbraak

  1. bentenge zegt:

    Het hoofdprobleem is dat de oplossing eenvoudig is, maar de aanvaarding nul. Met allemaal wat minder was het probleem oplosbaar, met allemaal wat meer niet.

  2. Storm zegt:

    Ik kan me helemaal in je betoog vinden. Je hoort niets anders dan dat mensen verzuipen op het werk. Inderdaad, laat ons minder werken. We zullen ons wel aanpassen aan het minder verdienen. Maar ik vrees dat daar net het schoontje wringt. Men (het systeem) wil niet dat we minder verdienen, want dan gaan we minder verbruiken en dan komt onze consumptiemaatschappij tot stilstand. Wat mij betreft: less is more!!

    • Het is een beetje het principe van de communicerende vaten. De groep die het vandaag moet stellen met stempelgeld en aan het werk zou kunnen worden gezet, zal meer inkomen genereren en automatisch ook meer consumeren.
      ‘Less is more’ is een principe dat ik ook handhaaf !

  3. Anoniem zegt:

    Een knappe uiteenzetting van een stuk geschiedenis. Ik denk dat vele mensen zich in jouw voorstel kunnen vinden. Het zou een oplossing kunnen zijn.

    • Die geschiedenis op zich is heel interessant, maar niet in een logje als dit samen te vatten.
      Er zijn heel zeker oplossingen, maar politici moeten de moed tonen om die ook uit te voeren. Daar wringt meestal het schoentje, want uit vrees voor de reactie van ‘de kiezer’ durft niemand echt de juiste actie te ondernemen.

  4. Ik denk wel dat we de laatste decennia wel erg verwend zijn. Een klein beetje economische krimp kan daarom geen kwaad, lijkt me. Bovendien lijkt het herstel alweer ingezet, dus gaan we weer de goede kant op. 🙂

    Gr. en een fijne werkweek gewenst,

    Henk

    • We zijn inderdaad verwend geweest. Ik heb (allicht) nog een tiental jaar te werken, mijn kinderen misschien tot hun vijfenzeventig. Men heeft de voorbije twintig jaar eigenlijk veel kansen gemist om reserves op te bouwen, iets waarvoor de volgende generatie zal moeten boeten.
      Er lijkt wat herstel op komst, inderdaad, maar het is nog zéér pril, en het valt af te wachten of het van lange duur zal zijn. De economie in China en India is oververhit aan het worden, en als dat zaakje begint te stinken is de ganse wereldeconomie om zeep.

      Dank voor de werkweekwensen, ik wens jou hetzelfde toe!

      Thomas

  5. Evita zegt:

    Ik ben verre van een economist, maar over zulke dingen denk ik echt vaak na. Ik heb ook een hele andere mening dan mijn vriend (die trouwens bij de NMBS werkt. Boeken kan ik hier over schrijven!), dus meestal zwijg ik gewoon. In grote lijnen ga ik akkoord met Henk. ’t was “vroeger” (ik zit nog maar een jaar of 5 op de arbeidsmarkt) in de meeste gevallen veel harder werken, en langer, en met minder voordelen. En eens dat je toegevingen krijgt, is het niet evident om ze terug af te geven. Maar het is nodig. Voor de economie.

    • Er wordt toch geprobeerd ons wijs te maken dat het nodig is voor de economie. We zijn reizigers, en komen vaak in landen waar de sociale status van de werknemer als een lolletje wordt beschouwd. Werkloos zijn is daar vaak gewoon geen uitkering genieten en bij familie gaan aankloppen die het vaak ook niet breed heeft. Ziek zijn is vaak thuisblijven en niet betaald worden, of meer nog, afgedankt worden.
      Als dan voordelen afgepakt worden, dat ze dit dan spreiden over de totale bevolking, inclusief… (maar dan waag ik me op een zeer glad terrein…)

  6. Ik denk dat er teveel cadeaus zijn uitgedeeld de voorbije jaren, denk maar aan oudersschapsverlof, 4/5de regeling zonder inlevering van loon, tijdskrediet en wat weet ik nog allemaal wat ze hadden uitgevonden, daar is veel geld voor nodig geweest, het brugpensioen nog zo iets, mijn vader is al met brugpensioen van zijn 57ste,…..wie betaalt daar aan mee denk je? En de bazen zijn weer bazen aan het worden en dat valt inderdaad gewoon te ondergaan,……

    • Er zijn effectief teveel (ondoordachte) cadeaus uitgedeeld in de tijd dat ‘paars’ in de regering zat. Het kon niet op, en als zich een tekort aanbood, werden overheidsgebouwen,.. verkocht. De man met de spleet tussen zijn tanden is nadien naar Europa vertrokken.
      Wat niet wegneemt dat (zie één van de vorige reacties) dat het plots ‘afnemen’ van die privéleges steeds pijn doet en een gevoel van ‘oneerlijkheid’ creëert.
      Brugpensioen aan 57 kan nog zijn, maar wat met mensen die aan hun 45 konden thuisblijven? Over tien jaar worden mensen scheef bekeken als ze het lef hebben aan hun 65 met pensioen te gaan. Laat elk van het begin van zijn/haar carrière sparen voor zijn pensioen en geef elk de keus wanneer ze gaan. Hoe meer dienstjaren, des te hoger het pensioen.
      Allemaal makkelijk gezegd natuurlijk, maar voer dit eens uit. Wat dan met mensen die uit de boot vallen qua tewerkstelling?
      In een volgend leven word ik professor, en dan wordt alles opgelost ! 🙂

  7. HansDeZwans zegt:

    Minder werken zou in principe al heel wat oplossen. En waarom niet gewoon minder werken met behoud van loon? Het zijn toch alleen maar de bazen die steeds rijker worden, waarom dit geld niet verdelen onder diegene die effectief het werk moeten leveren? Ik zeg het u, er is werk zat. Ik wil momenteel thuis mijn douche laten vervangen en 1 muur terug met gyproc bezetten. Ik heb er al 2 bedrijven voor laten komen, maar ze stikken in het werk, ze krijgen het niet gedaan. Zo een klein werkje als bij zich, kunnen ze er gewoon niet tussen krijgen, ze lopen nu al om. De jongeren van tegenwoordig willen ook niet meer werken, we moeten al buitenlanders aantrekken om de ‘vieze’ jobs te laten doen.

    • We moeten opletten om niet teveel in clichés te verzeilen, maar wat je zoektocht naar een deftige aannemer betreft, kan ik dit alleen maar beamen. Ofwel krijg je geen offerte, ofwel krijg je er één om van achterover te vallen.

  8. Menck zegt:

    Je slaat nagels met koppen, mijn beste. En dan zwijgen we nog maar over de verdoken werkloosheid. Ik kan hic et nunc minstens vijf kleine zelfstandigen opnoemen uit mijn kennissenkring die ternauwernood de eindjes aan elkaar weten te knopen. Sommige maanden zelfs hoegenaamd niet. Maar ze staan wel bij de werkenden geklasseerd.
    Als alles blijft evolueren zoals het nu evolueert, is het binnen de kortste keren finaal naar de knoppen, zeg ik u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s