Koffiemok met pootjes

In tegenstelling tot wat velen denken was dhr. Den Doolaard geen kunstschilder, maar iemand die kon toveren met zijn pen

In tegenstelling tot wat velen denken was dhr. Den Doolaard geen kunstschilder, maar iemand die kon toveren met zijn pen

Ik zit hier weer, zoals elke zondag tegenwoordig, al zeer vroeg voor mijn laptop. De stress van het werk laat me niet los in het weekend, zelfs niet meer in een lang weekend als dat van nu. Niet gezond, tegen wie zeg je het. Iets uit mijn mouw schudden en dit neerpennen is een manier om te ontstressen. Er een kopje déca koffie bij nemen doet deugd. Dit drinken uit een wijnglas zou onnozel zijn, dus neem ik een koffiemok uit de kast. Dit met een lodderig oog – ik zie amper welk ding ik vastneem. En blijkt dit nu een mok te zijn met opschrift ‘Starbucks’. Die zijn niet in de handel verkrijgbaar. Hoe is die bij ons in de kast geraakt? Heel raar eigenlijk. Bij een bezoekje aan Antwerpen met vrienden, zo’n drie jaar geleden, moesten we wachten op de trein en stapten we maar het Starbucks-café binnen. We zagen hoe een ouder paar enorm opvallend een poging deed om hun gebruikte koffietassen mee te smokkelen. Echt, als je zo’n ‘souvenir’ wil meenemen, hoe opvallend kun je dit doen?

Starbucks is een duur koffiehuis, toch rekening houdend met de service die je krijgt. De bediening is aan de zeer flauwe kant. ‘Self Service’. Wij zijn niet de mensen die veel geven om etiquette, genre Mrs Bucket. Een mooi kopje op een bijhorend bordje, lepeltje erbij, suikertje en melkje opzij, neen, niks voor ons. Noem ons boertig, maar wij nemen gewoon een mok uit de kast, pompen daar wat koffie in uit de thermos en ploffen het ding ergens neer waar we ons ding doen. Lezen, aan de pc zitten knoeien, whatever.

We zijn buiten gestapt uit Starbucks, en waren nog net op tijd voor de trein naar Brugge. Ik heb de gewoonte om bij het trappen nemen over drie trappen tegelijk te springen, maar bij het opstappen van een trein is dit niet evident. Bijna lag ik met mijn hele mikmak tussen de sporen. Vriend D. schoot in een lach, samen met zijn roodharige deerne. Ik dacht dat dit te maken had met mijn manier van instappen. Neen, dus…

“Die zak van De Slegte…” zei hij. “Is een zak van De Slegte,” onderbrak ik hem, wetende dat er toch weer iets zeer onnozels uit zijn mond zou komen. Hij is niet doodgegaan van de eerste flauwe grap, er zullen er zeker nog vele volgen. Hoe wij zo vaak met die mensen optrekken, ik begrijp het niet. Zelf ben ik eerder het ernstige type, daarvan zullen jullie ondertussen al overtuigd zijn.  “Weegt die tas ineens toch niet ineens ietsje zwaarder?” vroeg hij.

“Kweenie..” ging ik verder, terwijl ik vlug in mijn binnenzak op zoek ging naar het treinkaartje. De kaartjesknipper was al op komst. Ik voelde verstrooid aan de draagtas, en schrok. “Potverdikse sm…lap !”  Ik moest constateren dat de olijkerd gewoon zo’n koffiemok in mijn boodschappentas had gemoffeld. “Het kan dus ook echt wel onopvallend, zie je wel?” zei hij. Mijn twee overburen lagen in een deuk van het lachen, kontent en half dat ze mij een loer hadden gedraaid.

Ik had geen zin in een koffiemok die de mijne niet was, maar had anderzijds ook geen zin om van de trein te springen om het ding terug te brengen. Sindsdien zijn we het ding als een trofee gaan beschouwen, en staat die in onze kast, naast het dagelijkse servies. En toegegeven, het is een zeer degelijk ding!

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op Koffiemok met pootjes

  1. bentenge zegt:

    Je reinste diefstal 🙂

    • Ja, wrijf het er nog een beetje dieper in :). Sinds kort hebben we in Brugge ook een Starbucks. Ik heb al gedacht om die mok daar ‘onopvallende’ achter te laten, maar zag bij het naar binnen gluren dat men daar met kartonnen bekertjes werkt. Voor het personeel zou het een mirakel zijn als daar ineens een stenen mok staat !

  2. Met dit soort vrienden moet je wel oppassen Thomas. Voor je het weet ben je een onwetende drugskoerier… 🙂

    Ik wens je een fijne en ontspannen werkweek toe.

    Henk

  3. ankewaut zegt:

    Ik heb ook nog zo’n tas staan, ik beken 🙂 Vroeger was dat nog zeer hip en had je enkel een Starbucks in Antwerpen. Dus ik wou graag zo’n mok om me ouder te voelen dan ik was. Maar inderdaad, het zijn degelijke mokken (ook al krijgen ze soms pootjes als je niet oplet).

  4. Zeg, ik ben wel fan van Starbucks hé,……en zelfs ik heb nog geen tas meegenomen, niet uit Antwerpen, niet uit Barcelona, noch uit NY, daar heb ik ze eerlijk gekocht en aan mijn Zussie gegeven, want blijkbaar verzamelt zij deze mokken, bij Carrie telt een belangrijke regel in haar mokkenkast, het moeten allemaal dezelfde zijn,…..ik weet het afwijking!

    • Zoiets doe je ook niet, hé, Carrie ;).
      Elk zijn smaak, maar ik vond de Starbucks van A’pen bij ons bezoek (drie jaar geleden) maar een donker ongezellig hol. Een paar jaar geleden waren we op een doorreis in China en hadden na een verkenning van een stuk binnenstad in Peking afgesproken aan een plaatselijke Starbucks. We zijn er even binnengestapt. Een vreemd gezicht, zo’n typisch Amerikaanse bedoening vol Chinezen :). Maar gezellig was het er wel…

  5. brubeck zegt:

    Starbucks, hoewel niet de beste koffie heb ik daar de smaakjes leren kennen, toen ik het de eerste keer bezocht in Amerika. Vanille, caramel,.. Lekker, maar eigenlijk wel duur.
    Da’s ook een originele manier om de diefstal op je vrienden af te schuiven.. Ik zou met zo iemand toch maar oppassen..

  6. madrina zegt:

    Héhé, wat een verhaal! Je hebt dan wel de tas mogen houden.
    Ik vind Starbucks enorm duur, maar ik vind de Hazelnut Hot Chocolate wel heel lekker. ’t Is leuk voor één keer om de zoveel tijd, maar je betaalt gewoon de naam.

  7. gssie zegt:

    Helaas, ik ken alleen DE en Van Nelle vanwege de gratis spaarpunten. Van huis uit meegekregen en dat raak je nooit meer kwijt. Niettemin is dit stuk een mooi zondagochtendlogje .;-)

  8. Billy zegt:

    ik ben een koffieliefhebber, en die koffie mag best nat en straf zijn!
    Zo’n Starbucks versie heb ik nog nooit geproefd, is die écht zoveel beter dan andere koffie?

  9. marbelfriend zegt:

    Ik zweer bij mijn koffie die ik nog ouderwets opgiet met kokend water en een koffiefilter. Starbucks zijn we in Londen geweest laatst, 8 pond voor een veel te grote koffie die koud werd omdat ik graag rustig drink…

  10. marbelfriend zegt:

    ohja, en ik heb ook zo’n koffiemokkenhiërarchie. De beste tassen zijn die met de dikkere boord, als die allemaal vuil zijn dan komen de fijnboordige mokken aan de beurt…en steeds in een mok, steeds in een mok

  11. Anoniem zegt:

    Starbucks is voor mij onbekend dus onbemind 🙂 Zo te lezen mis ik niet veel 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s