Photo Challenge 52 weeks

Geen fotostripverhaal vandaag. Gewoon een herinnering uit een ver vervlogen jeugd…

Er was een tijd, en die speelde zich af in het verleden. Zo gaat het meestal als je het over vroeger hebt. De tijd dat mijn vader (een hardwerkend zelfstandige) ’s zondags zijn VW-camionette leegmaakte om met ons hele gezin van Sint Michiels Brugge naar Sluis te rijden. Reden één was om eens weg te zijn, maar reden twee was om er allerhande spullen in te slaan die er goedkoper waren dan bij ons in België. Een win-win uitstap als het ware.

“Smokkelen” heette dat toen, hoe onschuldig het ook was. Sigaartjes waren er veel goedkoper dan bij ons, net als de boter en allerhande zaken voor in de proviandkast. Van sommige dingen was de invoer strikt beperkt. We waren getraind om te antwoorden: “Neen!” toen de mensen van de douane ons vroegen of we niks hadden om aan te geven. Een zeer onschuldig gezicht te trekken ook. Ik heb nooit geweten dat de douane-beambten effectief vroegen om uit te stappen om te snuisteren door het gerief dat onze ouders hadden aangekocht.

De camionette waarin we werden gevoerd was superveilig, of toch niet? Er was plaats voor iedereen. Moeder en vader vooraan, twee kinderen los op het verhoog achteraan boven de motor, twee kinderen (onder andere de Pannenkoek) met hun gat op de grond en oma binnenin de laadruimte op een stoel uit de keuken. Je leest het goed: op een doodgewone stoel, nergens aan vastgemaakt. Niemand droeg een gordel, trouwens. Je mocht niet dromen dat mijn vader ooit eens plots zou moeten remmen, want iedereen (en vooral oma op haar stoel) zou alle kanten zijn uitgevlogen.

1

Ik herinner me heel goed dat we de baan namen van Brugge naar Dudzele om dan rechts af te slaan richting Knokke/Sluis.

Langs deze baan, ter hoogte van (jawel) Koolkerke, herinner ik me dat we langs de witte poort reden die leidde naar een mysterieuze herenboerderij. Raar, maar ik keek ernaar uit om die poort te zien. Misschien was het een voorbode van het feit dat we ooit in die deelgemeente zouden komen wonen. Een vijftal jaar geleden is de boerderij verkocht. De verkoopprijs voor boerderij, bijhorend land en grote stallingen was zeer schappelijk. Toen heb ik tijdens mijn wandelingen vaak gefantaseerd welke nieuwe bestemming ik aan dit pand zou kunnen geven, gesteld dat ik het zelf zou kopen. De omgeving leent zich fantastisch om fietstochten te maken naar het nabije Damme, de Brugse binnenstad, zelfs de kust (Knokke). Een B&B misschien, in combinatie met fietsverhuur en een openbare sauna in stallingen die we zouden laten verbouwen? Zou schitterend zijn geweest, maar aan de leeftijd van 50 (die ik toen was) is het te riskant om je diep in de schulden te steken voor iets dat misschien niet rendeert zoals gewenst…

Het is te laat nu. Eén of ander rijke stinkerd (mag ik even jaloers zijn?) heeft het pand gekocht en er een ferme stuiver in geïnvesteerd om de hoeve aan te passen aan de moderne behoeften. De schuur (waar zoveel mee aan te vangen valt) staat er nog onaangeroerd bij. De witte poort, die een fantastierijke geest als de mijne enorm activeert, is nog onbehandeld. Steeds dié poort, mijn referentiepunt op de weg tussen St.Michiels Brugge en Sluis. MIJN plaats, my place to be.

Willen deze foto’s en wil deze herinnering nu net het beeld zijn dat ik vandaag op jullie willen loslaten, als onderdeel van de Photo Challenge die leeft op verschillende blogs. En een knipoog naar mijn overleden oma, die ondertussen al ongeveer 40 jaar het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Mag het een kleine troost zijn voor C. die enkele dagen geleden niet totaal onverwacht maar veel te abrupt haar moeder heeft verloren. Iemand waarvan je houdt en die komt te overlijden verdwijnt nooit helemaal uit je leven. Mijn oma dwaalt nog wekelijks door mijn gedachten, ook is is ze er veertig jaar niet meer.

Hartelijke groeten uit het oorverdovend prachtige Brugge,

Philemon

1

Nog een dikke maand en we trekken op reis voor iets meer dan twee weken. Nadien wordt het tijd dat ik mijn knoken eens kraak en richting de historische binnenstad van Brugge trek om jullie te verbazen met nog nooit geziene beelden. Want, beste Brubeck, Brugge is veel meer dan die zogezegde ‘tourist trap’ waar sommige flutbladen het over hebben. Véél meer dan de Halletoren, het begijnhof en de markt van Brugge.

Wait and see !

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

34 reacties op Photo Challenge 52 weeks

  1. Sunnyman zegt:

    Prachtig toch zulke herinneringen en we weten nu tevens hoe jij aan je onschuldige gezicht komt Thomas 😉

  2. Marion zegt:

    Prachtig mooi verhaal over mooie herinneringen! Maar oma op die stoel….. fantastisch!

  3. Geen foto van jullie gezinnetje in de camionette? Zou je nu de politie mee in shock krijgen, hahaha.

    • Neen, daar heb ik spijtig genoeg geen foto van. Zou nochtans hilarisch zijn geweest!
      Tegenwoordig kan dit absoluut niet meer, maar toen mocht ook je nog ladderzat in de auto stappen bijvoorbeeld, zo lang je niemand omver reed…

  4. Frans zegt:

    Ja zo ging dat vroeger. Op je kont in de achterbak en oma in een leunstoel. En niet alle dromen komen uit en dat is maar goed ook. Anders stond je nu met een witkwast de poort te schilderen.

  5. brubeck zegt:

    Beste Thomas,, onbewust heb je met deze prachtige jeugdherinneringen een stuk losgemaakt van mijn jeugd, weliswaar vanuit het omgekeerde standpunt. Mijn ouders, en bijgevolg ikzelf woonden over/op/naast de grens en kregen veel Belgische klanten over de vloer die boter en andere spullen met de kilo’s wegsleepten. We zullen elkaar wel nooit ontmoet hebben want het was niet in Sluis. 🙂 dank om dit stukje vergeten herinnering boven te halen.
    En ik kijk met veel interesse uit naar de foto’s van “Brûhhe, die scone” 🙂 🙂

    • We waren met vier zoons thuis. Als we na de boodschappen terug naar de camionette stapten waren we alle vier geladen als een ezel met witte zakken met vanalles.
      Vanaf begin april zul je smullen van Brugge !

      • brubeck zegt:

        Ik heb de foto nog eens beter bekeken: ligt dit op de weg als ik van De Haan naar Brugge rijd via de Oostendsesteenweg ? Het komt me nu zeer bekend voor van die talrijke keren dat ik naar Brugge reed als we in De Haan verbleven. Ik wilde het bijna kopen 🙂 🙂

        • Wij nemen vaak de Oostendsesteenweg, en ik kan me voorstellen over welke hoeve je het hebt. Dié is het niet, maar er zijn nog wel hoeves in het Brugse met zo’n inrijpoort (er is nog een heel mooie in Assebroek).
          De poort van op de foto ligt op de weg van Brugge (Noord) naar Dudzele, en dan verder naar Knokke/Zeebrugge.

  6. bentenge zegt:

    Verdemme zeg, wat een schitterende poort. Ik las al over Groene poorten die van naam veranderden… tiens nu ik erover nadenk, ik weet verdemme niet eens meer wie dat schreef. Oud worden he 😉

  7. Suskeblogt zegt:

    leuke herinneringen en mooie foto’s. Ja de tijden zijn veranderd. Maar op een keukenstoel in een camionette zie ik me toch niet doen.

  8. Ik heb weer eens een lumineus idee, Thomas!

    Als je nu eens een witte poort als ingang van je tuintje metselt, met een aansluitend aangelegd tegelpad dat uitkomt bij je nieuwe serre.

    Nou?!!

  9. Liese zegt:

    Als kind gingen we met school steeds gaan zwemmen “mee met de auto’s van ouders”. Lees: zoveel mogelijk op één achterbank. Het gebeurde dat er gewoon iemand uit de wagen viel als er een deur werd geopend, van klare dat we op elkaar zaten gepropt. Iemand zou het nu eens met mijn zoon moeten proberen 😀

  10. Nachtbraker zegt:

    Mooi verhaal, die poort kende ik nog niet. Ze staat er wel een beetje verloren, vind je ook niet, zo’n stenen poort zonder muur erlangs? Ook ik heb goede jeugdherinneringen aan dagtochtjes richting Sluis en Cadzand, samen met de opa en oma, met als afsluiter van de dag een puntzak met friet. Those were the days 😉

    Vele groeten uit het wondermooie Brugge,
    J. Braker

  11. Dank je pannekoekske,…..en ik weet perfect wat je bedoelt,….en ik ben zo benieuwd wat je na je vakantie aaan ons gaat tonen,…ik denk dat ik met Big nog eens een weekendje Brugge op de planning zet,………want je foto’s laten me weer afdwalen naar de wondermooie stad,…..

    • Ik wou iets vertellen over mijn vader die ons verliet aan zijn 55 jaar, maar dan zou ik misschien ietsje té persoonlijk worden.
      De foto’s van Brugge moeten nog komen. Tot nu toe beperkte ik mij tot het voorspel. Het dorp waar ik woon ligt in de achtertuin van Brugge. Mijn fotografisch oog staat te knipperen om eraan te beginnen…

  12. Joyce zegt:

    Je herinneringen maken de foto betekenisvol en daar hou ik echt van. Dank je voor het delen 🙂

  13. Billy zegt:

    ik denk dat ik al langs deze poort heb gefietst…

    Groetjes!

  14. els zegt:

    De douane moest het eens geweten hebben van die honderden sigaartjes, tonnen boter en andere levensmiddelen die onder de rokken van de bomma verstopt zaten… 🙂

  15. chrissebie zegt:

    Wat een geweldig verhaaltje over het smokkelen en over de witte poort! Wij smokkelden indertijd uit Frankrijk, wijn , veel wijn, schuimwijn als er een plechtige communie of zo was! Dan gingen we op uitstap naar de auchan, een hele belevenis! Aja en hele mooie foto’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s