Paniek ten huize Pannenkoek

Een gewaarschuwd man of vrouw...

Een gewaarschuwd man of vrouw…

Mijn schat en ikzelf hebben het geluk nog beiden ouders te hebben. Mijn pa is al 33 jaar gestorven, maar mijn moeder leeft nog (zij het met wat lichamelijke beperkingen). Mijn schoonouders zijn 88 en 80, maar fysiek en psychisch nog helemaal bij de pinken.

Het was een tijdje geleden dat we ze nog eens uitgenodigd hadden bij ons thuis. Na de plaatsing van onze veranda zouden we er eens werk van maken om hen apart of samen eens uit te nodigen. Maar dan was het zo druk op het werk, de vakantieplanning, de geboorte van kleine Warre,.. Van die laatste gesproken – ze hadden het kindje nog niet gezien (behalve op foto) – we zouden ze eens moeten meenemen naar het verre Halle. Maar dan was het weer te warm, te koud, te nat, te ver, te oncomfortabel reizen, te last-minute, te juist-een-snotvalling-dus-tpast-niet, te ‘k-heb-nu-geen-goesting,-Paul, te kweetnietwatallemaal.

Onze T. belde vorige week dat hij eens zou langskomen naar West Vlaanderen. Een weekendje uitwaaien aan de kust, samen met zijn eega en de twee maanden ‘oude’ baby.

“Ping!” klonk het in ons hoofd. Dit was hét moment om eens orde op zaken te stellen. Als T. dan komt, dan halen we toch gewoon de oma’s en de opa bij ons thuis, en vangen we enkele vliegen in een klap? Tuurlijk!

En zo geschiedde dat we plannen smeedden hoe we het zouden organiseren. Lees vooral: ons kot grondig uitmesten voor de grote inspectieronde die zou volgen. De oudjes mogen dan nog oud zijn, ze zien nog fantastisch goed en letten echt op elk detail. Een stofje op de kast, een rondslingerende onderbroek in de luster, een spatje koffie op de vloer, geen fris handdoekje in het toilet, een ruit die niet is gepoetst, een lijk achter de sofa, een ‘Vijftig tinten grijs’ in de boekenkast, een bilbiotheek-boete op de salontafel, vakantiefoto’s die werden gecensureerd, aardappelen in de garage die er al een tijd liggen en waar de wortels beginnen uitschieten, de strijk van drie weken ver. Moet ik verdergaan?

Wij tweetjes maakten een SWOT-analyse van onze kwaliteiten en gingen aan de slag. Ik nam om te beginnen de ramen voor mijn rekening terwijl mijn lieve R. begon af te stoffen en de ratten naar buiten jaagde. Onder luid protest, je kunt het je voorstellen. De berg schoenen in de gang werd opgeruimd, de stofnetten verzameld van tegen het plafond en de muren. Er werd geveegd, stofgezogen en gedweild. Een fris tafelkleedje werd gelegd, de digitale klok kreeg een nieuwe batterij. Die stoel op drie poten vloog naar buiten (over de haag bij de buren). Het gras werd netjes afgereden (gebeurt anders ook, maar nu extra kort), de haag kreeg een beurt, het onkruid van de oprit werd zo goed als mogelijk uitgetrokken (die klinkers: regelrechte smeerlapperij!). Buurtkatten schoten weg toen ze ons bezig zagen. De toiletpot werd met een washandje en een tandenborstel geschrobd totdat alle remsporen waren verwijderd die nonkel Gust vorige maand had achtergelaten na zijn grote boodschap. De vuilaard potverdikke.

Ik voelde nattigheid. Bweerk – een schotelvod vloog in mijn nek. Aha, schatlief wou het zo spelen? Ik achtervolgde haar rond de tafel van de woonkamer – zij had drie stoelen voorsprong, maar mijn benen zijn vier meter langer. In vijf seconden had ik haar beet en nam haar in een innige knuffelgreep. De natte schotelvod verdween achterin haar topje. Eigen schuld, dikke bult. Nadien een douchemoment samen, waarover ik niet verder uitweid.

En zo geschiedde dat ik de oudjes ophaalde in mijn limousine (‘ahum’), het I20-je van Hyundai. Ik kreeg ze erin zonder gebruik van een schoenlepel. Moeilijker was het om hen uit te leggen dat die gordels verplicht waren. Eerst totale negatie natuurlijk. Gevolg: met de moderne elektronica in de wagen begon het te bellen als in een oude soepkar. En de oudjes maar in het rond kijken alsof ze zich van niks bewust waren. “Zou je dan toch niet die gordels…? Moet ik jullie helpen…?” Weeral negeren. Wat zou die snotaap van zesenvijftig ons commanderen wat we moeten doen? Geknars van drie valse gebitten tegelijk. Dan toch maar die gordels om.  Onderweg toonde ik hen de belangrijkste bezienswaardigheden en gaf er een woordje uitleg bij. “Hoeft niet,” zei mijn moeder, “ik woon al heel mijn leven in Brugge”. “Sorry dan,” antwoordde ik, maar ging toch verder met mijn parlé. In mijn auto ben ik baas, tenzij mijn schat naast me zit, dan ben ik plaatsvervangend directeur.

Ik leidde ze binnen in onze opgepoetste woning. Het was er zeer netjes. Het rook naar zeep en andere kuisproducten. Het eten stond te pruttelen op de stoof. Een exotisch gerecht waarvan we zelf niet meer wisten wat we er allemaal hadden in gedraaid. De zenuwen, weet je wel. Wat ook klaar te maken voor hoogbejaarde mensen? Er mogen niet te veel graten of andere valkuilen in zitten en ze moeten gezellig kunnen eten zonder zich gegeneerd te voelen. Toch? Er staken twee botten uit de pot, en ik zag een schedel drijven. Onze buurvrouw is al twee weken vermist. Het leek of ze naar mij knipoogde.

En toen kwam T. toe, met zijn R. en kleine Warre. De conversatie die eerst niet echt vorm kreeg ging ineens een andere richting uit. Het ventje kan al schitterend lachen, meer nog, is een echte ladykiller. Wij dol enthousiast, de grootouders ook.

Het was leuk, het was gezellig. We dronken een glaasje met bubbels, een tweede en een derde. Sommigen een vierde en een vijfde, maar daar deed ik niet aan mee. Ik stopte aan ‘twee’, omdat ik nog oudjes naar huis moest terugbrengen.

Mission accomplished, we zijn geslaagd (en zeer blij dat we Warre nog eens life hebben gezien)

 

Foto boven: openbaar toilet aan de ‘nieuwe’ burcht van Corfu-stad. Altijd gezellig op voorhand te weten dat je zakdoek eraan zal mogen geloven!

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

36 reacties op Paniek ten huize Pannenkoek

  1. Marion zegt:

    Wat een leuk en vermakelijk geschreven stukje! En goed dat je dit gedaan hebt, dat ze nu het kleine mannetje gezien hebben. Tof!

    • Dank je!
      Ook wij zijn blij dat ze de kabouter hebben ontmoet. Het moet erg zijn als overgrootouder dit niet mee te mogen/kunnen maken. Als de afstand pakweg max 20 kilometer is, is dit vanzelfsprekend, maar in ons geval…

  2. Rob Alberts zegt:

    De foto bleef maar overheersen tijdens het lezen ……
    Maar gelukkig is alles goed gekomen.
    En ja, in Griekenland moet men op alles bezuinigen!

    Vriendelijke groet,

  3. heleen zegt:

    Misleidende foto! Verwachtte toch een verhaal dat je bij het missen van toilet papier zakdoekjes hebt staan strijken en oprollen. 😉

    • Excuseer me voor de misleiding, Heleen. Als ik zo’n bordje zie, hoef ik ineens niet meer naar het toilet. Als mijn lieve eega wél moet, dan heeft ze inderdaad wel een massa zakdoekjes van de Lidl mee. Die zijn zodanig goedkoop dat het de moeite niet loont deze te laten drogen en te hergebruiken :).

  4. tinyblogt zegt:

    En zo kwam het dat ik, om kwart voor negen, op een zondag tegen lijn lief zei: “Ik ben fan van Thomas Pannenkoek”.

  5. Suskeblogt zegt:

    Met zo’n titel verwachtte ik iets over zwaar ongeval, ziekenwagen,dwangbuis enz;
    Gelukkig bleef het bij een familieonderonsje.
    Fijne zondag pannenkoek !

  6. tinyblogt zegt:

    ‘lijn lief’ => mijn lief. Op zondagmorgrgen typ ikk slecht en zie ik geen ‘bewerken’-knop. Sorry voor het bevuilen van je commentaarrijtje.

  7. aspasiablog zegt:

    En zo komt alles goed. Zo moet dat zijn. Leuk stukje weer. 🙂

  8. Eilish zegt:

    Nu is dat daar eindelijk nog eens gekuist bij jullie, de buren kunnen weer opgelucht ademhalen 🙂
    En oudjes en autogordels : mijn schoonvader beweerde bij hoog en laag toen hij laatst met me meereed, dat in zijn wagen de autogordel in het midden van de auto hing i.p.v. aan het portier tssss

    • Eindelijk gekuist, ja. Nu kunnen niet alleen de buren ademhalen, maar ook wij, die ons het komende jaar niet meer met kuisen moeten ledighouden :).
      Ik heb een klein beetje 🙂 overdreven in mijn tekst, behalve dan dat van die gordels. Het is telkens een hele miserie om hen zover te krijgen zo’n gordel te dragen. Totdat er ooit eens een boete van komt, natuurlijk, dan…

      • Eilish zegt:

        Ik doe ziekenvervoer en bejaarde mensen zijn het overgrote deel van mijn klanten. Tegenwoordig help ik hen gewoon instappen, geef de gordel aan (en steek die in veel gevallen zelfs vast) anders beginnen ze die op alle plaatsen – tot zelfs het handschoenenkastje (dat bij mij vol rommel zit) toe – te zoeken. Bij beginnende dementie is dat vaak een teken aan de wand, als we de koppigheid buiten beschouwing laten natuurlijk.

  9. chrissebie zegt:

    Wat schrijf jij toch geweldig! Ik smul echt van je blogjes! Hier zal het dinsdag grote inspectie zijn, iedereen komt “Canadeesjes kijken” en ik zal mijn moeders lief zien, heb ik nu ook en stiefvader???

  10. Joyce zegt:

    Idd super leuk stukje dit, hier word ik nou helemaal blij van Thomas 😀

  11. TheHappyFive zegt:

    Prachtig geschreven! En herkenbaar 😉
    Kom je onze buurvrouw ook eens halen? Dan kan je nog wat koken!

  12. Liese zegt:

    en als kleine Warre zal beginnen kruipen dan ga je ook nog alle muizenstronten van de vloer mogen kuisen, tenzij je hem laat begaan, uiteindelijk “shit of mouse” eten we allemaal graag toch?

  13. Billy zegt:

    zo’n bezoek van die twee oudjes heeft nogal wat voeten in de aarde zeg!
    Maar gelukkig verliep alles vlekkeloos.

  14. Het wordt tijd dat je je toch wat losrukt uit de invloedssfeer van je ouders Thomas. Neem een voorbeeld aan Warre: hij boert, schijt de hele boel onder, krijst en lacht zoals het hem uitkomt en toch is iedereen gek op hem. 🙂

    • En schijten kan hij, Henk :)! Bij de dokter, in bad, op familiebezoek,… Taboeloos laat hij de bruine smurrie overal achter, en anderen mogen het reinigen.
      Maar je hebt gelijk, iedereen is stapelgek op hem. Waardoor ik mezelf begin af te vragen of ikzelf niet meer geliefd zou worden mocht ik zelf in mijn broek beginnen kakken…

  15. Jij maakt hier net mijn woensdag weer wat vrolijker :-), toch straf hé dat je alles kuist als je ouders op bezoek komen, ik doe dat ook nog steeds, want ik wil niet dat ze denken dat ik een slechte huisvrouw ben 🙂 :-),…..die douchescene daar had ik wel graag meer over geweten, is nog een mooie uitdaging om daar over te schrijven 🙂

    • Vroeger werkte maar één van de twee echtgenoten, en daarbij hadden ze tijd om hun huis spic en span te houden. Vandaag liggen de kaarten ‘lichtjes’ anders.
      Voor die douchescène zul je moeten beroep doen op je eigen fantasie :). Zeker dat het je lukt :p !

  16. Oef. Blij te lezen dat ik niet de enige ben die een toonzaal maakt van haar huis als de (groot- /schoon-) ouders langskomen. Volgens mijn lieve mama moet ons huis er altijd netjes bijliggen, want er kan alle momenten iemand langskomen (vooral zij dan…). Ach wat. je schrijft heerlijk en daarom volg ik je vanaf nu! 🙂 Liefs, Me, Myself and We.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s