Een lief zwart pluizig ding…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vorige week was ik met mijn schat op weg met de auto. Vooraleer het zover kwam hebben we eerst de portieren moeten opendoen, en konden we ons neerzetten op de zetels die daarvoor speciaal zijn bestemd. Eéns gezeten werden de portieren weer dicht getrokken met een hoorbare knal. Hadden we die laten openstaan, dan was het onmogelijk om onze oprit te verlaten zonder eerst de brievenbus omver te rijden. De motor werd gestart en door een wonder der mechaniek én met enige hulp van een rond stuurwiel ging de auto rustig op weg, een beetje stinkende lucht achterlatend vanuit de knalpot.

Een straat verder kwamen we in de B…kestraat, en die op zijn beurt leidt naar de Dudzeelse Steenweg, met als slotbedoeling naar Oostende te rijden. Waarom Oostende? Gewoon, een uitstapje. Moet kunnen. Ze hebben daar bovendien zeer lekkere garnalen, wulloks en snoep genaamd ‘schuum van scheetn’. Er is ook de zee, vol met water. Je moest dat zien, echt, een zee vol met water.

Maar eerst moesten we dus de B…kestraat door. Aan het derde huis stond ik op de remmen, want moest een zwart diertje ontwijken dat de straat overstak zonder eerst naar links en naar rechts te kijken, zoals het hem of haar zeker werd aangeleerd door de mama. Het was met andere woorden een zeer onvoorzichtig dier dat veel geluk had dat ik een grote dierenvriend ben en bij wijze van spreken zou stoppen voor een mug met rollator die de straat oversteekt.

“Zie daar nu!”, zei ik tegen mijn lieverd, die naar gewoonte naast me zat. Wat zag ze er weer mooi uit, mijn schat. Dat ik stapelzot op haar ben is ondertussen geen geheim meer.  Ze was even verstrooid, zat te dromen, en schrok lichtjes toen ik remde en van de schok de achterzetels van de auto door de voorruit werden gekatapulteerd. Gelukkig hebben we ons synchroon gebukt, zodat we er geen verward kapsel aan overhielden. Voor mijn kapsel zou dit niet zo erg zijn geweest, want mijn ‘coupe tondeuse’ raakt niet gauw in de war.

“Wat zie je dan?” vroeg ze met haar mond, want iets vragen via haar anus lukt meestal niet zo goed.

“Hewel, daar, naast die vuilnisbak, dat zwart pluizig ding!’

“Warempel, wasda?”

“Een konijn, echt, daar zit een zwart konijn!”

“Begot ja, hoe komt dat zwart konijn daar?”

“Misschien ontsnapt uit zijn ‘kot’, of misschien was de eigenaar het beu dat het dier constant blafte of zijn vrouw lastigviel, wie weet?”

“Allez, raar hé, een zwart konijn zomaar op straat?”

We hebben eens gezwaaid naar het diertje. Zelf kregen we geen zwaai terug, wat we zeer egoïstisch en asociaal vonden van het beest, maar wie zijn wij om daarover te oordelen? We zijn dan maar verder gereden naar Oostende, waar we geen garnalen, wulloks of schuum van scheetn kochten, maar waar mijn schat dingen vond om haar kleerkast extra goed vol te proppen.

Gisterenmorgen dan, beste lezer, en nu spreek ik van drie dagen later, vertrok ik alleen met de auto richting speelt-geen-rol. Ik reed tot aan het eind van de B…kestraat, waar ik precies een zwart bolletje zag liggen. Ik reeds tot heel dicht en draaide het raampje open. Enfin, ‘draaide’ is een groot woord, tegenwoordig druk je op een knopje en het raapje zakt naar beneden. Je raadt het al. Het konijntje lag morsdood op straat, het kopje badend in een plasje rood vocht.

Het zal nooit meer blaffen of de vrouw van de eigenaar lastigvallen. Helaas…

(sorry voor de uitgebreide vertelling / anderzijds: wat zou je eraan hebben gehad mocht ik gewoon hebben geschreven: ‘We zagen een zwart konijn op de straat, en twee dagen later was het dood’ ??)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

39 reacties op Een lief zwart pluizig ding…

  1. Rob Alberts zegt:

    In het centrum van Amsterdam heeft een anonieme chauffeur een jonge vrouwtjes vos doodgereden.
    De nieuwsuitzending werd vertederend door de stadsecoloog gedaan.

    Maar jij weet ook een mooi verhaal vertellen over een lief dier.

    Vriendelijke groet,

  2. Suskeblogt zegt:

    Het wordt tijd dat we de konijnen de verkeersregels aanleren, een fluohesje aantrekken en helmpje op de kop zodat ze geen verkeerd voorbeeld voor onze kinderen zijn in dit drukke verkeer.

  3. Marion zegt:

    Niet eerder heb ik gelachen om een dood konijntje. 😦

  4. Eilish zegt:

    En dat lief klein konijntje zal morsdood algauw een (veel) vliegje(s) op zijn neusje gehad hebben, ocharme …

  5. heleen zegt:

    Gemiste kans! Je had heerlijk kunnen eten met de kerst! 😉

  6. Heerlijk geschreven! De korte versie is maar akelig.

  7. Anoniem zegt:

    Was het veel moeite geweest om even uit te stappen en te kijken waar dat konijntje thuis hoorde of om de dierenambulance te bellen!

  8. Menck zegt:

    Hier geen konijntjes op straat, want onze vorte kater pleurt ze immer op het tapijt in de hall. Plasje bloed eveneens inbegrepen, de kop helaas zelden.

  9. chrissebie zegt:

    Rip lief konijntje! Maar het kreeg alvast een mooie afscheidsrede Van jou!

  10. Joyce zegt:

    Aaaaaaahhh ik krijg hier toch echt tranen van in mijn ogen….. desalniettemin is het erg mooi verwoord Thomas. Rust zacht lief konijntje, stomme rot auto’s…..

  11. els zegt:

    Spijtig. Als dat bij mij gebeurt heb ik last van een schuldgevoel. Had ik maar….

    • “Had ik maar geremd”? 🙂 Els toch – ik wist niet dat jij zo wreed waart…
      Serieus nu… wat doet een mens in dit geval? Je ziet in de vlucht een konijn zitten aan de rand van de weg, duidelijk geen ‘wild’ konijn, maar kun je dit meenemen naar huis? Wat als het gewoon het huiskonijn was van het gezin dat er woonde?

  12. Billy zegt:

    eigen schuld, dikke bult!
    Dat zwart konijn had maar beter moeten opletten… 😉

  13. Maar Mr.Pannenkoek, je had het konijntje moeten redden een een mooie thuis geven :-). En neen niet in de vorm van te proppen in de kleerkast van je vrouw :-).

  14. Liese zegt:

    en heeft het gesmaakt?

    ik heb ooit zelf een haas doodgereden. Amaai zeg, een week later zag je nog de bloedsporen liggen op straat – beschaamd –

  15. Hoi Thomas. IK heb enige aanvulling over die autoportieren. Als je die namelijk niet synchroon dichtslaat krijg je knallen. Ga in het vervolg dus als volgt te werk: Tel samen af tot 0 en sla dan de deuren dicht. Door de elkaar opheffende geluidsgolven in het midden van de auto zal het geluid nihil zijn.

    Wil je deze energie volkomen benutten., dan kunnen jullie nog overwegen om de hoofden exact in het midden van de auto te positioneren, waardoor doorspuiting van oor-, neus en kaakholtes zal plaatsvinden.

    Succes!

    Gr. Henk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s