Jobhopping – niet voor iedereen even makkelijk

2

Every thurday dus… Weer een voorbeeldje van een Thomas Pannenkoek-foto op reis. De bewuste winkel buiten Corfu stad was zeven dagen op zeven open. ‘Every thurday’ was iets aan de hand wat ik niet kon achterhalen. Het zal me worst wezen, eigenlijk…

Ik heb deze post van Bentenge wat moeten laten bezinken. Zijn job was al een tijdje ‘wijlen’. Hij is blijkbaar aan een nieuwe uitdaging  begonnen. En vooral: hij voelt zich daarbij uitstekend. Prima en heel tof voor hem natuurlijk, want een droomjob is niet iedereen gegeven.

Al bij al had hij massa’s geluk. Wie kan zich permitteren om te gaan praten met de werkgever met de boodschap dat het werk hem/haar niet echt ligt waarbij een regeling wordt gezocht waarbij de job eindigt en hij/zij meteen kan genieten van een redelijke werkloosheidsuitkering?

Helaas is ‘geld’ heel vaak een drijfveer om een job al dan niet aan te nemen of vol te houden. Ikzelf heb in mijn tijd na mijn middelbare studies verder gestudeerd in een oersaaie richting. Mijn echte keuze lag op een héél ander vlak, maar helaas was die financieel niet haalbaar voor mijn ouders. Wat ik verder wou studeren hou ik nu in het midden, maar weet  dat die studie mij geen reet interesseerde.

Destijds kon die termijn nog in twee jaar worden afgewerkt, tegenwoordig duurt zoiets drie jaar. Het eerste jaar raakte ik met de hakken over de sloot (totaalgebrek aan interesse, twee weken voor de examens pas beginnen studeren), het tweede jaar was ik erop gebrand om toch een diploma te halen en blokte ik voor minimum een onderscheiding. Dat lukte.

Meer nog, ik werd tot mijn verbazing primus van de klas. Bij de diploma-uitreiking nam een afgevaardigde van firma T. mij bij de kraag om aan de slag te gaan in hun bedrijf. Na een kort gesprek met de zaakvoerder kon ik daags nadien al beginnen. Simple comme bonjour.

Ik hààtte het werk, het was elke dag balen. Mijn job was een Hollander te vervangen die zichzelf bij zijn sollicitatie prima had verkocht, maar meer dan gebakken lucht bleek hij niet verkocht te hebben. Hij had een ravage achtergelaten van achterstallige administratie, enzovoort. Niets maar dan ook werkelijk niets was in orde. Als je dan begint als ‘broekie’, recht van de schoolbanken, heb je noch de maturiteit noch de kennis om zo’n situatie recht te trekken. Als je daarenboven nog eens ongeïnteresseerd bent in de materie whatsoever is het al helemaal om zeep.

Maar dan ben je jong, heb je geen duit op de bankrekening en wil je toch iets maken van je leven. Wat doe je dan? Proberen vol te houden met een pokerface. We waren °1978 en er heerste een ongeziene economische crisis in België. De job opgeven betekende maanden niet kunnen stempelen. Gelukkig, hoe sarcastisch ook, kwam toen uit dat werknemers hadden geprofiteerd van de handelingen van ‘mijnheer Ham’ (zo noemde die Kees) om serieus te gaan frauderen. Er was gestolen uit het bedrijf, gesjoemeld, gefoefeld. Toen dit uitkwam, werden bijna twintig mensen collectief ontslagen en besliste de zaakvoerder om deze tak van zijn bedrijf volledig af te bouwen. Thomas Pannenkoek deed als laatste het licht uit.

Ik had mijn C4 op zak. Belgen kennen dit formulier, Nederlanders moeten weten dat dit document geen eigendomsbewijs is van een automodel van Citroën (het is een ontslagformulier, waarmee je een uitkering kunt aanvragen).

Na intensief solliciteren ben ik binnen de drie maand (mijn opzegtermijn) aan een nieuwe baan geraakt, ver weg uit het milieu van dit eerste werk. Die job heb ik nu nog steeds, uiteraard ook nog steeds bij hetzelfde bedrijf. Is het een droomjob? Bij momenten. Het kan er leuk aan toe gaan, maar doorgaans is het stressvol. De druk lijkt elk jaar hoger en hoger te worden. Telkens denk ik dat de limiet is bereikt, maar elk jaar opnieuw…

Ondanks het harde werken heb ik niet het gevoel daarbij iemand echt te helpen, iets op te bouwen, iets te ‘maken’ waar ik tien jaar later op kan terugkijken van ‘dàt daar, dar heb IK gerealiseerd en daar ben ik fier op’. Als de wetgeving niet verandert, staan me nog zes en een half jaar te werken. Wat te doen dan? Op de deur van de werkgever gaan kloppen om te zeggen dat ik een andere richting wil inslaan? Waar? Wat? Wie moet nog een werknemer van 56 zonder ervaring in een bepaalde sector?

Ik bedoel maar: ‘in mijn jonge jaren’ was het financieel onmogelijk om ook maar iets in die zin te denken of om me te herscholen, nu ik behoorlijk wat kilometers op mijn teller staan heb loont het de moeite niet meer.

Dit, vriend Bentege, is wat achtergrond bij de reactie die ik naliet op je bewuste logje.  Goed en moedig van je dat het je wél gelukt is om een nieuw loopbaanpad te kiezen, absoluut!

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

53 reacties op Jobhopping – niet voor iedereen even makkelijk

  1. Marion zegt:

    Ik vrees dat er ontzettend veel mensen vast zitten in een baan waar ze liever weg zouden gaan. Dat is eigenlijk jammer, maar het is exact zoals je zegt: het hoppen is niet voor iedereen weggelegd.

    Dat deze reactie in dichtvorm lijkt te zijn is puur toeval.

  2. bentenge zegt:

    Ik staar mijn in blogland misschien bekende venster uit en zie nog net wat nevel boven de velden zweven. Ondertussen laat ik wat hierboven staat bezinken en denk, het is wel overal wat hoor. Want uiteindelijk moet ik ook met mensen samenwerken, maar vooral ook met “het management”, en persoonlijk denk ik dat net dit maakt dat veel mensen het op hun werk wat lastig hebben. Het management heeft veel meer “nukken” dan vroeger het geval was (denk ik). Ik filosofeer nog wat verder en denk dat ik bloggewijs nog een aspect breng dat ik heel essentieel vind.

    • Het ‘gedrag’ van de managers boven het plebs is inderdaad heel belangrijk. Als leidinggevenden blijven geloven dat ze in het feodale tijdperk leven of met hun neus naar boven op de uitvoerenden neerkijken dan is het balen. Daar heb ik gelukkig geen last van…

  3. tinyblogt zegt:

    Bentenge, en Thomas P, ik heb voor jullie allebei respect. Voor de een omdat hij zo dapper was de stap te wagen, voor de ander omdat hij zo dapper is ergens te blijven ondanks mindere momenten. Ik heb zelf het voorrecht ergens te werken waar ik écht iets kan betekenen voor veel mensen, en het sociale kan combineren met het commerciële. Maar of ik dit volhoud tot mijn 65ste, ik weet het (nog) niet. De laatste persoon die bij ons team is gekomen, is ook ‘al’ 44. Wat mij betreft, mocht die zelfs nog ouder zijn. Het heeft veel voordelen om een persoon met ervaring in het leven te recruteren, een nadeel kan echter zijn dat die al enigszins vastgeroest zit in gewoontes.
    Al bij al vind ik het erg jammer dat veel mensen niks van voldoening halen uit hun werk. Acht uur per dag tegen je zin bezig zijn, lijkt mij gewoon de hel. Maar veranderen is vaak lastig. En veel mensen zijn soms ook gewoon bang.
    Tja, als je al wat ouder bent, heb je hier massa’s bedenkingen bij. Genoeg voor een blogpost, zo blijkt. 😉

  4. chrissebie zegt:

    Ik kan hier helemaal inkomen hoor! Bentenge is 44 en dan zijn er nog veel meer kansen.

  5. Suskeblogt zegt:

    Daarom dat ik maakte dat ik weg was toen men mij voorstelde om me uit te besteden aan een totaal andere zaak dan deze waar ik al meer dan 30 jaar mee bezig was. Men verklaarde mij voor gek toen het nieuws vernomen werd door de collega’s. Nu is gek zijn beter dan normaal zijn en kapot gaan door de druk stress en totaal niet meer geïnteresseerd in de dingen waar je mee bezig bent. Voor je het weet mag je je spaargeld aan de dokters geven voor burn out, stres en weet ik veel.

  6. els zegt:

    Niet enkel de leeftijd maar ook het feit dat je al dan niet de hoofd- of enige kostwinner van het gezin bent kan een rol spelen. Dat kan je ervan weerhouden de zekerheid van een vaste job op te geven. Zeker als je jong bent kan je de centen goed gebruiken.
    Als, op enkele maanden na, 50 jarige vrouw (dus geen hoofdkostwinner) heb ik helemaal geen probleem om een job die me niet ligt op te geven en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Ik doe het gewoon, ik ben eigenlijk nog nooit afgewezen bij een sollicitatie. Ben ik een uitzondering? Ik weet het niet.
    Elke job heeft bovendien zijn voor- en nadelen. Het is aan jou om die in de weegschaal te leggen, dat kan niemand voor jou doen.

  7. Joyce zegt:

    Ik herken ieder woord uit je blogje, heb er zelf ook redelijk wat last van zal ik heel eerlijk toegeven. Het klinkt allemaal heel erg lekker om je dromen na te jagen maar je hebt een vastigheid nodig om je leven te blijven bekostigen……

  8. Hier nog eentje die lijkt vast te roesten tussen de blinkende steentjes en elk jaar lijkt mijn ambitie nog verder af te nemen, wat haal ik me in godsnaam op de hals om van werk te veranderen? Stress en gejaagdheid die ik kan missen als de pest, mijn leven is meer dan druk genoeg zonder een intensieve job,……dus blijven we waar we zijn en zijn nu al aan het denken, wat kan ik verzinnen om morgen van thuis uit te kunnen werken :-). Er is geen enkele job die je voldoening kan bieden, het is slechts bezigheidstherapie,……wij zijn de marionetten van de bazen,……die blij mogen zijn een marionet te zijn,…..

  9. ‘De druk lijkt elk jaar hoger en hoger te worden. Telkens denk ik dat de limiet is bereikt, maar elk jaar opnieuw…’ Dat is nu eens iets dat heel wat mensen bekend in de oren zal klinken.
    Ik heb één bedenking bij al die jobhoppers: waar is de fierheid voor stielkennis en ervaring gebleven? Vroeger had je mensen die hun job door en door kenden en er goed in waren omdat ze met de jaren een enorme hoop ervaring en stielkennis hadden opgebouwd. Dat lijkt hoe langer hoe minder waarde te hebben en dat ergert me enorm. Hoe kan men tegenwoordig nog kwaliteit vinden als er constant van job veranderd wordt?
    Mijn ambitie? Een dak boven mijn hoofd, geen honger en ‘kleren aan mijn gat’. De rest is luxe en neem ik er bij als het komt. Ik probeer mijn werk wel goed te doen omdat het voor nogal wat mensen een reddingsboei is.

  10. heleen zegt:

    Het is al laat, mijn enige hopping die ik ga doen is naar mijn bed! Maar nog wel een berichtje van mij voor jou. Alle tijd is jouw tijd. We praten vaak over werktijd en vrije tijd, toch is het altijd jouw tijd. Met die zienswijze heb ik veel meer plezier gekregen in wat ik dan ook doe, ook al zijn het rot klussen. Die les heb ik geleerd van van mijn werk met mensen die stervende zijn. Geniet van alles wat je doet: het is altijd jouw tijd. ♥

    ps als dit nergens op slaat, omdat ik zo moe ben dat ik allang weer vergeten ben waar je over hebt geschreven dat spijt het me zeer. Maar ik meen het niet minder!

  11. Billy zegt:

    zoals je weet heb ik ook onlangs een nieuwe uitdaging aangegaan, Thomas.
    Soms heb je zo’n jobwissel niet helemaal zélf in de hand. Toen ik na jaren leidinggevende functie plots voor de keuze gesteld werd om een trapje lager te gaan werken, was ik enorm gekrenkt in mijn eer en zelfvertrouwen. Er volgden 2 jobs waarnaar ik écht wel uitkeek, maar achteraf niet de beloofde uitdaging in vond, of vaststelde dat de werkomstandigheden niet zo denderend waren. Nu heb ik de indruk dat ik weer een mooie uitdaging gevonden heb, en had daar zelfs een financiële achteruitgang voor over.

  12. Nachtbraker zegt:

    Ach, ik zeg al jaren dat ik van werk ga veranderen. Twee keer geprobeerd, twee keer was ik niet de beste. Zo gaat dat dan, ze zoeken altijd een witte raaf. Of mensen die goed blufpoker kunnen spelen. Met mijn eerlijkheid ben ik nog niet ver gekomen. Mijn droomjob heb ik nog niet gevonden, maar aan de andere kant denk ik soms: het is beter dan geen job hebben. En met het geld dat ik verdien kan ik leuke dingen doen, die me wél energie geven…

    Collegiale groet,

    J. Braker

  13. Inge zegt:

    In het onderwijs is het ook niet aan de orde. Het is nemen wat je kunt krijgen jammer genoeg. Ik droom van de dag dat ik zelf mag kiezen 🙂

  14. Het lijkt mij inderdaad lastig en onmogelijk om te veranderen van baan als je de kostwinner bent, en geen zekerheid hebt.. Ik zal jouw woorden in mijn achterhoofd hebben. Gelukkig heb jij nog maar een paar jaar te gaan, of kun je misschien zelfs met vervroegd pensioen? 🙂

  15. Maaike zegt:

    Grappig, ik heb ook m’n laatste blogpost over m’n werk geschreven.
    De ideale baan vinden en hebben is niet makkelijk. Alhoewel ideaal is ook maar relatief, m’n werk vind ik geweldig, maar de rare werktijden soms niet….dus wat is dan ideaal?
    En voelt het als een ideale werkplek zoals ik die ervaar, gaat er nou net gesleuteld wordenaan dingen waar ze van bovenaf met hun poezelige tengeltjes vanaf moeten blijven 0:-)
    Zolang je niet met lood in de schoenen naar je werk gaat (wat ik hoop voor je) zoals velen ook kennen, ben je denk ik al een gezegend mens, al helemaal in de tijd van nu.

    • Leuk dat je nog eens binnenspringt op mijn blog.
      Dat lood in de schoenen is er nog niet – zou ik trouwens nooit volhouden…

      • Maaike zegt:

        Thx, ja ja, ik reageer niet op alles, maar ik volg je op de voet hoor 😉 je schrijft leuk en ik lees eigenlijk alles van alle blogs die ik volg; super leuk!
        Oh gelukkig!! Nee ik ook niet, maar ik ken wel mensen die met lood werken en vaak dan ook behoorlijk gevangen zitten; geen andere baan kunnen vinden, maar ondertussen wel hoog hypoteekje e.a verplichtingen hebben waardoor ze ook geen andere uitweg kunnen maken…ook daarom prijs ik me gelukkig 😉

  16. Liese zegt:

    Ik denk altijd “tis overal iets”. Momenteel doe ik mijn job enorm graag, er waren andere tijden.

  17. Vandaar dat ik nu probeer om toch nog een diploma te behalen in een vak waar mijn hart ligt. Of dat denk ik toch…

  18. Ik vind het echt heel jammer om te lezen dat je het eigenlijk niet naar je zin hebt op je werk. Maar iets anders vinden gaat op dit moment inderdaad ook heel erg lastig worden. Ik hoop dat je wel leuke collega’s hebt, zodat je niet met al te veel tegenzin naar je werk gaat.

  19. Menck zegt:

    Anno 2014 een andere jobrichting inslaan, is geen sinecure. Als je 40+ bent, mag het ook nog eens een waagstuk worden genoemd. De tijd dat de werkgevers nog smeekten om volk, dateert alweer van de sixties.
    Zelf ben ik, geheel tegen mijn zin doch op aanraden van het CLB, het toenmalige PMS, in een richting gestapt die me geenszins zinde: ecomomie. Het gevolg was dat ik vele jaren kantoorjobs heb gehad die me ronduit verstikten. Na lang overwegen, ben ik uiteindelijk geworden wat ik heden nog steeds ben: mijn eigen baas. Ik heb er nog geen nanoseconde spijt van gehad. Ik werk meer dan vroeger, steek geen vast loon op zak, maar heb tegelijk meer vrijheid.
    Misschien moeten mensen eens wat vaker nadenken over de levenskwaliteit in plaats van aan de portemonnee. En vooral: leren zaaien naar de zak in plaats van in ‘hebben-hebben-hebben’-termen te denken.

    • Jouw stap zetten kost enorm veel lef, want voor hetzelfde geld was je -knal!- met je kop tegen de muur beland. Het getuigt van enorm veel doorzettingsvermogen en karakter dat het je is gelukt. Chapeau (voor de Nederlanders: ‘hoed’)

  20. Nog eventjes volhouden Thomas. En eh… als je me naam en adres van die Hollander even doorgeeft, dan wil ik hem graag confronteren met het feit dat hij de naam van 16 miljoen landgenoten wel heel erg te grabbel heeft gegooid.

    Gr. Henk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s