Een vrolijke afgang

Lekker taartje uit Brugse etalage

Lekker taartje uit Brugse etalage

Hoe het gisteren was op het huwelijk van onze jongste kadee met zijn Brugse deerne? Ik zou het je graag vertellen, maar kan dit vandaag -woensdag 21/05- nog niet. In tegenstelling tot hele actieve bloggers als Marion bijvoorbeeld schrijf ik mijn stukjes altijd op voorhand. Ik neem momenten als nu te baat om mijn vingers in elkaar te haken, eens goed mijn knoken te laten kraken en vervolgens als een mitrailleur tekeer te gaan tot de damp van tussen de toetsen van mijn klavier te voorschijn komt. Daags voor publicatie nog eens de fouten eruit vissen, en klaar is Thomas. Als je dit slechts twee keer per week doet, blijft een writers block meestal uit, want wie maakt per week niet twee dingen mee die de moeite zijn om iets over te vertellen?

Wat ik wél weet is dat op de buffetkast waarop mijn ogen nu gericht staan een tekst ligt (ja, een man kàn multitasken, dames en heren, ik kan zowel een tekst met inhoud typen, bewust naar de kast kijken en ondertussen in de linkerkant van mijn schedeldak een gestructureerd overzicht maken van de klanten die ik vandaag moet zien. En dan maar zeggen dat ik in mijn conversatie soms van de hak op de tak spring.

Er ligt dus een tekst die ik zaterdag moet debiteren tijdens de vrijzinnige plechtigheid die op het officieel huwelijk van onze H. zal volgen. Een tekst waar ook wat onnozele dingen in staan, anders krijg ik het niet uit mijn strot. Ik ben absoluut geen spreker, loop weg als je dat toch vindt. Ik heb een beetje talent om mijn gedachten neer te pennen, maar als ik dit voor een groep moet voorlezen krijg ik hartkloppingen, trillende benen en word ik duizelig. Om dan nog te zwijgen van een ongelooflijke black out.

Onze oudste is twee jaar terug gehuwd, en mij was ook gevraagd een kort woordje te spreken. Hoe schrok ik bij aankomst toen ik zag dat ik werd verondersteld als eerste te gaan spreken. We moesten nog de zaal klaarzetten, en het volk stroomde toe. Mijn schat en ik zaten vooraan als ouders van de bruidegom. Mijn hart ging tekeer als een dieselmotor van een tractor. Be-doenk be-doenk be-doenk be-be-be-doenk-doenk-doenk.

“En nu zal de vader van T. een woordje tot u richten”

Ik stond recht en ging achter het spreekgestoelte staan. Een massa verlangende ogen keek mij aan. Wel twee keer zoveel als er mensen in de zaal zaten. En wees gerust, er zàten veel mensen in de zaal, want onze T. en zijn R. zijn nogal, euh, wat je ‘populair’ kunt noemen. Ik had een hele tekst voorbereid over zijn jeugd, en begon met zijn aanzoek aan papa toen hij op zijn potje zat. Gelach in de zaal. Was het mijn woordkeuze of het feit dat ik daar als een sukkel stond te beven? Ik probeerde me te beheersen en niets te laten blijken, maar was me niet bewust meer wat ik verder vertelde. Aflezen van een blaadje? Neie, dat vind ik gemaakt en maf. Uit het hoofdje, ja.

Ik zeverde verder tot ik het gevoel had dat de afgemeten twee minuten over waren. Er werd geluld dat het geen naam had.

En toch leek het terugkeren naar mijn stoel geen afgang. Ik keek naar rechts en zag het nieuwe koppel me bekijken met een brede glimlach. Voor mij, in de zaal, was niemand in slaap gevallen. Achteraf zei mij moeder: “Wat was dat? Was jij dat?”, onze T. bedankte mij en zei dat het goed was. Ikzelf moest me even verwijderen om achter een muurtje een traan te laten vloeien, zoals we in West Vlaanderen zeggen, ‘van contentement’.

Spreken in het openbaar, echt niks voor mij, maar voor mijn onze twee zonen maak ik heel graag een uitzondering.

Hopelijk mag ik volgende week hetzelfde vertellen over mijn speech van de vierentwintigste mei !

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

29 reacties op Een vrolijke afgang

  1. aspasiablog zegt:

    Ik ben er zeker van dat je dat super gaat gedaan hebben!

  2. chrissebie zegt:

    Ik moest het ook doen, twee jaar geleden in Canada. En dan nog in het engels,. En ze hadden nog geen warme patatten klaar. Maar ik beken, ik heb wel op mijn blaadje gespiekt, zo moest ik de mensen die zaten te luisteren niet in de ogen te kijken! ik kijk al heel erg uit naar je volgende speech Pannenkoekje;

  3. evavertelt zegt:

    Lief Pannenkoekje, jij hebt nóg een talent: een vrouw zo nieuwsgierig maken dat haar neus gaat krullen!

  4. Marion zegt:

    Oh, ook niets voor mij hoor! Ik haak al af als je het aantal mensen niet meer op één hand kan tellen. Heel begrijpelijk. Maar inderdaad, je zult het vast fantastisch gedaan hebben!

  5. brubeck zegt:

    Aha, als vader van de bruidegom wordt je verondersteld dit te doen. Maar als je je humor van je blog in je speech legt, kan dat nooit fout gaan Thomas. Daar ben ik zeker van.
    Zelf lukt het me best goed om te spreken voor een publiek. Met het nakende feest van mijn ouders in aantocht heb ik twee teksten bijna klaar: het dankwoord op het einde van de mis en de speech om het avondfeest te openen (want ja, als oudste wordt dat halvelings van mij verwacht). Nog even wat bijschaven de komende dagen en dan doen we dat gewoon 🙂

  6. Suskeblogt zegt:

    aan de reactie op mijn blog te zien kan ik me voorstellen hoe het vergaan is. 🙂

  7. Ik ken dat gevoel Thomas. In kleine gezelschappen en in ongedwongen sferen ben ik op mijn best, maar moet ik in het openbaar een verhaal vertellen dan kost me dat per keer een jaar van mijn leven. Heb bij het huwelijk van mijn oudste zoon ook wat proberen te vertellen en het kwam niet echt uit de verf. Heb toen besloten om bij alle komende gelegenheden te bedanken voor de eer. In deze ken ik mijn beperkingen. 🙂

  8. Ik haat spreken voor een publiek, ben ik veel te verlegen voor,….toch deed op de begrafenis van Sterretje, Louis en mama,….dus mss zit er toch een sprekeres in me 🙂 🙂

    • In elk van ons zit een spreker, denk ik ;). Soms moet je hem/haar naar buiten jagen om die te leren kennen.

      Sterk van je hoe je Sterretje, Louis en je moeder een grote plaats in je leven blijft geven.

  9. Kristien zegt:

    Zo mooi…! Mijn hart tikt van ontroering! Het be-doenk, be-doenk is heel herkenbaar hoor! Mijn tikker zou uit mijn keel gesprongen zijn!

  10. Billy zegt:

    ik heb er alle vertrouwen in dat je die speech opnieuw met heel wat toewijding gebracht hebt. En trillende benen mogen hoor, een man mag toch ook z’n emoties kwijt?

  11. Liese zegt:

    Ik moet regelmatig een groep mensen toespreken, maar dan voor mijn werk. Zo recreatief doe ik het minder, maar ik zou het wel doen moest men het mij vragen.

  12. Menck zegt:

    Nu al benieuwd naar wat er van die speech is terechtgekomen (ongetwijfeld véél).
    Met spreken in het openbaar heb ik geen moeite, maar de speech moet wel deftig voorbereid zijn. Improvisatie laat ik met graagte achterwege.

  13. Joyce zegt:

    Ik heb het ondertussen geleerd maar kan me het gevoel ontzettend goed voorstellen wat je daar gehad moet hebben. Ik ben er van overtuigd dat het nu goed gegaan is, immers het toont liefde voor je zoon 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s