Opa, que a televisão deveria subir? Através dos passos

Zo maken ze ze niet meer...

Een flatscreen-busje mag dan misschien minder plaats innemen, maar zo degelijk als dit maken ze die niet meer…

In deze dagen waarin uw hersenpan zijn inhoud laat marineren door overtollig alcoholgebruik, graag een kleine inspanning om u terug te doen denken naar mijn vorig logje. Onze oude TV stond te koop op een tweedehands-site en vond niet onmiddellijk een koper. Het weze duidelijk dat de bijhorende tekst niet aantrekkelijk genoeg was. Na een aanpassing kwam ineens toch reactie via mail van een man uit Ieper die vroeg of ik ‘altemets’ niet af en toe eens in zijn streek langskwam.

West Vlaanderen is niet allen de meest gecultiveerde, progressieve, cultuurrijke, sympathieke, hoogtechnologische, mooie, warmste provincie van Vlaanderen (om maar een paar kenmerken te noemen), maar is uitgestrekter dan de meeste mensen vermoeden. Ieper ligt op ongeveer vijfenzeventig kilometer van mijn stal. De vraagprijs voor die TV was 39 Euro, in de hoop er uiteindelijk 30 voor te krijgen. Echt de moeite niet om daarvoor zo’n eind te rijden (en terug te keren, samen 150 km.).

Mijn ouders hebben me indertijd een zeer goede opvoeding gegeven met nadruk op goede manieren. Ik antwoordde zijn mail: “Beste Patrick (want zo heette die man, en zo heet hij nu waarschijnlijk nog steeds), Dank voor de interesse. Ieper lijkt me toch een heel eind om naartoe te fietsen met een TV achterop. Maar weet je wat? Ik doe een voorstel. Ofwel kom jij die halen, en krijg je hem voor dertig euro, ofwel kom ik hem brengen, maar dan reken ik wel mijn benzine door en dan vraag ik 48 Euro.

Ik verwachtte een tegenbericht: “Hewel, Thomas, dat je gelijk hebt! Weet je wat, ik koop dan maar een haardroger om de hoek”. Maar neen. ’s Anderendaags vond ik een mooi mailtje: “Beste Thomas, OK, goed, kom maar brengen aan 48 Euro.”

Belofte maakt schuld. Ik heb toen mijn lieve dame gewekt, en samen zijn we naar Ieper gereden, na eerst die lompe Panasonic van minstens vijftig kilogram naar de autokoffer te hebben gedragen. “Waauw, dààr zijn we vanaf!” zei mijn lieve schat toen we instapten. “Hopelijk heeft die Patrick serieuze mussels from Brussels,” antwoordde ik, hopend dat de koper met een zwierig gebaar het toestel uit onze koffer zou heffen en hem op zijn eigen TV-kastje zou ploffen.

We volgden onze GPS en kwamen feilloos toe in de binnenstad van het prachtige Ieper met historische panden waarbij je mond wijd openvalt van bewondering.

Ik belde aan en hoorde een lieve vrouwenstem: “Ha, OK, ik kom naar beneden!”

Ik hoorde voetjes trippelen op een metalen trap naast het gebouw. Eerst zag ik die voetjes, nadien twee korte beentjes in een jeansbroek, en dan het lijfje van een zeer frêle jongedame waarvan ik niet wist of het een Oosters meisje was of wat dan wel.

“Je komt met die TV, mijnheer? Patrick is hier niet. Hij is een vriend van me die de bestelling heeft geplaatst op het Internet. Maar het geeft niet, ik help wel dragen!” Haar naam was Nawal, haar brede glimlach sprak boekdelen.

Lap. Daar stond ik dan. Geen mussels from Brussels. Die TV moest gedragen worden langs een smalle en gladde metalen trap naar boven –  er was amper plaats voor iemand zonder bagage. Maggy De Block komt daar niet door, wees hier maar zeker van.

“Neen, laat maar, ik draag hem wel alleen!” antwoordde ik.

“O neen, dat is veel te zwaar, ik help je wel!”

Het meisje, een meter veertig groot of zoiets, qua gewicht misschien maximum vijfenveertig kilogram (ik heb haar niet gewogen, want vind dit bij een eerste kennismaking nogal ongepast) zou me helpen dat logge beest in haar appartementje te krijgen. “Allez, kom!” zei ze, en zee nam spontaan de ene kant van het toestel. Ze kreunde, kraakte bijna. Mijn lieve dame was mee, maar zij mocht niet helpen van haar. “Veel te zwaar, mevrouw,” zei ze. Waar het kan, nam ik het hele gewicht op me, en liet haar even rusten. Ze kreunde harder en harder, waarbij ik bijna letterlijk smolt van medelijden. “Zwaar, mijnheer, maar we zijn er bijna!” hield ze kranig vol.

“Kom, nu naar binnen!” Ik had het toestel alleen vast, en zette het voorzichtig op het tafeltje dat klaar stond. Ondertussen zakte het meisje ineen op iets wat op een sofa leek. Haar gezichtje verkrampte helemaal, en ik zag een traantje uit haar linkeroog afdalen. Mijn schat, die ondertussen al twee keer had aangedrongen om het toestel over te nemen, zat met een instant schuldgevoel. Nawal: “Normaal zou ik buurman hebben gevraagd te helpen, maar hij is er nu niet…” Ze snakte naar adem en zag er letterlijk gekraakt uit. Ze reikte me vijftig Euro aan. “Laat de rest maar zitten, het zijn ook maar twee domme Euro…” zuchtte ze.

We lieten haar wat op adem komen, terwijl ik op zoek ging naar de juiste weg voor de aansluiting van de tv. Het leek een modern appartementsgebouw, maar het studiootje waar we terecht waren gekomen was piep-piepklein. Het stopcontact hing half uit de muur, absoluut niet veilig.  Bij het aanbellen had ik gezien dat aan alle brievenbussen exotische namen hingen. Het rook er naar uitbuiting…

We praatten nog wat na met het meisje. Ze kwam uit Brazilië en was al twee jaar in ons land. Verbazend hoe ze in die korte tijd onze taal helemaal had opgepikt. Ze had ook werk gevonden in een museum in Ieper en was de dag voordien pas verjaard. Iets zei me dat het misschien een goed idee was om het meisje gewoon de vijftig euro terug te geven als verjaardagscadeau, maar ik deed het niet. Eigenlijk was het toch een zeer verre rit geweest en we waren een voormiddag kwijt van ons weekend…

Hopelijk kan Nawal er nog jaren van genieten, want de tv speelt echt nog schitterend. Eén iets is heel zeker: de dag dat ze ooit plant om te verhuizen, zal niemand haar kunnen overtuigen die logge televisie te helpen dragen…

Leuk om weten, ’s avonds kregen we een mailtje van Patrick dat zijn vriendin zéér blij was met het televisietoestel dat ‘goed marcheerde’. ‘Hàd het toestel maar naar boven gemarcheerd op die trap, dan moesten we het niet naar boven dràgen, en zou het meisje niet zo hebben afgezien’, was mijn eerste gedachte na het lezen van dit bericht.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Opa, que a televisão deveria subir? Através dos passos

  1. Suskeblogt zegt:

    uw vrouw die televisie en jij die Braziliaanse deerne de trap opdragen was dus geen optie ?

  2. bentenge zegt:

    Beste, mijn hersenen mogen dan gemarineerd zijn, maar toch zeggen die me dat je vorig logje over kousen en no-stress ging. Misschien volgende keer genoeg kousen meenemen om de tv naar boven te trekken door het venster ? Hmmm, is dit nu een negatieve of sarcastische reactie ? Daar moet ik even over nadenken.

  3. Mag ik je van je schuldgevoel afhelpen Thomas. Dat traantje was van ontroering om nu zo’n kwalitatieve zwaarwichtige tv te mogen bezitten.

    Gr. Henk

  4. Menck zegt:

    Je hebt iemand heel erg gelukkig gemaakt en da’s wat telt.
    Op 2dehands.be staan tal van dergelijke tv’s. Veel ervan worden zelfs gratis aangeboden. De mensen zijn zo’n ding liever kwijt dan rijk, me dunkt, zelfs al functioneert het toestel nog opperbest.

  5. Billy zegt:

    Het moet je toch een goed gevoel gegeven hebben nadien… 😉
    Die Braziliaanse deerne had toevallig geen kort rokje aan?

  6. brubeck zegt:

    Hahaha, schitterend vervolg, en wederom goed beschreven. Het deed me het beeld van “eigen kweek” (de tv-serie) oproepen. Al goed dat je je niet in het Vlaams-Engels hebt moeten behelpen.
    Een prettig jaareinde, Thomas !

  7. SheritaJ zegt:

    Hahaha wat een verhaal

  8. luc dewaele zegt:

    Leuk omschreven, Thomas. Jij ondergaat vooral de zwaartekracht.

  9. Ook te goed voor deze wereld hé,……wij zijn ook weer van onze brol af,…en ze waren blij in de kringloop winkel,…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s