Jaloers op konijnen…

Ik vraag je voor de laatste keer het dopje terug op de tube tandpasta te draaien vooraleer je de badkamer verlaat !

Ik vraag je voor de laatste keer het dopje terug op de tube tandpasta te draaien vooraleer je de badkamer verlaat !

Ik denk wel vaker aan mijn grootmoeder, maar op deze dagen rond Allerheiligen nog net dat ietsje meer. Elk jaar ga ik bloemen brengen naar het graf van mijn veel te vroeg overleden vader. Dan zal ik altijd passeren langs de plaats waar mijn grootouders begraven liggen. Mijn grootvader is eerst gestorven. Het kerkhof van Sint Michiels bij Brugge lag toen al behoorlijk vol (er was nog geen sprake van crematies), en de mannen van de gemeentedienst hadden nog net een plaatsje gevonden naast het achterpoortje. Iedereen die langs daar binnen ging, of uiteraard buiten kwam, kon mijn grootvader groeten. “Ha, onze Vital, hoe gaat het met je?”. Een tiental jaar later is ook mijn grootmoeder gestorven, enkele uren nadat ik haar als laatste bezocht heb ik het ziekenhuis. Waarschijnlijk iets gekregen in haar slaap. Hoe erg het ook was om haar te laten gaan, ze is allicht zonder veel pijn gestorven. Uitgegaan als een kaarsje, zegt men dan. Ook zij kreeg dat plekje bij het poortje als laatste rustplaats. Tot men het grafzerk en wat eronder lag ongeveer vijf jaar geleden heeft verwijderd. Waarheen? Wat met de stoffelijke resten? Super griezelig om te moeten denken wat men daarmee doet, ik wil het niet weten.

Om één of andere reden heeft men dit plekje niet gebruikt om iemand anders te begraven. Er ligt nog steeds gras, en als ik er voorbijkom, zal ik er altijd een paar minuten blijven staan. Misschien is er nog een héél, héél klein beetje…

De mooiste herinneringen blijven bewaard. Mijn grootmoeder had geen keuken. Niet dat ze zo arm was, maar in die tijd waren woningen anders ingericht dan dit vandaag het geval is.

Ik spreek over de periode ergens achteraan de jaren zestig van de vorige eeuw. Mijn oma moet toen ongeveer eind de zestig zijn geweest. Ze woonde in een (in mijn herinneringen) zeer mooie rijwoning in de Spoorwegstraat in Brugge. In de volksmond werd dit deel van de straat ‘Kaas en Brood’ genoemd. Als ik dit nalees, klinkt dit eigenlijk niet. Men zei op z’n St.Michiels: “Koas en Broad”. Zo, dat klinkt beter.

De benedenverdieping bestond uit een ‘voorplaats’, een ruimte waar een door nonkel Pierre met eigen handen gemaakte eetplaats stond, eikenhout en tot de kleinste details uitgesneden,.. Echt prachtig, deze meubels. Niemand ging in die ruimte, deze kamer was enkel voor de heel speciale gelegenheden.

Daarachter was een tussenkamer, en als laatste was er de woonkamer waar ook werd gekookt. Achterin stond een buiskachel (een “buuzestoove”). Die kachel was ongelooflijk mutlifunctioneel. Op maandagmorgen werd daar een grote ketel opgezet met daarin de kookwas., maar ook de aardappelen werden erop gekookt, de vis werd erop gebakken, aan de staven opzij werd de meest hardnekkige was opgehangen die maar niet wilde drogen.

Links stond de ‘pompsteen’ (afwasbak) en ernaast een gasvuurtje om het eten te koken in de zomer, als de buiskachel niet brandde.

Mijn moeder lag al een tijdje in het ziekenhuis, en mémé en pépé hadden ons opgevangen. We bleven er ook slapen. Elke morgen stond het eenvoudige ontbijt gedekt, en ’s middags maakte oma ons eten klaar. Ze had het zelf niet zeer breed, maar toch slaagde ze erin om ons telkens iets heerlijks voor te schotelen. Onder ons gezegd en gezwegen, het leek erop dat het eten bij haar altijd een feest was. We aten er zaken die we niet kenden van thuis, zoals ‘kazakken met haring’, sprot,… De spruitjes roken er heel anders dan thuis en smaakten ongelooflijk goed.

Die middag was ik ook naar huis komen slenteren na school, en werd ik al een bijzonder lekkere geur gewaar toen ik langs de voordeur naar binnen stapte. Het was een geur die ik nog nooit had ervaren, ik kreeg er het water van in mijn mond. Op de buiskachel stond een grote pot te pruttelen. De damp die eruit kwam garandeerde een culinair orgasme. Dampkappen waren er niet in die tijd, dus werd de reuk verspreid over de hele woning.

Ik was te klein om het deksel op te heffen om te loeren wat de pot schafte. Het was ook bizar dat mijn opa, die zich anders nooit van het eten of huishoudelijke zaken aantrok, af en toe het deksel opende om te roeren.

“Pepe, wat ruikt dit lekker. Wat eten we vanmiddag?”

Mijn grootvader was (om het zacht uit te drukken) niet iemand die veel lachte, en keek wat nors in mijn richting.

“Dat moet je aan oma vragen, hoe kan ik dat nu weten?”

“Maar pepe, je staat toch in de pot te roeren. Kun je niet zien wat er in zit?”

“Ha, dàt bedoel je? Maar neen, we zullen niet eten wat in deze pot zit…”

Toen nam mijn oma het woord over, en zei:

“Maar Thomas toch, opa maakt voer voor de konijntjes….”

Bleek dat de pot gekookte aardappelschillen bevatte gemengd met oud brood,.. Voer voor… jawel.

Even later warmde mémé ons eten op, de pot die klaar stond in het kolenhok.  Het was lekker (aardappelen met groene kool en worst), maar toch had ik graag eens geproefd van de lekkere brij die de konijnen kregen…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Jaloers op konijnen…

  1. bentenge zegt:

    Wat een mooie blonde lokken heeft die dame.
    Bon, fijne grootouders, een zegen voor elk kleinkind.

    • Zeer mooie lokken indeed ! Omstanders beweerden dat ze haar kapsel elke dag spoelt in lauwe erwtensoep. Zelf zou ik daar niet opkomen, maar Macedonië heeft een ijzersterke reputatie als het op haarverzorging aan komt…

  2. brubeck zegt:

    De kadrering van de foto laat wat te wensen over, Thomas. 🙂
    Zo’n herinneringen aan je grootouders moet je koesteren. Ik had enkel maar een grootmoeder, de drie anderen waren al “uit den tijd” zoals ze hier in de Kempen zeggen. Vroeger was het toch anders hé (niet altijd beter)

    • De kadreringen zijn niet meer wat ze vroeger zijn geweest, en ik vrees dat het er met de NVA niet op zal verbeteren. Ik vroeg nog aan dat meisje dat laag op de etalage was gekleefd om even opzij te gaan, of nog beter, een ogenblik recht te staan, maar ze weigerde in alle talen.

      Die herinneringen worden ook gekoesterd. Ik heb er nog massa’s in mijn hersenen geklasseerd. Af en toe komen ze boven.

  3. Anoniem zegt:

    Knap geschreven en heel graag gelezen !

  4. Menck zegt:

    Mooi nostalgisch stukje.
    Enne… ‘Kaas en Brood’ is heden nog steeds de officiële benaming van dat wijkgedeelte in Sint-Michiels. 😉

  5. marbelfriend zegt:

    haha, super verhaal. Mijn grootvader is 15 jaar overleden en nog zie ik hem voor mijn ogen bezig, brood snijden met een supergroot broodmes dat hij wette aan de muur “je zid e zwinneschoe” (varkensschoen) zei hij altijd als we dom deden. Maar waar een zwinneschoe voor stond, dat wisten we niet…Mijn meme (zijn vrouw) toonde ons vorig jaar op haar 95ste nog voor hoe een pek werkt. “Der staat er één op de zolder, wacht” en slingeren dat ze ermee deed, de armetuurtjes op de schouw sneuvelden net niet.

  6. Mijn dialect is weer wat bijgewerkt na het lezen van dit verhaal, Thomas. Het was bij de konijnen af, maar toch heel mooi beschreven.

  7. Ik ben vandaag nog naar mijn Louis geweest, samen met mijn grootmoeder zoals elk jaar met allerheiligen ( we gaan wel meer hoor) en dan eten we traditioneel kaaskroketjess achteraf,….en soms ga ik alleen naar zijn graf, mijn verhaal doen,……want ik mis mijne Louis nog regelmatig en vooral zijn humor,…..

  8. Billy zegt:

    dat konijnenvoer had je beslist niet bevallen hoor, Thomas!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s