Het ga je goed, Jacques !

2

Het toeval wil dat ik vrijdag op de blog van http://franslouter.com/2014/06/27/evert/ Frans een gelijkaardig bericht heb gelezen van wat ik maandag jongstleden schreef met als doel vandaag te publiceren. Even dacht ik mijn bericht dan maar te schrappen en iets anders uit mijn mouw te schudden, maar uiteindelijk deed ik dit niet. Het verhaal van Frans komt helaas wel vaker voor. Eén en ander is te belangrijk om zo’n dingen niet als een ‘fait divers’ te beschouwen en er toch iets langer bij stil te staan.

Ik wil het hebben over onze Jacques. De man is een tiental jaar ouder dan ikzelf. Maximum, eerder iets minder oud. Drie jaar geleden kreeg hij de kans om met vervroegd pensioen te gaan. Dik verdiend. Jacques is na zijn middelbare studie aan de slag gegaan bij mijn werkgever en had er een mooie carrière op zitten. Niet dat hij het tot kaderlid heeft geschopt. Hoeft ook niet, zelf ben ik dat ook niet en dit voelt niet aan als een gemis. Wel leek hij overal tegenwoordig. Kon hij met iedereen een praatje slaan, was hij de eerste om klanten te helpen met zijn bekende brede glimlach. Altijd bereikbaar voor het werk, altijd positief, door iedereen gewaardeerd.

Dan naderde hij de zestig. Zijn kinderen waren het huis uit. Eindelijk zag hij de kans schoon om te genieten van de prachtige woning die hij samen met zijn vrouw had gebouwd, op een boogscheut van waar wij wonen. Hij fietste ook graag. Wat zeg ik? Hij fietste bijzonder graag.

Ikzelf wandel zeer veel, en dan kwam het heel vaak voor dat we elkaar ontmoetten. Ik zag hem dan al rijden van ver, zijn gekende brede glimlach en de zekerheid dat hij het weer over ‘het werk’ zou hebben. “Hoe gaat het met…”, “Wanneer…”, “Is…”. Eerlijk gezegd vond ik dit vaak ook vervelend en kon ik dit vragenvuur niet altijd appreciëren, want tijdens mijn vrije tijd sta ik er niet voor te springen om het weer eens over die stressfabriek te hebben waarbij ik het tijdens de week wel vaker benauwd krijg. Getuige de pijnlijke steken in de hartstreek die ik vorige week weer mocht ervaren.  Voor Jacques maakte ik een uitzondering. Ik voelde gewoon dat hij letterlijk in een zwart gat was gevallen na het beëindigen van zijn actieve loopbaan. Zijn werk was zijn leven, zoveel was zeker. Ik fungeerde als een satelliet die hij kon raadplegen om even door dat zwarte gat naar buiten te kijken.

Het was een tijdje geleden dat ik Jacques had gezien op zijn fiets, informerend naar de gang van zaken op de werkplek. Misschien had hij het druk, misschien fietste hij elders, wie zou het zeggen?

Tot ik vorige week zaterdag het wijkkrantje las, en zag dat Jacques was overleden. Een kurkdroog bericht met zijn naam, datum overlijden en naam van zijn weduwe.

En weer eens, weer eens kreeg ik het zoveelste signaal dat ‘het werk’ belangrijk is, maar dat we moeten durven grenzen trekken.  Hoe we ook worden opgejaagd door allerlei toestanden en omstandigheden, we moeten beseffen dat een lichaam zijn grenzen en beperkingen kent. Zeer gemakkelijk gezegd natuurlijk, want net als op de mallemolen van de kermis ben je verplicht om een ritme te volgen, een snelheid die door bovenaf wordt opgedrongen. Wie die molen probeert af te remmen wordt beschouwd als een negatief element die een team verzuurt.

Jacques, je hebt amper drie jaar kunnen genieten van je pensioen. Is dit wat we mogen verwachten van het feit dat onze maatschappij ons een hels werkritme oplegt en onze pensioenleeftijd altijd maar uitstelt? Werken tot we ons met de rollator moeten voortbewegen en we letterlijk levensmoe worden? En dan gaat het niet alleen over mensen die sinds hun zestien jaar kromgebogen met een zak cement op de rug lopen op de bouwwerf, maar ook over mensen als jij en ik die elke werkdag aan een bureau zitten en super gestresst proberen de boel draaiende te houden, streefcijfers te behalen en ondertussen met een al dan niet gemaakte glimlach hun interne en externe klanten proberen tevreden te stellen en te houden, ondertussen ook plichtbewust taken op zich nemen die niet in hun functieomschrijving zijn beschreven, enkel omdat anders de dienst niet draait als het hoort en we toch een beetje een menselijke sfeer willen bewaken/bewaren, of omdat ‘de klant’ niet naar de concurrentie zou lopen, waar ze hem/haar zonder morren helpen als ze bij wijze van spreken vragen om hun kont te vegen na een grote boodschap. Want, eerlijk, mensen zijn zeer veeleisend vandaag de dag. De beste service uit wordt als vanzelfsprekend beschouwd. Dankbaarheid: ammehoela!

Ik heb een paar jaar terug een gespierde mail gestuurd naar één van onze nationale politici die vond dat voor bepaalde zware beroepen misschien een uitzondering kon worden gemaakt, om die vroeger met pensioen te sturen dan de algemene regel. Of hij al ooit van een ‘geestelijk zwaar beroep’ had gehoord, enzovoort. Ik kreeg een droog antwoord dat hij het niet met me eens was. Dat die verdomde loser het maar eens gaat uitleggen aan de weduwe van Jacques. En aan zijn kinderen en kleinkinderen.

Jacques, veel fietsgenot hierboven!

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Het ga je goed, Jacques !

  1. Suskeblogt zegt:

    Ik ben het volledig eens met dit stukje van je. Alles kan beter, vlugger efficiënter en weet ik veel, Alleen cijfers tellen. Wat daarvoor te kosten gaat trekken ze zich niets aan. Komt daarbij dat je als personeelslid van pakweg 50 – 60 jaar je je moet gedragen als iemand van 3 x 7, Doe je dat niet dan ben je negatief ingesteld en riskeer je een slechte beoordeling. Ik ben daar vorig jaar uitgetapt en heb het me nog niet beklaagd. Moesten ze me nu verplichten om terug te keren (wat in feite kan) dan mogen ze me opvegen. Dit kan ik niet meer aan.

    • Toen ik die spreekwoordelijke ‘drie maal zeven’ was, waren bij momenten ook periodes waar het druk was – nu is het een constante. Ik wed dat mochten mensen die vijf jaar met pensioen zijn morgen terugkeren, ze inderdaad mogen afgevoerd worden na twee dagen. Waar gaat dit heen? Dit moet ooit eens stoppen.

  2. Frans zegt:

    Dit log raakt me diep. Wij kennen de collega’s die een veel te zware prijs betalen om de ratrace vol te houden. Ik ben er zelf ook niet ongeschonden uit gekomen. Ik denk dat onze generatie (de huidige vijftig- en zestigers) er het meeste last van hebben. Ik zie dat mijn kinderen en schoonkinderen een betere balans gevonden hebben. Dank voor de Ping. De strekking van onze verhalen is eensluidend.

  3. Marion zegt:

    Poeh zeg… Mijn vader ging op zijn 57e met een mooie regeling met vervroegd pensioen. Als we nu nog wel eens de foto’s terugkijken van zijn afscheidsfeest bij de bank zeggen we altijd: ”Goh ja… je kan hier echt al zien dat hij ziek is.” Toen zagen we het echter niet. Hij was er nog geen 3 maanden uit toen de arts zei: “Max 6 maanden”. Maar mijn vader, en wij, hebben geluk gehad. Bijna 10 jaar verder nu en geniet nog meer van het leven als daarvoor. Hij spreekt graag in voetbaltermen: ”Ik heb gevochten in de extra tijd en ik heb gewonnen. Nu zit ik in de verlenging.” Helaas is die verlenging niet voor iedereen weggelegd.

  4. Joyce zegt:

    Ow wauw…… deze komt voor mij ook ontzettend dichtbij. Waarom? Omdat mijn vader nog geen maand (!) heeft kunnen genieten van zijn pre-pensioen. Beter gezegd zijn hele ontslagvergoeding is opgestreken door zijn ex-werkgever. Wij als kinderen heb geen cent terug gezien van de bijna 100000 euro…… Alles wat daar gebeurt is heeft mij doen besluiten, nog meer als dat ik altijd al deed, dat ik werk om te leven en niet andersom. Dan maar geen carrière want diezelfde carrière is zo vergeten wanneer jij door de stress tussen 6 plankjes ligt….

    • Carrière maken is inderdaad iets waardoor je later geen zitplaats krijgt in de hemel, of wat na ons aardse bestaan nog mocht komen.
      Verschrikkelijk wat met je papa is gebeurd zo kort na zijn pre-pensioen. Wat zijn werkgever heeft gedaan met die ontslagvergoeding is nog eens een bijkomende slag in jullie gezicht. Onmenselijk, zoiets.

  5. Wanneer er naast het werk geen energie meer over is voor “het leven”, dan is de kans groot dat de pensioengerechtigde leeftijd niet wordt gehaald. Telt er, behalve het werk, niks meer, zoals bij de hoofdpersoon van je verhaal, dan is de kans groot dat “genieten” van het pensioen niet lang duurt…

  6. Kristien zegt:

    Als ik kon toveren, zou ik jouw werkstress op een wip en een flik laten verdwijnen! Weet je wat mijn man destijds graag had om zich na een drukke werkdag te ont stressen? Een jacuzzi. Ik was er lang tegen maar gaf uiteindelijk toe. Een gelukkige en ontspannen man is tenslotte ook heel wat waard. Hij, ik (en wij samen) beleefden er al veel plezier in/aan. 🙂 Een aanrader!

  7. DjeauOui zegt:

    Tgoh, Thomas. Om te bleiten. Gewoon om te bleiten.

  8. Nachtbraker zegt:

    Erg jammer, zo’n verhaal… En toch ken ik ook mensen die nog tot hun 70ste, 80ste hard blijven werken, zonder ziek te worden. Meer nog: stilzitten is voor die mensen dodelijk. Maar over het algemeen ben ik akkoord met je standpunt dat we allemaal te hard werken, en voor wat? Vaak is het om de “aandeelhouders” tevreden te stellen zodat bepaalde bedrijfsresultaten toch maar gehaald kunnen worden… en de CEO en het topmanagement hun bonus kunnen halen!

    • Als ik even egoïstisch ben en mijn ‘geval’ bekijk, dan zou het niet in mijn bedoeling liggen mij in de zetel de nestelen voor de rest van mijn leven. Zou ik ook zot van worden! Het was altijd mijn droom om op een leeftijd van 55-58 jaar te stoppen en me daarna nog jaren bezig te houden met vrijwilligerswerk. We zien wel hoe het afloopt… De weken gaan open en toe, de maanden vliegen voorbij – straks is het weer Kerst :)!

  9. Rob Alberts zegt:

    Van Frans bij jou terecht komend kijk ik ook even terug naar oud-collega’s die net voor of na hun pensioenering zijn overleden. Triest!
    Ouder wordend geven de oudere en soms de overleden collega’s de meest mooie maar ook trieste herinneringen.
    Vriendelijke groet,

    • Rob,
      Welkom op mijn blog. Zet je bij. Drink je een koffie, iets fris of liever een bruine Leffe?
      Wat je vertelt… Ik werk in een groot bedrijf waar we telkens een berichtje krijgen als een collega sterft. Maandelijks hebben we een drietal van die trieste berichten, die kletsnat in onze nek terecht komen. Inderdaad heel triest…

      • Rob Alberts zegt:

        Zowel met een straffe bak koffie en een stevige Leffe maak je mij blij.

        De trieste berichten van oud-collega’s bereiken mij soms via omwegen. Inderdaad ook bij mij zijn dat dan koude klappen.

        Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s