Spruiten met stoofvlees

1

Ivan zat voor me, op de plaats waar normaalgezien klanten zitten.

Uiteindelijk moet ik hem ook ‘klant’ noemen, hoewel ik het er nog altijd moeilijk mee heb. Zestien jaar geleden was hij nog gewoon een collega. Achtenveertig was hij toen, en hij had besloten om in te gaan op een voorstel van onze werkgever om het bedrijf voortijdig te verlaten. ‘Overgangsregeling tot pensioen’ heette dit toen. Prépensioen klinkt beter in de oren.

Ons bedrijf had toen een serieuze transformatie ondergaan waarbij het personeelsbestand wat kon uitgedund worden. Als ik één compliment mag geven aan mijn werkgever, is het wel het feit dat ‘menselijkheid’ altijd hoog in het vaandel werd en wordt gedragen. Ook zestien jaar geleden. Ik ken diverse oud collega’s die het plots niet meer zagen zitten en die maar al te graag wilden ingaan op het bod om uit de boot te stappen en tot de pensioenleeftijd een uitkering te krijgen die niet zoveel scheelde van de toen ontvangen wedde ;  ‘Om er niks voor te moeten doen’, want daar kwam het inderdaad op neer.

Aan de gevolgen voor het gevoel van ‘eigenwaarde’ en de latere gevolgen voor het effectieve pensioen werd door de betrokkenen niet teveel nagedacht. Ivan was ook zo iemand die de stress niet meer aankon – stress die in de tak waarin hij zat toen nog niet bestond. Ikzelf kende die al langer, want zat er al zeventien jaar in.

“Hoe oud ben je nu, Thomas?”

Hij bezoekt me een viertal keer per jaar, en telkens komt die vraag. Niet met de bedoeling het antwoord hierop te horen, want als hij nu nog niet weer hoe oud ik ben zal hij het nooit weten. Wél uit nieuwsgierigheid hoe lang ik het nog zal trekken in mijn functie.

“Drie maand ouder dan de vorige keer, Ivan, maar nog steeds vijfenvijftig!”

“Enne… hoe lang nog?”

“Tja, man, tegen het moment dat we nog drie regeringen hebben gehad minstens tot mijn vijfenzestig, zeker?”

“Wadde? Tot je vijfenzestig?”

“We zien wel, Ivan…”

“Maar heb ik ergens niet gelezen dat…”

“Geloof die kranten niet, Ivan, er staat niets anders in dan leugens…”

“Ben ik toch gelukkig dat ik al zestien jaar… goh, te denken dat ik aan jouw leeftijd al zeven jaar thuis zat met een mooi inkomen zonder iets voor te moeten doen…”

“Tja, Ivan, zei Bob Dylan niet dat tijden veranderen?”

“Euh, Bob wie?”

“Laat maar zitten…”

“Maar, Thomas, eigenlijk… voor mij geeft het niet dat je langer moet werken. Blijf hier gerust nog een jaar of tien, want metdie jeugd van tegenwoordig kan ik toch niet goed opschieten!”

“Hoezo, dan?”

“Wel ja, die menselijkheid, die manier van aanpak, het is toch dat niet meer.”

“Dat valt mee, hoor…”

“Bwah, neen, niks voor mij…”

Ondertussen kijk ik rechtsonder naar het klokje van mijn pc-scherm. Er staan nog klanten te wachten, de administratie die op de grond ligt achter mijn bureau (uit het zicht van mijn klanten), de telefoon die rood flikkert van de gemiste oproepen,… Wat komt die mens hier eigenlijk doen? Ik wil hem de menselijkheid geven zoals ik dit bij iedereen doe, maar wil toch voortmaken.

“En anders, Ivan, kan ik nog iets voor je betekenen? Ik wil niet onbeleefd zijn, maar er staat vooraan iemand ongeduldig op mij te wachten”

“Neen, Thomas, doe maar vlug  verder. Trouwens, het wordt tijd dat ik naar huis ga, want ik moet de spruitjes opzetten.”

“Ha, Ivan, spruitjes?”

“Ja, Thomas, elke dag iets anders, hé. Vandaag schaft de pot spruitjes met stoofvlees.”

“Aha, Ivan, lekker!”

Mijn maag keert zich om, en ik leid de man richting ingang waarop ik mijn volgende klant naar binnen laat komen.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

41 reacties op Spruiten met stoofvlees

  1. Suskeblogt zegt:

    Toen het me allemaal teveel werd ben ik ook uit de boot gestapt, niet door op pensioen of ziekenbond te gaan, maar door me te laten uitbesteden aan andere instellingen. Zo ben ik dus bij het fietspunt te vinden momenteel. Ik ben blij dat ik nog actief bezig kan zijn want van zodra veel mensen stoppen begint het verval. Ze worden oud en traag en daar pas ik voor. Op mijn 54ste ben ik dus tot besef gekomen dat veranderen deugd kan doen.

    • Stel dat ik morgen zou kunnen op rust gaan, ben ik ervan overtuigd dat ik nog geen mens ben om thuis in mijn zetel te zitten tot de postbode komt met de krant. Ik zou me heel zeker nog actief willen inzetten, met voorkeur in vrijwilligerswerk of zoiets.
      Aan de leeftijd van 55 kunnen veranderen van werk is fantastisch, maar wie moet je dan nog hebben? En wat met de opgebouwde sociale voordelen die je dan moet laten schieten? Gelukkig heb jij dit wel gevonden…

  2. Marion zegt:

    Mooi geschreven. Weer zie ik het tafereel als in een film voor me. Dat krijg je altijd voor mekaar. …. En Bob als afsluiter. Ik ben een grote Dylan-fan.

  3. chrissebie zegt:

    Wel, ik wou dat ik ook nog actief bezig kon zijn, enfin, nog gaan werken bedoel ik!Ik mis idd heel veel sociaal contact en met mijn invalideloon kan ik niet elke dag koffie met patékes gaan eten; En mijn ventje werkt nog, hij is 54, dus nog even geduld om van het pensioen te genieten!

    • De ene mens heeft meer sociaal contact nodig dan de andere. Zelf heb ik niet per sé elke dag horden mensen rond me nodig. Patékes eten 🙂 interesseert me absoluut niet. In jouw geval, als je abrupt moet stoppen op jongere leeftijd, kan ik me voorstellen dat je heel zeker een gemis ervaart…

  4. Frans zegt:

    Mooi en herkenbaar. Gaat ook over verwachtingen die wel of niet waargemaakt kunnen worden. Lastig, soms.

    • Voor mensen van mijn leeftijd is er nog een bijzondere dimensie aan. We hebben steeds maar collega’s zien gaan aan leeftijden tussen de veertig en de vijfenvijftig. Ons leven wordt zodanig geregeld dat we plannen maken om aan een zekere leeftijd afscheid te nemen, en dit wordt telkens maar opgeschoven, terwijl de stress en de druk alsmaar toeneemt. Lastig, zeg dat Thomas Pannenkoek het gezegd heeft !

  5. judi zegt:

    De dag dat jij op pensioen mag zal jij nog tijd te kort komen om te doen wat je graag doet. Je zal zeker niet op werkuren je ex-collega’s op het werk lastigvallen uit verveling. Bijzonder knap geschreven !

  6. brubeck zegt:

    Met de 5 in zicht denk ik soms wel eens wat de toekomst qua werken zal brengen. Dat we langer moeten werken, is volgens mij logisch.. De manier waarop het kan zal veel verschil maken. Anderzijds wil ik toch ook niet in een zwart gat vallen als ik stop met werken, wat ik soms zie bij oudere ex-collega’s.

    • Met de 5 in zicht heb je minimum nog 16 jaar te gaan :). Hoe dichter ikzelf the point of no return bereik, hoe meer ik me bezin over wat ik nadien zal doen. Het zwarte gat zal er niet zijn, integendeel…

  7. cornutus zegt:

    Verrek, zulke collega’s heb ik ook. Het bedrijf verlaten toen ze 57 waren en maar mekkeren dat ze het a) zo druk hebben en 2) we er met zijn allen in het bedrijf zo’n puinhoop van maken. Dat is nu net de reden waarom ik NOOIT naar reünies ga.

  8. Menck zegt:

    Mijn vader is gestopt met werken op 52. Bruggepensioneerd. Hij heeft het bedrijf de rug toegekeerd met een welgemeende “Het is goed geweest”. Reünies zijn evenmin aan hem besteed.
    Enkele jaren geleden is hij er nog één keertje teruggeweest naar aanleiding van openbedrijvendag. “Het spel is compleet naar de kloten,” was zijn enige opmerking. Hij klonk niet eens verbitterd.
    Je log deed me meteen aan het bovenstaande denken.

  9. bentenge zegt:

    Money makes the world go round. Dat is het enige dat in me opkomt op zondagavond.

  10. Spruitjes met stoofvlees! Allez, hup, de week is begonnen 🙂

  11. DjeauOui zegt:

    55!? Echt, dat geloof ik niet. 😉

  12. Blijkbaar stooft hij met zijn uitkering langzaam gaar, waar jij in rap tempo om en om wordt gebakken, Thomas. 🙂

    Gr. Henk

  13. Joyce zegt:

    Herkenbaar stukje, mensen die bij je komen voor een praatje. Niet echt duidelijk krijgend wat ze nou van je willen…… terwijl je er eigenlijk geen tijd voor hebt. Weet je Thomas eigenlijk zouden we voor dit soort dingen juist tijd moeten maken, vind je niet? Dit soort gesprekken zijn stiekem erg waardevol 🙂

  14. Kristien zegt:

    Mijn man was wreed content dat hij, door een reorganisatie van het bedrijf, op 54 jarige leeftijd de riem eraf mocht leggen. Hij kon het werk in een 3-ploegenstelsel niet meer aan. Vooral de nachtshift werkte serieus op zijn spruitjes.. ik bedoel op zijn systeem.

  15. Billy zegt:

    ik ben ietsje jonger, maar toch ook al 50+, en ik stel me zelf wel al de vraag wanneer ik kan stoppen met werken. Ik zou me zeker niet vervelen, en ten volle genieten…nog méér dan nu!

  16. Oh Carrie gaat ook blij zijn niet meer elke dag naar het paradijs te rijden,……en de tijd die gaat heus wel ingevuld raken,……maar ik ben nog eens 15 jaar jonger, gelukkig ga ik rijk trouwen 🙂 🙂

  17. Het woord spruitjes doet me gelijk kwijlen.. 😉
    Toch frappant dat hij toch steeds terugkeert naar de ‘stressplek’, toch een stuk gemis?

  18. Nachtbraker zegt:

    Tja. Indien het financieel niet nodig zou zijn, zou ik nooit meer gaan werken… Veel sociale contacten heb ik niet nodig, en er zijn massa’s zaken die me interesseren maar waar ik nu te weinig tijd voor heb. Ik haal weinig voldoening uit mijn huidige werk, en ook bij mijn vorige jobs heb ik dit eigenlijk nooit gehad. It pays the bills…Was ik maar al met pensioen, denk ik soms… Helaas heb ik nog een jaar of 25 te gaan. Ik zit nog niet eens in de helft 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s