Het moeilijkste afscheid

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vorige week waren mijn lieve deerne en ikzelf samen achtenzestig jaar gehuwd. Het is te zeggen: zij vierendertig en ook ik vierendertig.

Een hele tijd eigenlijk. Het is voorbij gevlogen, zo hebben wij toch het gevoel. Nochtans is er zeer veel gebeurd in die jaren. Vier huizen hebben we bewoond in die tijd, twee kinderen zijn er gekomen én een kleinkind, we hebben massa’s reizen gemaakt. We hebben vooral veel gelachen, maar zoals elk koppel al eens met servies door de kamer gegooid. Gelukkig maar, want een heel leven met hetzelfde servies voortdoen lijkt me saai. Figuurlijk hebben we wel telkens de brokken gelijmd. Je las al vaker in mijn logjes dat in de buik van Thomas Pannenkoek de vlinders nog vrolijk rondfladderen.

Daarom was ik zeer geroerd door dit berichtje van Menck. Eerlijk gezegd laat het me nog niet los.

Zijn ma is al een dik jaar wijlen en vader Menck zit duidelijk nog steeds in zak en as. Hij is er nog, maar leeft niet echt meer. Hij… ondergaat alles eigenlijk en lijkt te wachten op iets wat niemand liever uitspreekt.

Mijn reactie op zijn logje was impulsief, maar mocht ik het overdoen zouden mijn woorden niet anders klinken. Het is een volkomen zekerheid dat ik waarschijnlijk op dezelfde manier zou reageren mocht de grootste pijler in mijn leven er niet meer zou zijn. “Er zijn toch nog je kinderen, je kleinkind(eren)?” zal iedereen met een beetje verstand redeneren. Klopt, ja, klopt heel zeker. En die kinderen zie je graag, zou je alles voor over hebben. Dat zit in grote dingen, maar ook in kleine dingetjes. Lees hoe vader Menck bij elk bezoek (letterlijk) alles uit de kast zal halen om het zijn nageslacht te plezieren. Flessen worden gekraakt, hapjes worden breed op tafel uitgespreid. Maar zelf… neemt eet of drinkt hij er niks van. Hij vindt het de moeite niet als zijn vrouw zaliger er ook niet van kan genieten.

Onze huwelijksdatum is iets wat we jaarlijks in ere houden. Wat zeg ik? Twee keer per jaar. We zijn op 14 november gehuwd voor de wet, en op 29 november voor de kerk. Twee keer reden om te vieren, dus. Sinds de kinderen het huis uit zijn hebben we er traditie van gemaakt dit uithuizig te vieren. We boeken een hotelletje in Nederland of België en trekken er twee daagjes op uit. Dit keer was het Hasselt. Een klein maar mooi stadje, waar de lieve hond die op de foto hierboven poseert ons stond op te wachten.

Vreemde gebruiken daar wel, in Hasselt. Het was niet makkelijk om twee dagen onze kakjes in een zakje te deponeren, maar wat moet, dat moet. Jammer dat de Hasselaren zelf dit niét blijken te doen. Toen ik bijvoorbeeld in een klerenwinkel zat te kakken in de tas van Het Kruidvat (waar we even voordien waren geweest) zaten de mensen me aan te kijken alsof ik de grootste viezerik was die ze deze dag hadden gezien.

Zo is het nooit goed…

We blijven de traditie van huwelijksverjaardagen vieren volhouden tot het echt niet meer gaat. Hopelijk kunnen we dit nog zeer lang, want het vooruitzicht ooit alleen te komen staan is iets waar geen van ons beiden naar staan uit te kijken.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

44 reacties op Het moeilijkste afscheid

  1. Suskeblogt zegt:

    Gelukkig bleef het bij kak in zakjes laten, stel dat je het ook nog eens op zijn hondjes moest doen al dan niet in het kruidvat.
    Met andere woorden, nog vele jaren samen gewenst pannekoek !

  2. bentenge zegt:

    Hier zit alweer een reactielogje in.

  3. De Fruitberg zegt:

    Ik vemoed dat de mensen je vies aankeken omdat je aan ’t kakken was in een zak van het kruidvat. Je moet daar een Doggybag voor gebruiken, dat is toch duidelijk aangegeven op die affiche onderaan…

  4. chrissebie zegt:

    De liefde druipt uit dit logje. Het leven is te kort om niet elk jaar je huwelijksverjaardag te vieren! Proberen wij ook af en toe uithuizig te doen. Met Misty erbij is het niet meer zo gemakkelijk, we moeten altijd voor een hondensitter zorgen. Want Ons Misty is niet hotelproof,! Laat haar alleen in die kamer en ze jankt het hele hotel bijeen. En meenemen op restaurant kan ook al niet. Dan laten we haar kakje hier maar thuis op het grasje doen!

    • Het logje van Menck vond ik bijzonder sterk. Als hier liefde uit druipt, loopt het daar over van onmacht om weer fut in het leven van zijn vader te krijgen.
      Zo’n Misty in huis zorgt wel voor heel wat reorganisatie van jullie activiteiten, me dunkt…

      • chrissebie zegt:

        Inderdaad, een getraumatiseerd en verwaarloosd hondje in huis nemen is toch helemaal iets anders dan een gewone hond. Gelukkig is ze keilief. Maar na Misty, halen we geen hond meer in huis, dat is al beslist.

  5. Rob Alberts zegt:

    Kregen jullie in Hasselt vanwege jullie heuglijke feest geen jaar lang gratis kakzakjes?

    De tekst voor de gratis doggybag begrijp ik niet. De Amerikanen krijgen toch hun etensrestjes mee na een uitgebreid diner in een restaurant. Wonen er vee Amerikanen in Hasselt?

    Verbaasde en feliciterende groet,

  6. Marion zegt:

    Is het heel gek als ik zeg dat dit vaker mannen betreft dan vrouwen? Mijn moeder en ik hebben al meerdere malen uitgesproken naar elkaar dat we hopen dat pa eerder gaat dan zij. Dat Peter eerder gaat dan ik. Want wij redden het wel, maar andersom…. En dat is niet verkeerd bedoeld hoor. Mijn vader en ook Peter zijn het hier volledig mee eens. Maar dat terzijde… Mooi dat jullie al zo’n mooie tijd samen zijn. Daarnaast hebben jullie wellicht nog eenzelfde aantal jaren samen voor de boeg!

  7. Eilish zegt:

    Ik hoop alvast om die 34 jaar te halen met Bruno, dat is nog 30 jaar te gaan, tegen dan ben ik 85 en hij 91. En dan liefst samen in onze slaap gaan …
    Tegenwoordig hoor je veel meer over mislukkingen in relaties dat het een verademing is om eens te horen dat het na la die jaren nog altijd goed is. Dikke proficiat en nog vele jaren !

  8. Menck zegt:

    Ik onthoud me even van commentaar.
    Alleen dit: Thomas Pannenkoek, gij zijt een mens naar mijn hart, verdorie!

  9. Inge zegt:

    Ik hoop dat ik ook zo’n stukje kan schrijven binnen hier en 29 jaar… Fijn dat jullie nog zo van elkaar genieten. Hier hebben we de afgelopen 7 maanden nog maar bitter weinig tijd voor elkaar gehad (lees: Sedert de geboorte van de tweede) dat komt wel weer, dat weet ik maar ik ben stiekem toch wel jaloers op jullie weekendje Hasselt 🙂

  10. beaunino zegt:

    Ik lees de blogjes in de verkeerde volgorde, dis ik heb het reactieblog al van Bentenge al gelezen.
    Jullie zijn beiden mannen naar mijn hart.
    Ik wens jullie samen nog heel veel fijne dagen in gezondheid toe.

  11. De romanticus in Carrie maakt een achterwaartse salto met zo’n verhalen,…….ik hoop dat jullie nog lang een gelukkig koppel mogen zijn, want ook al zijn Big en ik nog helemaal niet zolang samen, het idee dat hij er mss ooit niet meer zal zijn grijpt me bij de keel,…..ik ben zo blij dat papa zijn leven na mama heeft opgepakt,……en ondanks het verdriet ook openbloeit,….

  12. heleen zegt:

    Gelukkig heb jij je heggeschaar collectie nog, als je alleen komt te staan. Ik maak me dus geen zorgen.
    Wel over andere zaken, maar die laat ik voorlopig nog even met rust! Fijne week!

  13. Thomas, nog van harte gefeliciteerd met jullie huwelijksdag! Ik schrijf de wens neer dat jullie nog lang van elkaar mogen genieten. Maar als je een volgende keer dit weer in Nederland komt vieren, dan hoop ik toch dat je dan je broek op een toilet laat zakken. Want het streeknieuws (je was niet ver van ons vandaan) staat nog steeds bol van een Belg die gezocht wordt omdat hij op de meest vreemde plaatsen merktassen vulde…

    Gr. Henk

    Gr. Henk

  14. Marijke zegt:

    Gefeliciteerd! 34 jaar is lang! G

  15. Corja zegt:

    Het is heel belangrijk om alle hoogtepunten van/in het leven te vieren! En zeker de verbintenis die je al zoveel jaren geleden met iemand bent aangegaan. Dat ze jullie daar in Hasselt te kakken zetten, begrijp ik dan weer niet 😉
    Leuk geschreven!

  16. Brubeck zegt:

    Je hebt groot gelijk om zo’n belangrijke dag elk jaar te vieren (of zelfs twee keer). En waarom niet meer dan dat ? Misschien gewoon gelukkig zijn met elk moment dat je elkaar hebt want het kan snel gedaan zijn (cfr. Luc de Vos). Daarom is elke reden voor ons goed genoeg om een weekendje weg te gaan, Thomas.

  17. Billy zegt:

    ergens begrijp ik mensen die alleen willen blijven niet.
    Wie op hoge leeftijd dan nog steeds alleen is, vergaat van eenzaamheid.

  18. Wauw, hier ben ik wel even stil van. Echt heel mooi! Ik hoop dat jullie nog heel veel jaren van elkaar kunnen genieten!

  19. Joyce zegt:

    Ik snap je gevoel want ergens zou ik dat zelf ook hebben wanneer Jer wegvalt. MAAR tegelijk ben ik van mening dat het een keuze is hoe je verder gaat. Als jij door wil met je leven dan ga je door met je leven hoe erg het gemis ook is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s