Nieuwjaarsbrief

Terwijl Thomas een broek paste, nam mevrouw Pannenkoek misbruik van de gelegenheid om het gebeuren op de gevoelige plaat vast te leggen

Terwijl Thomas een broek paste, nam mevrouw Pannenkoek misbruik van de gelegenheid om het gebeuren op de gevoelige plaat vast te leggen

Liefste Peter,

Met dit nieuwe jaar wil ik je.

Neen, opnieuw… Of toch maar niet. Ik gruwel nog van de keren dat ik voor de ganse familie een brief moest voorlezen. Eén keer in het jaar moest ik mijn ‘podiumvrees’ overwinnen om iets te declameren dat ons door ‘de meester’ werd ingeblazen, steeds eindigend met een dwaze uitdrukking als ‘je liefste petekind’. We gebruikten de term ‘je liefste..’ het ganse jaar nooit vanzeleven, maar die ene dag in het jaar moesten we dit wél doen, in de hoop nadien een cent te krijgen voor in de spaarpot. Jakkes!

Gisteren heb ik een kast versleept in de woonkamer. Mijn rug kon er bij de eerste poging niet mee lachen, dus heb ik het meubel lichter moeten maken door er de inhoud uit te halen. Ongelooflijk wat men door de jaren heen in een kast spaart. Zo was er één deur waarachter enkele mappen zitten waarin administratie wordt samengepropt. Eén ervan draagt de toepasselijke naam ‘vanalles’.

Ik zette me neer op een zetel, en voordat ik het wist droomde ik weg in artikels waarbij mijn kinderen of mijn lieverd in de pers zijn verschenen, in heel oude foto’s, in schoolrapporten van onze inmiddels uit de kluiten gewassen kabouters.

Plots dwarrelde een wit blad naar beneden waarop wat tekst in verschillende kleurtjes, en aan de onderkant ‘je liefste petekind Sander’. Er stond ook een zelfgemaakte tekening bij van de buste van een vrouw, in serieus ontblote toestand. Zeer naïef getekend, ik zou de dame liever niet ontmoeten tussen donkeren en klaren in een donker steegje van onze zuinig met lantaarnpalen verlichte binnenstad van Brugge.

Mijn petekind moet toen veertien zijn geweest. Op school worden dan geen nieuwjaarsbrieven meer geschreven. Toen hij vroeger kwam ‘nieuwjaren’ (in West Vlaanderen is dit een werkwoord) heb ik hem altijd gezegd dat hij die brief niet moest voorlezen, tenzij hij het écht wilde (twaalfde gebod: ‘doe niemand aan wat je zelf ook niet wil’). ‘Afgeven’ was ruim voldoende. Ik wou wel dat het mooi geschreven was, want, zo zei ik hem, “een superpetekind moet ook zijn best doen op school”. Afspraak tussen ons: ik ben ‘superpeter’, hij is ‘superpetekind’.

Aan die leeftijd gekomen wou hij zijn peter nog één keer verrassen met een brief om het nieuwe jaar in te zetten.

Ik las de brief, want was die al lang vergeten. Het was een tekstje waarin de toen veertienjarige het had over de Playboy, over seks, over drugs en andere zaken die niet echt thuishoren in een ‘echte’ nieuwjaarsbrief. Zaken eigenlijk waarbij ik me toen heb afgevraagd hoe hij erbij kwam en of zijn fantasie de verkeerde richting niet uit ging. Maar toen ik er over nadacht, wist ik opnieuw welke bizarre fantasie sommige jongeren van die leeftijd ‘in mijn tijd’ hadden. De tijden waren niet zoveel veranderd. Tenslotte was alles heel onschuldig, en getuigde het van onwetendheid en nieuwsgierigheid om de wereld van de volwassenen te ontdekken. Bovendien had hij iets heel belangrijks gemist in zijn leven.

Sander heeft heel vroeg zijn moeder verloren. Correctie: hij heeft eigenlijk zijn moeder nooit gekend. Die is gestorven toen hij bijna een jaar oud was. De vreselijke K-ziekte… Een moeder is onvervangbaar.

Ik heb altijd een zwak voor hem gehad, én voor zijn zus die enkele jaren ouder is. Ondertussen is hij een volwassen kerel geworden. Eén om werkelijk trots op te zijn. Akkoord, hij heeft ook zijn apenstreken zoals we die, als we eerlijk zijn, allemaal wel hebben. Maar ik weet dat hij er stààt, en dat zijn omgeving hem niet zou kunnen missen.

En ooit, vraag me niet wanneer, zal ik hem die mooie laatste nieuwjaarsbrief eens onder de ogen schuiven. Zeker dat hij niet meer weet dat hij die ooit heeft geschreven voor zijn ‘liefste peter’…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Nieuwjaarsbrief

  1. Suskeblogt zegt:

    Het is inderdaad een kunstmatige situatie dat nieuwjaarsbrieven voorlezen, maar als ik zie hoeveel plezier mijn neefjes er aan hebben dat voor te lezen maak ik mij er niet meer druk over.

  2. Liese zegt:

    “je kapoen”

  3. bentenge zegt:

    Mooi om mijn zondag mee te starten. De eerste zon van het nieve jaar !

  4. ‘van onze zuinig met lantaarnpalen verlichte binnenstad van Brugge’ en ik voel gelijk een acute aanval van heimwee, pfff.

    Mooi geschreven!

  5. Leuk stukje Thomas. Zelf ben ik opa van twee pleegkleinkinderen. Kinderen die zo jong als ze zijn al heel veel meemaakten. En ze zijn stapel met mijn kinderen, hun nieuwe ouders, en met hun een opa en oma. Ze hunkeren echt naar normale familieverbanden.

    Ik hoop dat ze zich, net als Sander, met de hulp van liefhebbenden mogen ontwikkelen tot volwassenen die zich in het leven zullen kunnen redden.

    Gr. Henk

  6. brubeck zegt:

    Mooi blogje Thomas.. Filosofisch en aandoenlijk. Mijn petekind komt volgende week zaterdag haar brief voorlezen. Tenminste dat hoop ik want vorig jaar had ze niets geschreven. En zomaar een cent geven wil ik eigenlijk ook niet. Dus schrijf ik deze week mijn nieuwjaarsbrief voor haar.. om zeker te zijn. Goed te horen dat je petekind goed terecht is gekomen, wat te danken is aan zijn peter, niet ?

    • Dan moet zij de brief voorlezen die jij hebt geschreven :), of lees jij die voor aan haar? Er zijn van die momenten dat ik wenste een vlieg te zijn om één en ander mee te maken…
      Dat hij goed is terechtgekomen is vooral aan zijn eigen doorzettingsvermogen te danken. Als ik daarbij een heel klein beetje heb kunnen helpen…

  7. Erg leuk om zoiets terug te vinden. Mooi geschreven.

    • Er zijn van die dingen die ik nooit weggooi wegens ‘misschien ooit eens leuk om terug te zien’. Alleen weet ik na enkele jaren vaak niet meer dat ik ze bewaard heb, en dan is het inderdaad altijd leuk terug te vinden…

  8. Menck zegt:

    ‘Van je liefste kapoen’ stond er dit jaar onderaan de nieuwjaarsbrief van mijn petekind. Kapoen, begot. Dan klinkt superpetekind toch stukken beter.

  9. Awel Meneer Pannenkoek, ik krijg hier tranen van in mijn ogen,……ontzettend mooi geschreven en de liefde druipt eraf,…..en ik haatte dat ook nieuwjaarsbrieven voorlezen,……een ook al zitten de dingen nu vaak in een hippe verpakking de essentie blijft,……me like you!!

  10. Totaal off topic maar ik las net je reactie op mijn Dozijnslet-blog op de Univers site. Altijd leuk om zo’n compliment te krijgen, thanks 😉 Zo, en nu ga ik rondkijken op jouw blog 🙂

  11. Billy zegt:

    die nieuwjaarsbrief voorlezen…. huiver!

    Was wel een vreemd exemplaar die van je petekind. Maar je ziet dat na de apenjaren het toch met iedereen goedkomt… 😉

  12. Evita zegt:

    Mijn oudste petekind wordt 17 jaar dit jaar (Jep, en ikke 28 – omstandigheden…). Ik zeg altijd voor het lachen: “geen cadeautje als er geen brief is”. En dus krijg ik elk jaar een rijmende nieuwjaarsbrief. Nu ja,, “brief”… dit jaar was het een dichtgevouwen cursusblad. Mijn jongste petekindje is komende zaterdag aan de beurt… ik denk niet dat ze er van moet huiveren… aangezien ze hem al wou voorlezen aan de telefoon dit weekend 😀

  13. chrissebie zegt:

    O wat leuk geschreven. Mijn vader ging er ook prat op dat wij en later onze kinderen hun nieuwjaarsbrief voorlazen. Dan zete hij zich op zijn grote troon om als sinterklaas envelopjes met geld uit te delen. Hij glunderde. Mooie herinneringen aan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s