Heppie

2

Bovenstaande beschildering vond ik een maandje geleden op de gevel van een brillenzaak in Yerseke. Van zoiets word ik blij, happy of ‘heppie’.

Zo’n gevoel had ik wel meerdere keren de voorbije week. Mensen die wel meer op deze webblog op bezoek komen weten dat ik geen fan ben van de winter, integendeel. Korte donkere dagen, kou, vriezen, mensen die klagen en zagen,… bwah. Van het klimaat van de jongste weken ben ik absoluut wél fan, komen we tot leven, fleurt iedereen op. Het leek wel mini Saint Tropez in onze streek. De warmte nodigde uit om de zonnigste kledij te dragen. Ik zag (jonge)dames in de kortste shortjes. Op mijn leeftijd lijd ik aan selectief zicht, waardoor ik enkel de mooiste benen zie. Die van mjn schat die naast me zit, maar ook die van lachende meisjes op hun fiets.

You say black,
I say white
You say bark,
I say bite
You say shark,
I say Hey Man!
Jaws was never my,
scene and I don’t like star wars.
You say rolls,
I say royce
You say God
Give me a choice
You say Lord
I say Christ
I don’t believe in Peter Pan,
Frankenstein or Superman
All I wanna do is

Bicycle Bicycle Bicycle (Queen)

Heppie word ik ervan, van het zicht van die mooie gebronsde benen. En van hun bezitters, die met de glimlach ergens heen peddelen. Naar waar maakt me niet uit, als ik ze maar zie lachen.

Zei onze paus vorige week niet dat De Vrouw de mooiste schepping ooit is? Wie had dat gedacht van onze Franciscus. Zijn pausen dan niet meer wereldvreemd?

Thuiskomen na het werk. De werkdag mag nog zo hevig zijn geweest, als je dan thuiskomt en je kunt je kleren in een hoek gooien om je buiten op het terras te installeren naast je schat, een vlug in elkaar geflanste lunch binnenspelend waar je met blikvoer hebt gegoocheld om toch maar iéts te kunnen vreten waar je geen werk aan hebt, een zonnige conversatie voeren, de zon over je lichaam kunt laten strelen tot bijna acht uur, en dan naar binnen sloffen om samen nog een flesje wijn soldaat te maken, je niets aantrekkend van die keuken die er ondertussen bijligt alsof er een bom is op gevallen. Heppie…

En dat rotvoetbal, ach ja. Ik haat voetbal, maar als die zotte/zatte menigte die zich als een school zalm laat meesleuren in dit commerciële circus en er gelukkig van wordt, dan ben ik dat ook. Dan zie ik bijvoorbeeld dit oudje voor me dat gisteren in de wachtzaal zat op het werk. De airco was kapot en het was er snikheet. Het dametje had een sjaal om van de Rode Duivels. “Paul” zei ze tegen me, (Paul?), “moet je buiten eens naar mijn auto gaan kijken!” “Wrom?” vroeg ik haar. “Gewoon kijken, Paul,” drong ze aan. Ik stapte naar buiten en daar stond haar ‘crèmekarre’ –  de spiegels verpakt in de Belgische driekleur, vier rechtstaande vlaggetjes op de deuren gemonteerd, een vlag over de achterzetel gedrapeerd. Dan moet je weten dat dit dametje over de tachtig is en aan een snelheid door het verkeer kruipt waarbij je haar met de fiets kunt inhalen. “Ze moeten blijven winnen, hé!” zei ze. Bijzonder grappig was dit. Heppie…

Nu ik erbij nadenk snap ik waarom ze Paul tegen me zei. Iemand heeft deze naam voor de grap op mijn identiteitskaart gezet, en ook daar word ik heppie van. Oeps. Verbreek ik hierbij mijn ‘anonimiteit’ op mijn weblog? So what!

Ook mijn anders zo norse buurman, de boekhouder, wiens gezicht constant op ‘onweer’ staat. Zelfs die was aangestoken van het mooie weer. De man heeft normaal negatieve kritiek op alles en iedereen. Iets ‘rechtstreeks vragen’ is hem teveel. Zo was hij zeer benieuwd wat we van plan waren toen we onze v. lieten ophalen door de koper (zie één van mijn logjes van de voorbije weken). Het was voor mij een psychologisch spelletje toen hij me na het ophalen vroeg “Drukke tijden, privé?” in plaats van: “Waarom doen jullie die veranda weg?”. Toen antwoordde ik: “Bwah, gaat nog wel…” Twee dagen later vroeg hij iets in dezelfde strekking, waarop ik met een gestreken gezicht een even ontwijkend antwoord gaf. Telkens droop hij ontgoocheld af met een smoeltje van ‘nu kan ik weer geen nieuws vertellen aan mijn vrouw/bazin’.
Eergisteren vroeg hij me rechtstreeks welke werken we van plan waren. Mét de glimlach, zelfs ongevraagd met een praatje waarheen hun zomerreis zou leiden. Heppie…

Vandaag regent het wat, maar hierdoor moeten we de tuin geen water geven. En ook daarbij voel ik me…, juist ja!

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

33 reacties op Heppie

  1. aspasiablog zegt:

    Vrolijk stukje! Ik word er bijna zelf ‘heppie’ van! 🙂

  2. Suskeblogt zegt:

    maakt niet uit waarom een mens zich heppie voelt, zolang men dat gevoel maar heeft is alles goed.
    Heppie zondag Paul ! 🙂

  3. Marion zegt:

    Precies, as long as you’re heppie 🙂

  4. Frans zegt:

    Ik ben blij over jouw blijheid. Maar ik werd ook blij van het volgende opiniestukje; http://www.opiniestukken.nl/opiniestukken/artikel/774/Rode-Duivels-tegengif-voor-confederalisme

    • Inderdaad zeer mooi en positief opiniestukje. Hoewel een beetje naïef, want het voetbalgebeuren (waar bijlange niet iedereen enthousiast over is in ons Belgenlandje) is maar een korte adempauze in een politiek gegeven dat zich al tientallen jaren afspeelt. Het confederalisme in België is op den duur onafwendbaar na alle staatshervormingen die we al hebben gehad. Ik kan het bijlange niet eens zijn met alle gekheid die NVA verkoopt, maar helemaal ongelijk geven kan ik hen ook niet.

  5. Heerlijk blogje!
    Ik word ook altijd erg blij van mooi weer. En ook van het bijgevoegde nummer trouwens! 😉 🙂

  6. bentenge zegt:

    Kere weer om,… enz. Jaja, ik ben het helemaal met je eens. Laat maar zien die mooie benen en die glimlach. De volgorde doet er niet toe.

  7. Ik ben een fan van de herfst en dat zal niet veranderen, maar ik geef toe hoe ouder ik word, hoe meer ik het warme weer kan waarderen en het ook beter kan verdragen,…en als ik ’s morgens om 5u45 mijn loopschoenen aantrek en ik zie de zon aan de hemel, dan word ik ook heppie 🙂 :-),……en de regen, ook daar word ik heppie van,……alles moet in evenwicht zijn 😉

    • Gelukkig dat er ook mensen zijn die van andere seizoenen houden – het leven zou anders zeer saai worden 🙂 !
      Ik die dacht dat ik vroeg opstond ietsje na zes uur ’s morgens. Die zonsopgang mogen meemaken is inderdaad fantastisch. Telkens anders ook. Bij open lucht, klein beetje bewolking, zware bewolking, rood,… Een cadeau !

  8. Kristien zegt:

    Dat heet dan gelukkig zijn…

  9. Billy zegt:

    ik word al helemaal heppie van dit schrijfsel, Paul!
    Maar die benen van je eega, daar mogen vele jonge(re) meisjes jaloers op zijn hoor…

  10. Liese zegt:

    🙂 blij om eens geen depri-praat te lezen 😀

  11. Paul Pannenkoek. Nee, dat klinkt niet! We houden gewoon bij Thomas, Paul.

    Het is overigens zeer bijzonder dat ik nu ten gevolge van je euforie je voornaam weet. Ik zou je willen adviseren om je gelukzaligheid iets te temperen, want voor je het weet maken kwaadwillende sujetten er misbruik van en ontfutselen je de achternaam! 🙂

    Gr. Henk

    • Ik besef nu pas dat het een makkie is te vinden wat mijn familienaam is. Zo dik zijn de Pauls nu ook niet gezaaid. Verdorie, daar had ik veel eerder moeten aan denken, maar het euvel is nu éénmaal geschied. Zou het ‘Van Saksen Coburg’ zijn, of ‘Der Nederlanden’, misschien wel Peeters, Janssens of Vandenbroeke?

  12. Joyce zegt:

    Je tovert weer een lach om mijn lippen, dank je wel voor dit leuke stukje, wordt er idd heppie van 😀

  13. DjeauOui zegt:

    Ik word altijd heppie van je blogjes, pannenkoek!

  14. Rob Alberts zegt:

    Het gedicht Heppy staat op een van mijn Rivendell Poë-T-Shirts uit Nieuwegein.

    ik ben vandaag zo heppie,
    zo heppie deze dag,
    en als je vraagt wat heppie?
    als ik vragen mag,
    dan zeg ik heppie nooit dat heppieje gevoel
    wat ik hep vandaag?

    Toch heb ik het even iets minder. Ik sta al weer even op de uitkijk naar een nieuwe baan.
    Alleen heb ik tot nu toe nog niet de juiste bril gevonden.
    http://robalberts.wordpress.com/2014/07/03/uitzicht-op-werk/

    Het solliciteren loopt nog niet zo.
    Misschien ben ik teveel een rare snijboon???

    Bezorgde groet,

    • Ik hoop voor jou dat het binnenkort wél lukt. Misschien is het nu (met de verlofperiode) een wat moeilijke periode.

      • Rob Alberts zegt:

        Dank.

        Jaren terug werd ik midden in de zomervakantie opgeroepen door een schooldirecteur.
        Hij verteld dat hij pas vakantie verdiende als alles klaar was voor het komende schooljaar.
        Goede tweede ben ik bij die sollicitatie geworden.

        Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s