Waar staat de pauzeknop?

Vandaag is het officieel winter. Vanaf nu voor een drietal maand geen schaarsgeklede etalaggepoppen op de weblog van Thomas Pannenkoek. Ze moeten op z'n minst een hoed dragen om zich te beschermen tegen de kou...

Vandaag is het officieel winter. Vanaf nu voor een drietal maand geen schaarsgeklede etalaggepoppen op de weblog van Thomas Pannenkoek. Ze moeten op z’n minst een hoed dragen om zich te beschermen tegen de kou…

Hieronder stond een gans betoog over iets waarin ik me vreselijk druk kan maken in mijn werksituatie. Een situatie waar ego’s botsen, waar met de ellebogen wordt gewerkt, waarbij al eens tegen de muur wordt gelopen, waaruit blijkt dat het niet altijd loont om eerlijk uit de hoek te komen.

Bij mijn vorige weblog, ondertussen ‘zaliger’ heb ik er juist omwille van zo’n stukjes de stekker uitgetrokken. Juist omwille van het feit dat één en ander te persoonlijk werd en de hoge muur tussen privé en fantasie aan het afbrokkelen was.

De ganse tekst werd geselecteerd en gedeleted. Nè!

Eigenlijk heb ik veel zin om zoals diene mens me eens goed te laten gaan voor een namiddag, maar dit zal nu niet lukken. De agenda is veel te druk dezer dagen. Het is ‘jingle bells all the way’ geblazen. Op het werk, maar ook thuis. De feesttafel mag een volle week gedekt blijven staan. Kerstavond, Onnozele Kinderendag en oudejaar. Schuif maar aan, beste mensen, er is eten en drank genoeg!

Dan te weten dat ik, net als zovelen bij wie ik de laatste dagen een logje las, niet echt fan ben van al die heisa, maar wil het nu net dat bij de drie gelegenheden net mensen aanschuiven die we zeer graag zien komen, dus who care’s? Potverdikke toch, we leven maar één keer.

Ik schrijf dit stukje vrijdagmorgen iets voor zeven uur, een pot muesli met banaan en yoghurt binnen handbereik en een grote ‘bottle’ fruitsap. Nog een weetje over Thomas Pannenkoek. Neem hem zijn gezond ontbijt af, en hij wordt onuitstaanbaar, wild, bloeddorstig, wraakzuchtig. Grrrr.

Ik ben wat triest over gisteren. In Stars for Life op VRT was ik groot fan van Nasrine Cnops, zeker met haar versie van  deze dijk van een lied. Het goed doel waarvoor ze zong was ‘muco’, een vreselijke ziekte. Dat doel was het belangrijkste opzet, maar laat ons eerlijk wezen, zelf heb ik ook geen honderd sms-jes gestuurd om het doel in kwestie te steunen. In de eerste uitzending van het programma in kwestie heb ik me geërgerd in het gekweel van sommigen van die would be zangers (die, met alle respect, hun nek uitstaken voor hun ‘goed doel’, je moet het maar doen!), maar naargelang het kaf van het koren werd gescheiden kreeg ik, net als mijn lieve deerne, toch wel bijzonder veel sympathie voor Nasrine, die zich werkelijk smeet in de wedstrijd. Met alle middelen, haar lichaam inclusief. Maar weeral: who care’s? Haar grootste wapens waren haar mooie stem en haar gebeitelde brede glimlach. Die uitstraling bleef er ook nadat een jurylid met moeilijke stoelgang al eens een slecht geplaatst woordje van kritiek gaf.

Nu is het weer aan mezelf om me te ‘smijten’. Jezus, de stress vliegt me dezer dagen rond de oren. In een periode waar velen die in de eindejaarsperiode moeten werken dit kunnen doen in een soort vakantiesfeer is het voor mij en mijn collega’s volle bak. Als ik ’s avonds thuiskom, blijf ik de telefoon horen bellen, zelfs al is er niks aan de hand. Gewoon rustig een kopje koffie drinken zit er niet meer in, ik blijf als een zot door het huis lopen, van hot naar her, van afwas naar de borstel, van computer naar de deurbel (die ik zeker heb horen gaan, maar er staat niemand).

Moet ik dit volhouden tot mijn vijfenzestig?

Dat het zij wat het wil, ik ben fantastisch gelukkig dat het weer wat beter gaat met onze Kamiel. Samen met heel velen heb ik de laatste weken zitten duimen dat de brokken eraf vlogen. Het heeft geholpen. Een dikke portie respect ook voor Tom en zijn Lore. Waar die de energie putten om bergen te blijven verzetten, het is bijna een mirakel.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Waar staat de pauzeknop?

  1. liese zegt:

    oh! ik moet straks ook gaan werken maar ik ben nu al helemaal opgejaagd door uw postje 🙂

  2. Suskeblogt zegt:

    vanavond kerstfeest in de frituur ! De rest van het kerstgedoe, vooral op familiaal vlak kan me verder gestolen worden. Vlug naar 2014 !

  3. bentenge zegt:

    Dat hele ding met die jury en zich smijtende mensen heb ik even bekeken, en dan ondanks de goede doelen toch geklasseerd onder niet interessant genoeg om naar te kijken. Met alle respect voor NAsrine en haar smijten, de versie hierboven zegt me weinig. Waarschijnlijk moet je dat in het geheel van de wedstrijd zien.
    Enne, laat ons hopen voor jou dat je dat smijten van TP en de bijhorende stress mag doen tot je 65. Het zou immers ook langer kunnen zijn als de regering anders beslist, of korter, maar dat zou 9 kansen op 10 wijzen op een eerder een onzalige en niet gewenste situatie.
    Wat het hoedje tegen de kou betreft… ik vraag me af of de dame in kwestie ook iets warms aan haar voeten heeft, want anders vrees ik het ergste.

    • De eerste week hebben we maar met één oog gekeken, maar de finaleweek vonden we zeker niet slecht. En ja, het gezang van Nasrine… des goûts et des couleurs, weet je wel…
      De dame had effectief iets warms aan haar voeten. Het was een Franse kaas met een raar reukje, maar lekker warm!

  4. In het paradijs was het ook racen tegen de tijd, maar nu mag de blok eraf, het is vakantie,….en mijn kerst zal er dit jaar anders uitzien, minder opsmuk maar meer essentie,……….geniet toch van die bijzondere dagen!

  5. brubeck zegt:

    Het rare is dat deze twee weken voor veel mensen extreem uit elkaar liggen qua werkdrukte: ofwel ligt het bedrijf stil en hebben ze een rustige (vakantie)tijd, ofwel draait het door de specifieke activiteiten op vole toeren en moet je ronddraven om alles gedaan te krijgen. Ik heb allebei meegemaakt, met zelfs contracten rond proberen te krijgen op oudejaar zodat het toch maar getekend zou zijn in dat jaar.
    Ik hoop dat het weer wat rustiger wordt voor je en anders weet je wat te doen: float on… Helpt gegarandeerd 🙂

  6. Anoniem zegt:

    Verdikke Thomas heb je de deurbel niet gehoord ? Ga vlug kijken voor de zekerheid ! 🙂

  7. Hoi Thomas,

    Lastig is dat, wanneer je onrechtvaardigheid om je heen ziet en om dan je mond te moeten/willen houden. Toch denk ik dat je er verstandig aan hebt gedaan om te deleten. Actie en reactie… Ik heb in het verleden aardige “resultaten behaald” met het bijbelse principe “kwaad met goed beantwoorden”. 🙂

    Wat betreft je beroep ben ik gezien je uitlatingen in dit artikel weer wat verder: je zit in de vuurwerkbranche! Het verklaart gelijk ook de explosieve situatie op je werk.

    Gr. en een ontspannen restant van het weekend gewenst, Thomas,

    Henk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s