De tand des tijds

 

2

Op de foto hierboven staan twee heerlijke fouten :). Of hoe een menubord lezen naast een zwembad van een Vietnamees hotel voor extra fun kan zorgen.

Maar daarover gaat het niet vandaag.

Vorige week stond ik nog eens aan te schuiven in de supermarkt. Deze situatie wordt wel vaker beschreven op mijn weblog – blijkbaar is dit wat mij betreft een plaats waar eens iets gebeurt.

In mijn karretje lagen volgende spullen: een tube tandpasta, een kilo pruimen, een fles cava, twee kilo appelen, twee balletjes mozzarellakaas zwemmend in hun nat, een pak déca-koffie en een hondendrol. Die laatste lag er nog in van de vorige klant die het karretje had gebruikt.

Wat doet een mens die staat te wachten aan de kassa? De werkdag speelt zich nog eens af in het hoofd, wat hersengymnastiek, wat dromen. Plots zag ik het silhouet voor me van een man van middelbare leeftijd. Bril op het midden van de neusvleugel, de verpakking aan het lezen van een doos muesli.

Die man was me bekend, maar wie kon dit alweer wezen? Zijn kledij was er geen van de C&A. Het hemd dat hij droeg was van een duur merk. Hij had het op een kiertje gezet (twee knoopjes open) als van een macho die straks op jacht gaat naar een volgende verovering.

Onze blikken kruisten elkaar, en we kregen beiden een aha-erlebnis.

“Mo Pol…” zei hij, “oe lange is da nu ol geleen?”

“Mo gedimme, ’t is woarlik Fluppe!” antwoordde ik.

In ons dialect is ‘Paul’ gewoon ‘Pol’, en ‘Filip’ gewoon Fluppe.

Toen ik vijftien was, begon ik aan mijn vakantiejobs in het toenmalige Boudewijnpark van Brugge. Thomas Pannenkoek was toen gelegenheidskelner. In theorie mocht dit maar één maand per jaar, maar de gerant van het café-restaurant was blijkbaar tevreden van mijn diensten waardoor ik ik praktijk twee maand met plateaus mocht rondzeulen in de zomervakantie.

Filip was toen veertien en mocht nog niet opdienen. Hij stond achter de bar om pinten te tappen,  veel te dure ijsjes klaar te maken en bij momenten serieus het varken uit te hangen met zijn collega’s.

Ikzelf was een eerder beschaamd type. Drie broers, tien maand per jaar op een jongensschool. Ineens sta je daar in een team van een twintigtal kelners, allemaal jobstudent, waaronder enkele zeer knappe meisjes. Er waren ook minder knappe tussen, zoiets is onvermijdelijk. Meisjes waren een onbekend terrein. Mooi, minder bruut dan mijn eigen geslacht en vaak grappig.

Filip was meer het macho-type. Van zijn veertien jaar eigenlijk al, en die uitstraling groeide nog de volgende zes jaar dat we samenwerkten in de vakantie. Hij was atletisch gebouwd, had volgens de meisjes zeer knappe trekken en was gezellig in de omgang. Zonder overdrijven had hij met elk aantrekkelijk meisje dat het team kwam vervoegen wel iets gehad. Heel vaak gebeurde het dat hij op een kalm moment een meisje stond te zoenen of te bepotelen op een verborgen plekje. Hij had daarbij geen handleiding nodig. Als de week nadien dezelfde schoonheid met een andere gast opdook vond hij dat helemaal niet erg, want hij wist dat er tien andere meisjes op hem zaten te wachten.

Zo’n type dus. Mag ik stellen dat we allemaal wel zo iemand hebben gekend in onze jeugd. Welnu, die zelfde Filip stond dus voor me aan de kassa.

“Dak zeggen Pol: oe lange is da nu eigentlik geleen?”

“Vuuvendertig joar zeekerst, Fluppe? Kzoen toch zuk entwa peizen…”

“Phoh! Zeh mo veèrtig joar! ‘k Woaren veèrtiene ak begonn’ zien in ’t Boedwienpark”

“Ewel, ’t got der up an kommen. Vuuvendertig en zesse makt eènenveèrtig. ‘k En dor ol toope zes joar gewerkt in ’t siezoen…”

“Mo mo mo…”

“Jaja, vint, den tied vliegt, ee!”

“Ge meugt da wel zeggn! En wa doejje gie van werk vot moment?3

“Ewel, …”

“Mo, en doejje da noh geèren?”

“Bwoh, den eène dag bie den anderen ee! En gie?”

“Ik zittn nog oltiet in de farma”

“Zit je do zochte?”

“Pol, nog oltiet die dwoaze humor?”

Fantastische conversatie. Iets moet ik toegeven, en dat zal aan mijn slecht karakter liggen. Ik had ergens een klein beetje plezier in het feit dat de man, die vroeger een magneet was voor elk mooi meisje dat de revue passeerde, getekend was door het leven. Hij had een verweerd gezicht, dat duidelijk hard geleefd heeft. Zo fit zag hij er ook niet uit – zijn conditie van weleer waarmee hij meisjes imponeerde was niet meer. Maar helemaal veranderen doet iemand nooit. Die blik van, euh, hoe zong zangeres Lisa Del Bo : ‘ik zal je aan mijn degen rijgen’ had hij wel nog.

 

De tand des tijds knaagt aan iedereen, dus ook aan de Adonis van weleer. Op zo’n moment ben ik blij als ik in de spiegel kijk en zie dat de tijd mij toch wat gunstiger is gezind geweest.

Hij zal gedacht hebben: ‘ik heb tenminste nog mijn bos haar, terwijl het kapsel van ‘Pol’ een serieuze tsunami heeft doorstaan met blijvende gevolgen.

En zo zijn we allemaal gelukkig en zelfvoldaan :).

We hebben elkaar nog een prettige dag toegewenst. Beiden riepen we bijna simultaan: “Misschiens weere toet over veèrtig joar!” toen we afscheid namen.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

45 reacties op De tand des tijds

  1. Marion zegt:

    Ik ben nog niet helemaal klaar met de taallessen, dat blijkt. Sorry dat ik toch nog even terugkom op dat menubord. Hilarisch! Ik blijf lachen!

    • Het examen is pas op 34 december, je hebt dus nog tijd.
      Ik had dit menubord eerst vlug gelezen, zwom dan een paar baantjes en dacht ineens ‘heb ik dit wel goed gezien?’ om dan een fotootje te gaan nemen. Op reis werken mijn hersenen amper…

  2. Suskeblogt zegt:

    de macho’s die ik destijds gekend heb zijn niet altijd de gelukkigste op latere leeftijd. Zo ken ik er ene 50+ die nu op stap is met jonge vrouw met kleine kinderen terwijl hij al twee relaties achter de rug heeft die niet bepaald “goed” geëindigd zijn. Op latere leeftijd worden die gasten het slachtoffer van hun eigen imago en ze beseffen het zelf niet eens.

  3. Rob Alberts zegt:

    In de loop der jaren ontmoet iedereen wel smakelijke en minder smakelijke verhalen van oudere vrienden.

    Ik mis bij mij thuis een echte ouderwetse frituur voor vergelijkbare verhalen.

    Zonnige zomergroet,

  4. bentenge zegt:

    Ach, we moeten er allemaal door, door het leven. Ook de simpele zielen. Maar elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Het ene zingt wat langer, het andere wat heviger, enz. Maar Lisa die zingt “ik zal je aan mijn degen rijgen” ? Ach, ik zie het al, de tekst is van John Terra en andere venten. Waarcshijnlijk wilden die Lisa wel aan hun degen rijgen, maar dat is eerder roddelen en daar doe ik eigenlijk niet aan.

  5. Hillechien Prins zegt:

    ja het lezen van dat dialect is voor mij ook wat moeilijker, gewoon fonetisch lezen dan lukt het wel. Heerlijk geschreven en omschreven

  6. Menck zegt:

    Soms herken ik niet eens meer de meisjesmagneten van weleer, tot ze zich zelf aan me voorstellen. Als je dan ziet hoe ongenadig de tijd met hen is geweest, dan vraag ik me niet zelden af of ik er ook zo aangetast uitzie in de ogen van zij die me dertig jaar niet meer gezien hebben.

  7. chrissebie zegt:

    Ik me zot gelachen met dat bord! Ik zie een French friend wel zitten hoor!

  8. Na jullie conversatie heb ik mijn geplande emigratie naar België, vanwege een opdoemend taalprobleem, afgeblazen.

  9. Billy zegt:

    ik ben ook nooit een vrouwenmagneet geweest, maar ben ook nog goed bewaard gebleven. Dat “zwaar leven” eist toch blijkbaar z’n tol bij die gasten… 😉

  10. Ik moet eerlijk bekennen, als ik iemand uit het verleden tegenkom dat ik ook altijd het wel leuk vindt dat de tands des tijds Carrie gunstig gezind is,……:-), want de populaire girls van school zijn vaak degene die het meest afgeleefd zijn, maar blijkbaar werkt een gematigd leven echt!!!

  11. Kristien zegt:

    Geweldige conversatie 🙂 . Hou het Brugse dialect maar in ere. Ik zal me wel in duizend bochten wringen om het te verstaan.

  12. Rob Alberts zegt:

    Afgelopen zaterdag heb ik met een Vietnamees door Amsterdam gefietst om een toplocatie voor een Vietnamees restaurant te zoeken. Het concept en de menukaart staat alvast.
    De bedoeling is dat het restaurant de eerste van een Landelijke keten gaat worden.

    Heb jij nog tips in het kader van Marketing en Reclame???

    Vragende groet,

  13. Liese zegt:

    Boudewijnpark! Daar ga ik deze week nog eens naartoe 🙂 Mss kun je mij dan een veel te duur ijsje serveren? For old times sake!

  14. chefdelacuisinedelavie zegt:

    geweldig dat dialect, al moest ik ff moeite doen, maar enige inspanning moet kunnen, zeker op onze leeftijd 😉

    en de tand des tijds spaart niemand, ook mijn bijna verdwenen haar is om te janken met de lamp aan, maar toch kan ik niet zeggen dat ik me slecht voelt, in tegendeel, het leven moet je zelf maken. Jij zit ook wel goed in je vel, en nu maar hopen dat die pol ondanks zijn verweerd uiterlijk zich ook goed voelt 😉

    btw was hij getrouwd? vriendin? of fladderde hij nog steeds? ( van weduwe naar weduwe :p )

  15. giselzitrone zegt:

    Liebe Grüße und ein gutes Wochenende Gruß Gislinde

  16. Joyce zegt:

    Ik heb gelijk een mooie opwarmer voor mijn trip naar mijn kennissen uit Oost Ende hahahaha, dat dialect uit west Vlaanderen, jemig geen touw aan vast te knopen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s