Computerspecialist

Hip

Hip

Dan zijn er van die mensen die denken dat ik, Thomas Pannenkoek, 55, Belg met een kalend schedeldak, specialist ben in het computer- en internetgebeuren.

Misschien terecht, want mijn computeropleiding is indrukwekkend. Ik mag die situeren ergens midden de jaren zeventig van de vorige eeuw. Toen hadden we een leerkracht economie, die van het schoolhoofd opdracht had gekregen zich eens te verdiepen in iets wat allicht in de toekomst een rol zou spelen in ieders leven: de computer. En dat deed hij met verve. Hij documenteerde zich bij Dell en IBM, de toenmalige marktspelers, en maakte een cursus van wel dertig bladzijden dik. Niet te tillen, zoiets.

Een computer bestond uit Hardware en Software. ‘Hardware’ was alles wat techniek en machinerij betrof, ‘Software’ was de programmatuur, want zonder programma was een computer een dom ding, deed die niks. Er waren bits en er waren bytes. Alles werd geleid door een CPU (Central Processing Unit), en die spuwde zijn resultaat naar een ‘bestandsdrager’ of een ‘printer’ (in het Nederlands ook ‘drukker’ genaamd). Eventueel naar een ‘magneetband’. Die hele toestand (CPU, printer,..) was gigantisch groot, een beetje te vergelijken met een tank uit de tweede wereldoorlog. En toen werden ponskaarten doorgegeven in de klas. Iets wat moest indruk maken, maar het niet deed. Het waren kartonnen fiches waar gaatjes in waren geprikt. Elke positie een letter. Duizend kaartjes waren een tekst, bij wijze van spreken.

Met die indrukwekkende achtergrond ben ik naar de werkvloer getrokken. Overtuigd van het feit dat ik me niet zou laten doen. Mocht ook maar één iemand een opmerking geven over mijn jeugdigheid, ik zou hem eens om de oren slaan met een ponskaart. Potverdikke nog aan toe!

Op mijn eerste werkplek was het al prijs. Die ponskaarten en magneetbanden werden al niet meer gebruikt, en werden vervangen door ‘listings’. Wat ik inputte in Brugge, werd afgedrukt in Antwerpen en ’s anderendaags met een koerier bezorgd. Drukkers waren zeer duur moet je weten. Ik heb maar twee jaar op die werkplek geresideerd, en stapte toen over naar de werkgever die ik nu nog altijd trouw ben gebleven.

Ondertussen vervoegden jongere collega’s ons team, en die hadden een computer-opleiding achter de kiezen waar ik alleen maar van kon dromen. Die speelden met MS-toepassingen als met een blokkendoos en ik zelf moest alles leren al foefelend weg. Het ging uiteindelijk wel, maar ik had de pech dat mijn leidinggevenden steeds naar mij kwamen als ze ergens vastliepen. Waarom? Stond op mijn voorhoofd een stempel ‘informatica-specialist’ misschien? Of was mijn masker van wetenschap, opgezet om niet af te gaan, zo overtuigend? Vraag het aan de bakker, die zal het misschien weten.

Een paar jaar geleden heb ik dit masker afgezet. Er komen steeds meer toepassingen, en die leer je niet meer zonder echte achtergrond. Toch komen vaak nog mensen bij mij aankloppen. Dan probeer ik te helpen waar kan, maar excuseer me steeds op voorhand dat ik er te weinig van ken om een degelijke uitleg te geven.

Thuis kom ik dan ook eens in de knoei. Gisteren nog kreeg ik geen geluid uit Youtube, terwijl andere sites dit wel deden. Vimeo, Dailymotion, noem maar op, alles gaf geluid. Dan maar aan troubleshooting gedaan. Rondgezocht op Google hoe ik dit kon oplossen. Programma’s verwijderen, andere toevoegen. Rechts klikken om iets te zien, en dit maar niet vinden. Heel de kustmenvoetentoestand.

Tot ik een site terugvond waar jongeren hun pc-problemen op gooiden. Was er zo ééntje die als oplossing gaf: “Als je links onderaan het filmpje met de muis over het speakertje gaat, en het balkje wat verschuift naar rechts, dan werkt het wel.” Hallo kroket…

ZO simpel dus. Beschaamd in mezelf schoof ik het balkje naar rechts, en kreeg ik Mud weer te horen. Dom van me, hééééél hééééééél dom. Hier spreek ik niemand over, daar mag je zeker van zijn… Thomas, computerspecialist. Pffffft.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op Computerspecialist

  1. aspasiablog zegt:

    Haha, ik denkt dat iedereen wel zo eens iets tegenkomt. 🙂 Maar dom is het wel én een gigantische tijdverspilling. 😉

  2. bentenge zegt:

    Computers dat is klikken, klikken en blijven klikken, op een bepaald moment duw je wel eens op het juiste 🙂

  3. brubeck zegt:

    Haha, inderdaad, wij zijn de generatie computerspecialisten die het al doende (trial and error) geleerd hebben. Mijn schrikbeeld is dat ik over 20 of 30 jaar mijn kinderen moet vragen langs te komen omdat ik met niets nog uit de voeten kan.

  4. Anoniem zegt:

    Ook ik leerde werken met de ponskaart 🙂 en met bites en bytes hier kan ik al verkeerd zitten, want het is zo lang geleden. Door achteraf vrijwilligerswerk te doen leerde ik met een computer werken.
    Soms heb ik zin om de computer buiten te gooien. Ik heb er mijn bezigheid meer, maar de tijd en dus ook je leven vliegen aan je voorbij. Met de echte mensen heb je nauwelijks nog contact, die volg je via Facebook. Zielige wereld toch ? En dan al die contacten via internet, de wereld ligt aan je voeten, terwijl velen vreselijk eenzaam zijn.
    Zelf alles leren door er op te zoeken is de beste leerschool 🙂

  5. Als je die computer buiten gooit, moet je nog opletten dat je geen GAS-boete krijgt 🙂 !
    ‘Echte’ contacten beginnen tegenwoordig inderdaad te verwateren, en dat is zeer jammer. Anderzijds is het zo dat ikzelf ondervind dat met de computer veel tijd uitgespaard wordt na een werkweek. Als ik een aannemer moet zoeken bijvoorbeeld, kost dit vijf minuten zoekwerk in plaats van een uur met de auto rond te rijden. Die mens moet dan natuurlijk nog afkomen ook, maar dat is een probleem van alle tijden…

  6. Menck zegt:

    Ik zit hier te glimlachen. Dat is zoiets als de volumeknop op een radio niet vinden. 😀
    In 1988 begon ik voor het eerst met computers te werken. Enfin, computers, er zit meer geheugen in het kopje van mijn parkieten dan er toentertijd in die machines aanwezig was. Een A4-tje printen was destijds al een kleine uitdaging.
    Ach, de telex was nog erger. En ook die heb ik meegemaakt. Maar hey, we konden daarmee wel al “mailen” naar elkaar, al was er van dat bewuste woord nog lang geen sprake.

  7. Gewoon een ‘fotokopie’ nemen was in het begin van mijn carrière een uitdaging. Het te kopiëren document moest eerst tussen twee dikke plastieken folies worden gestoken, en het resultaat was een blinkend, stinkend en plakkerig blad dat, als het twee uur in de zon had gelegen, niet meer leesbaar was :).

  8. Ach, Thomas, mij overkomt die dingen ook. Ik ben dan wel geen installateur, maar toch redelijk handig. En vanmiddag zou ik de pleebril weleens even zijn plek wijzen, door hem de duimschroeven aan te draaien. Gevolg: een gebarsten pot! Jou kostte het tenminste geen ene duit! 🙂

    Gr. Henk

  9. madrina zegt:

    Ik moest heel hard lachen, is dat erg? 😉 🙂

  10. gssie zegt:

    Hahahaha, dit is lachen. Ik herken er wel iets van zij het dat ik geen computerdeskundige ben. Ik maak gebruik van thuishulp, dat wil zeggen: als een van de kinderen tijd voor me heeft.:-)

  11. Evita13 zegt:

    Och, trek het je niet aan. Wie heeft zo’n dingen niet voor?
    Om je beter te laten voelen: ik stond ooit op geparkeerd op de parking aan de expo om naar de boekenbeurs te gaan. Belde naar m’n vriendinnen dat ze best met de auto konden komen (i.pv. met de trein) want dat er plaats zat was. Na wat over-en-weer gebel, bleek dat de boekenbeurs in de expo in Antwerpen is… stond ik daar mooi op de lege parking in Brussel. Ik voelde mij ook redelijk dom, ja.

  12. HansDeZwans zegt:

    Hmm, ik ben ook al een tijdje in die wereld bezig, meer bepaald software ontwikkeling. Zo hebben we ooit een programma ontwikkeld voor windows 3.01 en we kregen een melding van een dame dat het niet werkte. Ze klikte met haar muis op de knop, maar er gebeurde niets. We zijn uiteindelijk tot bij de klant moeten gaan, nu bleek, ik moet wel zeggen het was al een dame op leeftijd en het was de eerste computer in dat bedrijf, de dame in kwestie nam haar muis en klikte ermee op het scherm, letterlijk dus. Tja, dat was lachen.

  13. Nachtbraker zegt:

    Ik ben ook werkzaam als informaticus, en ik kan je verzekeren, hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om bij te blijven met alle nieuwigheden, en vooral hoe minder je ook het nut daarvan inziet (soms is het wel upgraden om te upgraden). Ik heb thuis nog altijd Windows XP, ik heb geen smartphone en geen tablet. Maar ik vrees dat ik op den duur toch mee ga moeten, er is al software waarvoor je minstens Windows 7 nodig hebt…

  14. Billy zegt:

    whahahaha, ik dacht dat zoiets enkel beginners kon overkomen, maar blijkbaar niet dus… 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s