Wat zat achter die glimlach?

3

Mijn schat en ikzelf hebben een Facebook-account. Niet echt volgens de regels van de kunst. We werken onder een gemeenschappelijk pseudoniem en proberen op die manier contact te houden  met een nichtje dat definitief naar Australië is vertrokken.

Veel werken we niet met die account. Het aantal ‘vrienden’ kan op twee handen worden geteld, en zijn eerder familieleden die op hun beurt praktisch niet werken met hun abonnement.

Na onze reis heb ik eens door de recentste berichtjes die er stonden gescrold. Eéntje viel onmiddellijk op, en bezorgde me kippenvel. De beste vriendin van dit nichtje was niet meer. Een jonge, super vrolijke meid die er altijd stond om voor iedereen in de bres te springen. Zo hebben we het toch ervaren die paar keren dat we haar hebben ontmoet.

Ik mailde mijn petekind, en vroeg hoe ‘het’ is gebeurd. Zijn antwoord was kort en vlijmscherp: “zelfmoord”.

De ‘waarom’-vraag lag op mijn lippen. Waarom vindt zo’n positief iemand plots dat het leven geen zin meer heeft? Waarom op zo’n wrede manier afscheid nemen van een wereld waarin (zeker in haar geval) een groot aantal vrienden er staan om te helpen, te luisteren, te zalven waar nodig. In Vlaanderen alleen al maken ruim drie mensen per dag, DRIE MENSEN PER DAG, een eind aan hun leven.  Waarom, waarom, waarom?

In mijn heel dichte familiekring heeft iemand drie jaar terug ook besloten om afscheid te nemen. Twee keer was het niet gelukt, de derde keer had ze alles zodanig voorbereid dat het niet kon mislopen. Ook toen die ‘waarom’-vraag, zeker in de wetenschap dat die persoon een voorbeeld was van zelfzekerheid.

Wie heeft in zijn leven nooit een moment waarop hij/zij zich superslecht voelt, waarop je maar één mogelijkheid ziet om niemand meer tot last te zijn. Waar je echt met geen enkel argument te overtuigen bent dat aan de situatie kan verholpen worden. Er is een speciale telefoonlijn in België waar mensen met dergelijke problemen terecht kunnen. Het probleem is misschien dat een potentiële patiënt (want zo mag je iemand noemen die zover zou gaan) op zo’n moment gewoon met niemand wil praten.

L., je was een fantastische en mooie meid. Je (glim)lach de paar keer dat we je mochten ontmoetten kon een gletsjer doen smelten. Toen S. naar Australië  trok heb je er alles aan gedaan om het voorbereidend afscheidsfeestje vlekkeloos te laten verlopen.  Je bewees door je uitspraken dat je uit het goede hout was gesneden. Je bent vorig jaar zelfs op bezoek geweest naar ons nichtje in Perth, iets wat weinigen je hebben nagedaan.

De ‘waarom’-vraag heeft eigenlijk geen zin, want het gebeuren is niet terug te draaien. Jammer,…

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op Wat zat achter die glimlach?

  1. Suskeblogt zegt:

    nogmaals een bewijs dat je nooit iemand 100 % kent en dat je niet weet wat er onder dat uiterlijke echt leeft.
    Veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

    • Zo is dat, F. !
      Het ‘verwerken’ van zoiets is niet makkelijk, en wordt een hel voor de familie in kwestie. Ik ben maar een toeschouwer, hoewel ik uit ervaring heel goed kan begrijpen hoe de familie van dit meisje zich nu moet voelen.

  2. Marion zegt:

    Die ”Waarom?” is bijna niet uit je (ons) hoofd te krijgen. Ik vermoed omdat het voor ons geen optie is? Niet voor te stellen is om die keuze te maken? Ik werk als vrijwilliger op een eetstoornisforum. Het afgelopen half jaar hebben 3 meiden daar besloten een einde aan hun leven te maken. Dat er problemen waren moge duidelijk zijn, maar altijd dat masker op met die glimlach…. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik kan zeggen dat mijn glimlach altijd eerlijk en oprecht is. Ik hoop bij jou ook.

    Veel sterkte met het verwerken hiervan.

    • Ik probeer mijn glimlach ‘oprecht’ te houden, hoewel de maatschappij ons soms een positief gezicht opdringt. De laatste dagen van onze reis begon ik weer visioenen te krijgen over het werk. Iemand van onze groep had gezien dat ik ineens ‘ernstiger’ werd en vroeg wat me scheelde.

  3. evavertelt zegt:

    slik… hier word je inderdaad stil van.
    telkens opnieuw.
    iedereen gaat op een gegeven moment (heel) diep, en ik veronderstel dat mensen vrijwel allemaal eens met het idee “spelen” (wat klinkt dat woord fout in deze context). maar écht de stap zetten… da’s toch nog van een heel ander kaliber.
    ik verloor op deze manier al een collega en enkele studiegenoten. en telkens opnieuw krijg ik kippenvel bij zo’n nieuws. denk ik even aan hen. aan “waarom”.
    veel sterkte, lieve pannenkoek x

    • Die sterkte zal vooral nodig zijn voor de direct betrokkenen. Toch heb je aan mijn tekstje kunnen ondervinden dat zo’n nieuws me persoonlijk toch altijd erg aangrijpt, zeker als het gaat om iemand waarmee we een paar jaar terug een paar leuke gesprekjes hebben gehad. Als je haar laatste foto’s bekijkt op haar FB-account zie je een zeer optimistisch meisje…

  4. chrissebie zegt:

    Ik ken een mama haar zoon was 14 jaar toen hij zich van zijn leven beroofde. Ik ken nog meer mensen , maar ..14 jaar, kan je je dat inbeelden. Ze worstelt al jaren met de waarom -vraag. En na al die jaren weet ze het nog altijd niet; Vreselijk als het 1 van je gezin is, je eigen kind.
    En toch heb ik daar ook nog gestaan , aan die afgrond, toen ik zwaar depressief was in mijn vorige leven. Alles is zwart en je wordt aangetrokken om gewoon helemaal te verdwijnen in het zwarte gat, opgelost te worden in de wereld die de jouwe niet meer is…. maar ik heb op tijd aan de alarmbel getrokken, naar de zelfmoordlijn gebeld en die hebben me geholpen, van die onbedwingbare drang af te geraken. Want ik wist op dat moment nog altijd dat ik graag wou leven! En ja, ik ben zo blij en ik heb nog zoveel dromen! Veel sterkte Thomas!

    • Die sterkte zal vooral nodig zijn voor de directe betrokkenen bij dit drama.
      Knap van je dat je het persoonlijk relaas brengt van het zwarte gat dat je zelf hebt ervaren. Ik ben ervan overtuigd dat meer mensen dan we zelf beseffen zichzelf voor die keuze hebben gezet. Blij voor jou dat je bent blijven vechten om je toekomstdromen te kunnen waarmaken.

  5. judi zegt:

    Vreselijk ! Het moet voor S. ook hard aangekomen zijn. Wens haar sterkte !
    Het zijn vaak vrolijke mensen van wie je het minst verwacht dat ze niet langer deel willen uitmaken van deze wereld dit leven. Een keuze die ik respecteer. Voor de mensen die achterblijven bijzonder pijnlijk.

    • S komt binnenkort naar Belgie (o.a. om het huwelijk van onze H. mee te maken) en ik had al gezien op haar FB-account dat ze al heftig afspraakjes maakten voor de komende periode. Ik ben maar een toeschouwer in deze, maar voor s is het inderdaad bikkelhard om vanop zo’n afsrtand een lieve vriendin te moeten verliezen…
      Voor de mensen die achterblijven heb ik moeten ervaren dat zo’n bruut afscheid inderdaad zeer pijnlijk is en na jaren nog niet verwerkt raakt.

  6. brubeck zegt:

    Een bewogen stukje. Ik ga hier niet uitweiden over waarom zo iemand dit wel of niet beslist, wegens te betrokken. Alleen mogen we onszelf niet toelaten te oordelen, en op de waarom vraag gaat nooit iemand een afdoend antwoord krijgen, zelfs niet met afscheidsbrief of niet.

  7. bentenge zegt:

    Ondanks de ernst van het logje vind ik het zeer interessant. Men zegt soms “de ogen zijn de spiegel van de ziel”. Het is niet omdat het gezicht en de mond lacht dat de ogen dat ook doen. De waarom vraag is eenvoudig te beantwoorden. Omdat ZIJ dacht dat het beter was zo. Een moment van zwakte of een weloverwogen beslissing, niemand weet het. Enkel zij die er niet meer is. Maar het gras is regelmatig groen(er) aan de andere kant… simpelweg omdat we niet aan de andere kant leven.

  8. els zegt:

    Moeilijk om hierop te reageren. Een mens is niet alleen zijn buitenkant. De binnenkant is dikwijls veel complexer dan men vermoedt.

  9. Kristien zegt:

    Haar glas was niet half vol, ook niet half leeg, het was … leeg. Op.
    En ze heeft het niet bijgetankt …

  10. We leven in een maatschappij waarin misschien wel te veel van mensen wordt gevraagd. Waarin te veel op toppen van tenen gelopen moet worden om niet uit de pas te lopen. Vooral gevoelige naturen lopen dan kans vast te lopen. Heel triest!

    Gr. Henk

  11. Billy zegt:

    dit moet verschrikkelijk zijn voor diegenen die achter blijven. Zij blijven het meest met die “waarom”-vraag opgezadeld en krijgen er nooit antwoord op.
    Zelfs de hedendaagse hulpmiddelen slagen er niet in om die zelfmoorden te voorkomen, jammer!

  12. DjeauOui zegt:

    Soms kan zo’n verlies ook op afstand serieuze brokken maken. Je wenst niemand zo’n verlies toe. En dan komt het ineens heel dichtbij. Gelukkig ver genoeg, maar toch heel dichtbij… Ik ben zelf net door een bijzonder zware periode, het grijpt mij wel aan. Ik kan me zelfs niet inbeelden hoe zwaar de wereld voor haar moet gewogen hebben. Veel sterkte voor alle betrokkenen!

  13. Joyce zegt:

    Slik…… heftig blogje….. ik kan me best voorstellen dat je je zo rot kan voelen dat je niet meer verder wil, heb het zelf meegemaakt. Maar de keuze echt maken is een stap verder. Sterkte met het verlies!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s