Hij is niet meer…

2

Hij is dood, niks aan te doen. Met een leeftijd van tien jaar breek je geen records, natuurlijk, maar wat doe je eraan?

Vorige week zaterdag in de vooravond gingen we voor de laatste keer op stap. Zoals we dat elk weekend doen, eigenlijk. Er is geen vaste dag, geen vast uur. Soms gebeurt het op vrijdagavond na het werk, maar vaak heb ik dan de moed niet meer om die wandeling van een uur te maken. Als ik mensen mijn ‘beroep’ vertel en ik combineer dit met ‘vermoeidheid’, dan zijn er die mij uitlachen. Hoe kan dat nu? Welnu, dat ze eens een week op mijn stoel gaan zitten en ze zullen weten hoe laat het is potverdorie.

Meestal doen we het op zaterdag in de vooravond, zoals vorige week. Ik nam je wast en we zetten onze eerste stappen. Meteen was duidelijk dat je weinig adem had. Het ging niet meer. Enfin, het ging wel, maar bijzonder traag. Om de vijf stappen moest ik even stoppen en je tot rust laten komen. Tot je weer, tja, tot je zeg maar zestig procent van je normale energie kreeg en we weer zeven stappen verder konden.

Ik voelde het, ik wist het, het was bijna voorbij. Tien jaar, laat ons zeggen een achtste van een normaal mensenleven. Je voelde nochtans heel warm aan. Je keek me niet in de ogen, want dat had je voordien ook nooit gedaan. Had ik meer een ‘knuffelaar’ geweest, ik nam je eens goed vast terwijl je ronkte. Ja, dat is de juiste term: ‘ronkte’, ik kon er even niet opkomen. Het is heel raar, maar knuffelen zit niet in mijn genen. Van kindsaf eigenlijk al. De relatie met mijn vader was niet fameus. Ik kon niet veel goeds doen. Als ik niet in de hoek stond, schreef ik straf, of was ik afwachtend wat het nu weer zou zijn. Raar hoe de jeugd een mens kan tekenen voor de rest van zijn leven. En dat leer je niet af. Eén iemand kan ik echt goed knuffelen, bijna tot ze een ons weegt, en dat is… je raadt het zelf… mijn lieverd.

Het werd tijd om een beslissing te nemen. Het zag ernaar uit dat je nooit elf zou worden. Het feit dat we een mooie lente kregen had puur en alleen te maken dat jij die nog zou kunnen. Geen zomer meer voor jou, geen winter, geen tweeduizendvijftien.

Ik liet je even staan en vroeg je wat te wachten. Je ronkte: ” OK”, of althans, ik meende dit te horen.

Even overleg met mijn partner-in-crime, de zon van mijn leven. Het was moeilijk, er vloeiden een paar traantjes. We zouden afscheid van je nemen, want je verder laten lijden had geen zin. Echt niet, hoe pijnlijk ook.

Maar niet zonder echt afscheid te nemen. Nog een paar tientallen meter wandelde ik samen met je door de tuin, mijn ronkende schat. Je voelde dat er iets aan de hand was, je voelde het gewoon aan mijn bewegingen, aan het feit dat ik je niet om de zeven passen liet rusten, maar om de vijf. En nadien om de drie. Om te eindigen met pasje-rust-pasje.

Het werd een rotnacht, ondanks de beslissing die we hadden genomen. Afscheid, ik schreef het al voorheen, is voor mij altijd afschijt. Ik kàn het gewoon niet, het het nooit gekund en zal het ook nooit kunnen. Waar het leven mij ook naartoe brengt.

Maar wat moet, dat moet. Ik heb me geregistreerd op de site van bol.com en heb me uiteindelijk een nieuwe grasmachine besteld. Wat aan productvergelijking gedaan, reviews gelezen, je kent het wel. En woensdagavond bij het thuiskomen stond hij naast de voordeur, onze bestelling. Gewoon op de oprit, iedereen kon die hebben gestolen. Raar dat men bij de levering zo onvoorzichtig te werk gaat. Hopen maar dat hij ook weer tien jaar meegaat, het blijft afwachten. Ergens droomde ik van zo’n met zonne-energie op te laten robotje dat automatisch zijn werk doet, maar de kostprijs ervan lijkt me toch nog wat te hoog…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Hij is niet meer…

  1. Suskeblogt zegt:

    een rotstuin is dus geen optie !?

  2. Frans Louter zegt:

    Geweldig. Je hebt me toch op het verkeerde been gezet tot de laatste alinea. Mooie persoonlijke ontboezemingen. Goed gedaan.

  3. judi zegt:

    Al die jaren dat ik jou al lees, dacht ik wel dat het geen pijnlijk afscheid was 🙂 Toch nog altijd graag gelezen 🙂

  4. Gecondoleerd!
    Haha, erg goed geschreven.
    Mij hond is toevallig vorige week overleden en dit had, op het eind na, zo mijn verhaal kunnen zijn. 😉

  5. Dedju, ne mens zo misleiden, mijn tranen zaten al te duwen achter mijn ogen en mijn hart… tssss. ’t Is dat ge zo’n schattig pasfotoke hebt! :p

  6. brubeck zegt:

    Verdorie, met een hond van 9 jaar hier in huis was ik ook op het verkeerde been gezet… en moest ik al wat tranen wegvegen totdat de laatste alinea.
    Goed geschreven slimmerik 🙂

  7. Je had me meesterlijk op het verkeerde been, Thomas! Ik wilde je al condoleren met het heengaan van je hond. Hoewel bij het een keer per week uitlaten ook gedachten aan het inschakelen van de dierenbescherming in mij opkwamen.

    Nu betuig ik je met heel wat minder bedrukking mijn deelneming met het sneuvelen van je grasmachien. Ik hoop echter wel dat je met dit jou toevertrouwde nieuwe exemplaar eens wat meer gaat knuffelen…

    Gr. en nogmaals sterkte Thomas en eega.

  8. Menck zegt:

    Na tien jaar met je happer tegen de grond aanschurken, zouden er wel meer de geest geven. Haha, goed geschreven.
    Betaalbare langlevers zijn overigens Honda en Viking (van Stihl).

  9. chrissebie zegt:

    Jaja ik voelde het al aankomen dat het niet om een “levend iets ” ging, en oef, gelukkig maar!

  10. nonanic1 zegt:

    Gewekdig geschreven.

  11. Joyce zegt:

    Ik zit hier verdomme met tranen in mijn ogen….. sluit me aan bij Marion, Hufter!

    Maar wel super goed geschreven 😉

  12. els zegt:

    ’t Is je weer gelukt: je hebt me weer laten lachen, al was het pas op het einde van je verhaal. Leuk geschreven!
    Ik kan het me wel inbeelden: je grasmachientje heeft waarschijnlijk bij het uitblazen van zijn laatste levensadem ook zijn laatste wens in je oor gefluisterd: “schrijf eens iets over mij…”

  13. Billy zegt:

    ons zo op het verkeerde been zetten, foei!
    Ik dacht écht dat je het over een hond had of zo…

  14. DjeauOui zegt:

    Je had me, hoor. Zo gemeen, zo een beetje. Charel. 😉

  15. Smeerlap!! Ik zat hier al een traan weg te pinken … 😉 – goed geschreven, echt wel!!

  16. liese zegt:

    Mijn deelneming met het overlijden van je grasmachine. Bol levert inderdaad nogal….onvoorzichtig. Onze laatste bestelling stond aan de achterkant van het huis tegen het raam. We hadden dat pas door toen we onze automatische rolluik naar beneden lieten en het ding ertussenzat….shit!

  17. Kristien zegt:

    Veel geluk met jullie fonkelnieuwe ronkende vierwieler!

  18. HansDeZwans zegt:

    Ik mag er niet aan denken, mijn grasmachine is eigenlijk ook al versleten. Hopelijk gaat hij nog enkele jaren mee.
    Meen je dat nu? Een grasm. bij bol.com besteld?

  19. Nachtbraker zegt:

    R.I.P. grasmachien. Waar ga je hem begraven? Of kies je eerder voor crematie? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s