Turken, Polen, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking

 

2

Het zal mij weer eens gebeuren…

Woensdagavond 30 april. Na weer eens een stressvolle dag keer ik terug van mijn werk en stap nog vlug een supermarktje binnen. Flesje cava voor vanavond, want morgen verlof. Ik parkeer ons autootje, een knalrode Hyundai i20, tussen twee mastodonten. Zoals het wel vaker gaat bij mijn boodschappen, rij ik binnen de vijf minuten terug naar buiten. Het flesje Cava netjes in een hoek van mijn karretje, ernaast wat andere spullen die ik in mijn cross door de winkelgangen meegriste. Een tros bananen, wat yoghurt, twee zakken muesli en zes rollen ongebruikt toiletpapier. Het moet vooruitgaan in een winkel, dat las je vroeger al op mijn blog.

Mijn blik zoekt onmiddellijk mijn auto. Wat zie ik? Er staat een winkelkarretje TEGEN. Twee Turks uitziende mensen (het kunnen ook Polen zijn, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking) zijn hun boodschappen aan het overladen. Stel je twee kloeke mannen voor met een enorme neus, zwart haar en Oost-Europees uiterlijk.

Ze zien mijn afkomen, en trekken vlug hun winkelkar terug van tegen de auto. Ik verwacht het ergste, en dit wordt bevestigd als ik mijn auto bereik. Boven het achterwiel is een langwerpige kras. Potverdorie nog aan toe. Eén van die Turken, Polen, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking kijkt me angstig aan. Hij brabbelt iets in het Engels. Hij kon voor hetzelfde geld in het Wolof spreken, want ik versta er de ballen van.

Ik kijk recht in zijn ogen, en wijs met mijn linkerwijsvinger naar de schade.

“You want to tell me something?” vraag ik, nu duidelijk wordt dat zij de conversatie niet zullen starten.

De tweede Turk, Pool, Macedoniër, Griek, Montenegraan, Armeniër of iets anders van die strekking stapt naar de auto en wrijft over de plaats waar de verf ontbreekt.

“Ai ai, sir, doesn’t look good…” zegt hij in de hoop een rechte Engelstalige zin uit te spreken.

“No, it really doesn’t” antwoord ik met een onvriendelijke blik.

“It wasn’t me!” zegt de eerste Turk, Pool,.. enzovoort.

“‘Then who could it be?” ga ik verder, me al voorbereidend op het feit dat dit een dovemansgesprek zal worden waarbij die twee heren hun verantwoordelijkheid tegen elke prijs zullen blijven ontkennen.

“It sure wasn’t us”, herhaalt de tweede Turk, enzovoort.

Ik zucht, en probeer met de afstandsbediening mijn koffer te openen. Het lukt niet.
Tweede poging – het lukt weer niet.

Ik kijk nog eens goed naar de koffer, en merk dat de nummerplaat de mijne niet is. Het is is een knalrode Opel Corsa van echt bijna hetzelfde model als mijn Hyundai i20. Enerzijds overvalt me  een gevoel van opluchting, anderzijds een schuldgevoel omdat ik onmiddellijk die mensen heb verdacht.

Hoe kan ik me uit die situatie redden? Ik klop op de schouder van één van die Twee Turken,.. en zeg: “You know what, sir, it looks like this car isn’t mine. Please excuse me for the misunderstanding…”. Beiden staan verbouwereerd te kijken. Ik schud er één de hand met de woorden: “Sorry again, sir, it was a huge mistake!”, en ik wijs naar mijn gelijk uitziend autootje dat aan de andere kant van hun camionette staat.

De man lacht me groen toe. Denkt allicht “Wat voor mafketel staat hier voor me?”

Ik ben stomweg in mijn auto gestapt en kwam pas na een paar honderd meter rijden tot de conclusie dat ik beter was blijven wachten. Het was nu niet mijn auto die beschadigd was, maar wel die van iemand anders die zeker zou kunnen appreciëren dat een getuige kon vertellen wat ‘misschien’ was gebeurd. Hoe kan ik nu zo’n ezel zijn om niet verder te denken dan mijn neus lang is en een situatie niet nuchter kan verteren.

Het wordt moeilijker en moeilijker om stress na het werk los te laten. Eigenlijk is dit levensgevaarlijk. Werksituaties blijven door mijn hoofd spoken en ik voel me veel minder rustig in het verkeer dan ik ’s morgens doe in het heenrijden. Ik voel gewoon mijn hart bonke-bonke-bonken en mijn humeur staat een stuk onder het vriespunt.

Loslaten moet ik leren, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

—————————

Ter verdediging van mijn tijdelijke gezichtsverbijstering, hieronder de elementen die ik zal aanhalen in de rechtbank. Moet je jezelf ook inbeelden dat in het daglicht de kleuren identiek waren.

 

2

2

(wat mij er ineens aan doet denken dat ik vorig jaar op mijn blog een situatie beschreef waarbij een dametje mij op dezelfde parking stond op te wachten met de vraag of ik niet toevallig tegen haar auto was gereden – wat is dat toch met mij op gebied van auto’s en krassen op parkings?)

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Turken, Polen, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking

  1. aspasiablog zegt:

    Haha, zo genant! In het vervolg eventjes nadenken en 5 seconden ademhalen voor je zomaar mensen begint te beschuldigen, he! 🙂 Misschien was dat zelfs wel gewoon één van die mannen zijn auto.
    Er is trouwens nog niet zo lang geleden iemand tegen mijn auto gereden op de parking van de Colruyt, nog een geluk dat ik net buiten kwam met mijn kar toen het gebeurde en het heb zien gebeuren, anders was ze gewoon doorgereden, dat zag je gewoon aan haar.

    • Parkeerplaatsen worden alsmaar kleiner getekend, waardoor een accidentje vlug gebeurd is. Iemand zien tegen je auto rijden en (bijna) wegrijden is ook proper :).

      Van mij idd een gênante situatie. Ik wist wel zeker dat het rooie autootje het hunne niet was en zag ook dat het karretje effectief die kras en het builtje had veroorzaakt. Het vervelendste vind ik dat mijn gedachten zover in Verweggistan zaten dat ik (1) de auto verwarde met de mijne en (2) nadien niet bleef wachten tot de echte chauffeur uit de winkel kwam. Vreemd, nog steeds.

  2. 🙂 ik zie je al staan. Mooi.
    Begrijp je stress ergens. Het is moeilijk niet gegrepen te worden door dagelijkse stress en sleur.
    Even uitwaaien. Uitlaatklep zoeken (iets compleet anders dan schrijven bedoel ik)
    Nog even Thomas,en ’t wordt vakantie. Dan mag je in Macedonië of Turkmenistan of een ander bromland uitwaaien 😉

  3. Marion zegt:

    Hihi, wat een verhaal… Ik denk dat ik in dezelfde situatie ook weggereden was (kop nog op het werk en bovendien toch die opluchting). Kan er goed inkomen. Ik ben overigens wel blij dat je nog die foto’s plaatste want stiekem dacht ik…. Hyundai… Opel…. Maar inderdaad, géén wereld van verschil. Nu lekker zondag, Thomas. Geniet ervan!

  4. chrissebie zegt:

    Ik vind het al chapeau dat je je hebt verontschuldigd; En een mens wil dan ook zo rap mogelijk uit de situatie ontsnappen. En misschien was er al een schram in die auto, wie zal het zeggen hé. Maar bij mij is het dan ook zo dat nadien het verhaal begint aan te zwellen in mijn hoofd, , groter en groter en ik voel me daar dan ook heel slecht bij! Inderdaad loslaten, is het grote toverwoord hier! Maar de vraag is, kunnen we dat zo makkelijk!

  5. Joyce zegt:

    Oei dat is idd niet de meest handige fout om te maken. Maar wat je zegt als je te veel aan je hoofd hebt vallen de details weg in de rest van je leven want daar is dan simpelweg geen plek meer voor….

    Kun je niet met iemand praten over de stress die je ervaart op je werk? Of het van je afschrijven, desnoods privé. Want echt Thomas je moet het idd loslaten voor je eigen gemoedsrust.

  6. Frans zegt:

    Mooi geschreven Thomas, ik heb genoten van hoe je deze gênante situatie onder woorden hebt gebracht. Chapeau!

  7. Haha oeps, kan gebeuren… -ps. ik herkende mijn auto ook nooit, en heb wel vaker mijn sleutel in het verkeerde sleutelgat proberen te duwen 😉 –

  8. Menck zegt:

    Pijnlijke vergissing. Nog een geluk dat je niet de politie gebeld hebt alvorens “je” wagen te (proberen) openen.
    Ik heb ooit eens een Golfje van de tweede generatie (dat als twee druppels water op mijn Golfje van destijds geleek) effectief geopend met mijn sleutels. Pas toen ik zag wat er allemaal op het dashboard lag, besefte ik dat ik niet in mijn auto zat. Vandaag is zoiets niet langer mogelijk, maar in de late eighties kon zulks wel nog.

    • Zoiets probeer ik altijd in der minne te regelen, maar met die mannen zou ik niet ver zijn geraakt…
      Ik heb (ook rond die periode) nog de auto van één van mijn broers opengekregen met mijn sleutel van de mijne (een totaal ander merk 🙂 ) !

  9. :-), heb ik ook al eens voorgehad en nu kijk ik altijd eerst naar de nummerplaat 🙂 :-). Wat de stress op je werk betreft, probeer je je zorgen daar te laten en ze pas de dag later weer op te pakken, niemand wordt hier beter van ook jouw werkgever niet en zelfs al werk je harder, langer, beter, je bent op je werk enkel een nummer, dat zo weer aan de kant staat indien men je niet meer nodig heeft,……dus laat de ballon los,…samen met Carrie 🙂

    • Misschien klopt het dat we een ‘nummer’ zijn, maar wie met klanten te maken heeft wil dat die zo goed en zo vlug mogelijk worden geholpen. Het ligt een beetje aan de aard van het beestje. Krijg ik een mail binnen, dan wil ik onmiddellijk antwoorden. Als ik iets aanpak, wil ik dit op een manier doen die 50% beter is dan de manier van een collega of een concurrent. En dan kon je in een vicieuze cirkel terecht, want mensen appreciëren je aanpak, en komen dan nog vaker bij jou terecht. Probeer zo’n instelling maar eens te veranderen, probeer mogen maar eens je gat aan alles te vegen. Lukt niet. Ik zat een paar weken terug vier dagen thuis met een longontsteking (veel te kort, bleek nadien), maar zat met een schuldgevoel dat niet te beschrijven valt. Was de situatie maar een ballon die kan worden losgelaten…

  10. bentenge zegt:

    Kijk, misschien kun je volgende keer die fles cava beter thuis uitdrinken ipv in de winkel zelf ?

  11. Billy zegt:

    nog een chance dat het jouw wagen niet was, Thomas.
    Maar vergissing was bij deze toch wel gauw gebeurd, als ik de gelijkenis van de wagens zie.
    Maar toch had ik de rechtmatige eigenaar van de wagen graag geholpen om de beschadiging aan zijn wagen vergoed te zien. Die Turken, Polen, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking kwamen er nogal makkelijk vanaf… 😛

  12. els zegt:

    Iedereen zo goed en vlug mogelijk proberen te helpen dat is de aard van het beestje hé? Dat zijn de ‘gevers’. Om dat om te buigen dat is zeer moeilijk. En dat is ook niet echt een probleem. Maar het loslaten als je naar huis gaat daar kan je volgens mij toch wel wat aan werken, eventueel met wat aanpassingen op je werk?
    Dat schuldgevoel als je ziek thuis moet blijven ken ik ook en dit terwijl mijn collega’s er alles aan doen om zolang mogelijk thuis te zijn. En ik ben zo stom om te gaan werken met een voorraad Dafalgan in mijn tas. Ik zal het ook nooit leren.
    Wat betreft je voorval op de parking: grappig en ook niet grappig. Maar het is maar een auto hé, en dat is een gebruiksvoorwerp voor mij. Ik weet dat dat bij de meeste mannen wel anders ligt 😉

    • Een auto is voor mij ook maar een auto, maar het kost verdomd veel geld om in een garage een kras of builtje te laten herstellen.
      Door de jaren heen heb ik ervaren dat er ‘werkers’ zijn en mensen die liever teren op de inspanningen van anderen. Iemands natuur kun je waarschijnlijk nooit ombuigen…

  13. Die Turken, Polen, Macedoniërs, Grieken, Montenegrijnen, Armeniërs of iets anders van die strekking zullen thuis trots vertellen dat ze eindelijk ook eens in het programma Bananasplit hebben mogen figureren.

  14. brubeck zegt:

    Wat lijkt op een grappig voorval maskeert iets serieuzer, Thomas. Pas op met die stress die niet meer achtergelaten kan worden als je de deur van het werk dichttrekt. Been there, have returned there, .. en nog ben ik er vatbaar voor (zoals je wel eens kan merken). Hierboven staat al goede raad, dus ik sluit me daarbij aan. En loslaten is het gemakkelijkste woord dat er geschreven ka worden, tot je het ten uitvoer moet brengen. Hou,je,goed !

  15. best grappig je verhaal met die auto (en tevens zo herkenbaar, want ja al die auto trekken tegenwoordig zo hard om mekaar)

    minder grappig is het niet kunnen loslaten van je werk. Ook ik heb dat. En als ik het dan eens kan loslaten, dan raak ik er van vervreemd (zo ging ik enkele jaren terug voor 17 dagen naar Amerika, een echte roadvakantie met huurauto, veel en vanalles gezien. En de eerste dag op het werk na mijn vakantie wist ik gewoon niet meer wat ik moest doen. ik las mails en mails, en raakte steeds meer in paniek. De tweede dag begon er iets te dagen en de derde dag was ik gelukkig terug mee).

  16. Ja, wat stress al niet doet met een mens. Een ‘beetje’ een perfectionist, Mr. Pannenkoek? Zo herkenbaar, tot op een dag het licht bij mij uit ging. Nu tracht ik selectief perfectionist te zijn. 😉

  17. Liese zegt:

    zo zot!

  18. nonanic1 zegt:

    hahaha dit zou mij nu ook kunnen gebeuren! Wij hebben onlangs onze Brum ( mini) moeten inruilen voor een walgelijke burgerlijke Daewoo matiz. De eerste keer boodschappen doen met dit rode gevaarte heb ik in grote paniek drie rondjes gerend over de parkeerplaats op zoek naar mijn Brum.

  19. Hahaha, ik moet hier stiekem wel om lachen hoor!
    Ik ken mensen die zijn een keer in de verkeerde auto gaan zitten omdat de persoon van de auto precies op hetzelfde moment als zij hun auto vergrendelden (met afstandbediening).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s