Gestoord…

2

Mevrouw de psychiater,

Je weet dat ik graag op reis ga met mijn schat, en dat ik daarbij graag mijn fototoestel meeneem als mede-reisgezel.

Hoe gelukkig was ik toen de tijd van de fotorolletjes voorbij was. Je kent ze nog wel, mevrouw, die rolletjes die je voorzichtig uit het doosje moest halen en in ‘de kodak’ moest monteren, waarbij de eerste gaatjes van het rolletje pasten in de tandjes van het radje binnenin. En dan maar krrr – klik – krrr – klik met de aanspanner, tot het tellertje op ‘één’ stond. Er waren rolletjes waar je twaalf, vierentwintig of zesendertig foto’s kon op verzamelen. Wie een beetje handig was in het monteren van het rolletje (en daarbij reken ik mezelf) kon twee tot drie extra foto’s op één rolletje krijgen.

Foto’s ontwikkelen en laten afdrukken kostte toen relatief veel geld. Op reis werden maximaal twee tot drie rolletjes van 36 foto’s geschoten. Bovendien was het telkens afwachten wat het resultaat zou zijn. Mislukte foto’s waren er bijna altijd. Meer nog, ééns heb ik voorgehad dat ik na de ontwikkeling enkel de negatieven terugkreeg waar… niks op stond. Bittere ontgoocheling was dit, zeker omdat het foto’s waren van één van onze spruiten in hun prille groei.

Dan was er eerst de evolutie naar dat polaroid-gedoe. Je herinnert je het misschien, mevrouw? Zo’n toestel waarmee je iets of iemand fotografeert, en meteen floepte bovenaan zo’n dik vierkanten kaartje naar buiten. Twee minuten wachten, en daar was hij dan, de foto. Revolutionair om zien, in het begin, maar zeer mooi en praktisch waren die toch niet.

En ineens was het daar, het digitale toestel. Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik het eerste aanschafte, want in het begin waren die duur (en had ik zelf geen computer :)). Nu heeft zo goed als iedereen zo’n toestel. Meer nog, eelf heb ik er ondertussen al drie in de kast liggen waarvan de mogelijkheden me op den duur ontoereikend leken.

Gevolg is dat ik nu foto’s neem van alles wat ik tegenkom en waarvan ik denk dat het de moeite is het op mijn schijfje vast te leggen. Beelden als hierboven, mevrouw. Een overvol vuilnisbakje.

“Het is voor op mijn weblog”, zeg ik dan tegen mijn schat, als ze me verwonderd aankijkt. Dan haalt ze eens onbegrijpend de schouders op, en laat het gebeuren aan zich voorbijgaan. Na meer dan 34 jaar samen weet ze ondertussen dat hierop verder ingaan toch geen zin heeft.

En dan wandelen we gewoon verder, mevrouw de psychiater.

Ben ik nu abnormaal? Denk je dat eventuele trauma’s uit het verleden aan de basis liggen van mijn gedrag? Kan een pilletje hiertegen helpen of moet dit gedrag integendeel aangemoedigd worden?

Ik weet het niet meer…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op Gestoord…

  1. Suskeblogt zegt:

    Was ik nu dokter dan zou ik je een trapist voorschrijven.
    Schiet er maar op los met je fototoestel en zet maar één en ander hier zodat we kunnen meegenieten van deze gekte.

  2. Mag ik het adres van je psychiater? Ik heb dezelfde symptomen..

  3. chrissebie zegt:

    Beste meneer Pannenkoek.
    Ik kan je ongerustheid wegnemen en je vertellen dat je alleen een beetje prettig gestoord bent, zoals zovelen. De wereld loopt tegenwoordig rond met smartphones, en niets ontsnapt nog aan de duizenden lenzen. Het is een hype meneer Pannenkoek. Dat is dan 50 euro. Tot de volgende keer. Je kan bij mijn secretaresse terecht voor een volgende afspraak.

  4. giselzitrone zegt:

    Lasse mal liebe Grüße hier und wünsche einen guten Tag.Gruß Gislinde

  5. Marion zegt:

    Ja, gekkigheid, maar wel lekkere gekkigheid, want we vermaken ons er tenslotte kostelijk mee. Wat zouden we anders in vredesnaam moet doen met die overvloed aan tijd die we hebben? 😉

  6. els zegt:

    Wist je dat er zoiets bestaat als photitis? Een afwijking (ja ja, echt waar) die ontstaat door aantasting van de hersenen door een virus (JPEG virus). Het veroorzaakt ontstekingshaardjes in de hersenen, vooral in het centrum waar het zicht gelokaliseerd is. Symptomen zijn: constant ronddwalende ogen, de nood voelen om beelden vast te leggen,….De meeste patiënten worden niet begrepen door hun omgeving en zoeken hulp onder de vorm van groepstherapie. Die groepstherapie noemt bloggen!

  7. chefdelacuisinedelavie zegt:

    De psychiater laat weten dat hij liever met “meneer” wordt aangesproken i.p.v. mevrouw. Zeker na zijn operatie.

  8. Liese zegt:

    Een overvolle vuilbak is dan ook wel een heel kunstzinnig object! Iedere zichzelfrespecterende psychiater zou dat toch moeten inzien??

  9. TheHappyFive zegt:

    Heb je trouwens die lieftallige psychiater al voldoende op de gevoelige plaat vastgelegd?
    Zij ambieert misschien een nieuwe carrière als model?

  10. Billy zegt:

    wil je mij een beetje van die “gestoordheid” doorgeven, Thomas?
    Ik zou eigenlijk veel meer foto’s moeten nemen, maakt je blog nog zo interessant… 😉

  11. Whoehahahahaha, Mr. Pannenkoek, doe uw regenjas en -laarzen aan en trek erop uit en geniet van de mooie beelden die u dan met ons deelt en dan kunnen wij ook weer genieten, dus eigenlijk helpt u de wereld,….en rust af en toe uit op een terrasje, met een bijhorend drankje,….santé

  12. Kristien zegt:

    Een beetje prettig gestoord zijn, kan geen kwaad hoor, Thomas!

  13. Joyce zegt:

    Moehahahahahaha ik moet ook een behandeling hebben, hoe herkenbaar dit, inclusief de reactie van de partner (Jer verklaard me steevast voor gek 😉 )

  14. Gelukkig zijn er nog gekken op deze planeet :)!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s