Uitgeveegd

Als een mens dan wordt meegesleurd in een lingeriewinkel, kan hij toch zijn ogen niet op zak steken, nietwaar?

Dag mevrouw, wat doe je daar bovenaan de rekken van een lingeriewinkel?

Daarnet heb ik de delete-knop gebruikt om de ganse vorige inhoud van dit logje richting de donkerste krochten van Cyberland te jagen. Waarom? Te zwart, te negatief, te persoonlijk. Een collega van een andere vestiging is vorige week overleden op zijn vijfenvijftigste. Op een zotte morgen is hij met een vage klacht naar de dokter getrokken, er was nood aan verder onderzoek in het ziekenhuis. Er werd kanker geconstateerd en een maand later lag hij tussen zes planken in de showroom van een begrafenisondernemer. “Met zijn poten in de lucht”, zoals hij het zelf zou hebben uitgedrukt.

Die jongen was een generatiegenoot en zo’n plots sterven doet wat met me. Uiteraard, het zou gestoord zijn mocht dit niet zo zijn. Op zo’n moment ga je nadenken of je wel ‘goed bezig bent’ in je leven. Ben je vooral privé goed bezig? Haal je bevrediging uit wat je doet, geef je anderen voldoening? Stel dat je morgen hetzelfde overvalt als ‘Johan’ van hierboven, kun je dan zeggen dat je een leven hebt geleid waarop je met trots mag terugkijken? Of was je eerder een negatieve mens die klagend en zagend door het leven stapte, een brompot zonder weerga? Of heb je spijt van veel zaken, zoals Miss C. het beschreef in een logje van haar, in verband met een gesprek dat ze had met een verpleegster die terminale patiënten begeleidt.

Die job ook. Wat baat het ook om je elke dag harder in te zetten op het werk dan wat eigenlijk van je wordt verwacht. Voor wie of voor wat doe je dit eigenlijk? Op den duur wordt ‘harder inzetten’ als normaal beschouwd. Als je dan eens een dag enkel de uren klopt die op het werkschema staan, dan word je scheef bekeken alsof je niet meer gemotiveerd bent. Zal dan later op mijn grafsteen staan: “Paul – hij wrocht erop los op collegiale wijze”, of zal er staan: “Paul –  hij was een dommekloot en had beter wat meer op de klok gelet”? Of zal er helemaal niets staan en wordt de zerk gewoon gebruikt door een hond die er zijn poot naast opheft?

Iemand als ik die schrijven een uitlaatklep vindt om dingen los te laten raast er bij zo’n momenten op zijn klavier op los met de souplesse en de snelheid van een automatisch geweer. Het werkt therapeutisch, echt waar. Het is (zoals Brusselmans het schrijft) als het mooie kotsende meisje dat haar wijsvinger diep in de keelholte steekt en de pot vol braakt om zich te verlossen van haar hele maaginhoud. Om dan weer opnieuw te gaan aanmodderen met de slechte gewoontes die haar eigen zijn. Zo ook ben ik, helaas. Of is het gewoon ‘des mensen’?

Er zijn grenzen aan wat ik op het Internet wil loslaten. Het laatste jaar heb ik al een paar keer op het koord gebalanceerd in de zoektocht hoever ik hierin wil gaan. Met mijn bijdrage van daarnet, die ondertussen is gewist, was die grens overschreden. Ik ben toch mijn ei kwijt, zij het aan mezelf. Net als het mooie kotsende meisje heb ik nadien op de knop geduwd om alles door te spoelen.

Voor de rest, alles goed met jullie?

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

52 reacties op Uitgeveegd

  1. Rob Alberts zegt:

    Oei, het zit dus even tegen?

    Mag ik jou daarom een vrolijke en plezierige Feestdagen toewensen.

    Vriendelijke zondaggroet,

  2. Marion zegt:

    Dat doe zelfs ik, de allesdeler, weleens. Tikkentikkentikken en braak oftwel ctr+alt+del. Weg ermee. Jij bent het kwijt en daar gaat het om. Vervolgens komt deze iets genuanceerdere versie op het beeldscherm en is het helemaal oké. Het is niet oké natuurlijk dat een leeftijdgenoot nu al onder de groene zoden ligt. Wel is dat het leven, hoe waardeloos dat ook klinkt. Je kan je afvragen of je genoeg doet, of te weinig. Te lang of te kort. Luister naar je gevoel en dan weet je het antwoord op al die vragen direct. Je bent gelukkig met je lieve vrouw. Je geniet van je kinderen en kleinkinderen. Je werkt waarschijnlijk iets te hard, maar dat zit nou eenmaal in de aard van het beestje. Laat het een aandachtspunt blijven. Verder ben je volgens mij zeer strak bezig. Je staat af en toe stil om te bezinnen en te bewonderen en gaat dan weer tevreden verder. Lijkt me niks mis mee.

    • Ik sta paf. Neen, het is anders, ik ZIT paf aan de ontbijttafel, kauwend op een lepel muesli met yoghurt, die ik doorspoel met wat sinaasappelsap. In enkele zinnen beaam je mijn stellling en voeg je er nog wat lekkere slagroom toe. Tuurlijk ben ik gelukkig met alles rond me, en tuurlijk zijn er zaken in het leven die waardeloos zijn en waarbij ‘ertegen vechten’ zinloos is.
      Even blijven stilstaan en dan weer op de trappers duwen. Doe jij ook heel vaak in je logjes, trouwens, en daar is inderdaad helemaal niks mis mee.

  3. bentenge zegt:

    Neenee, ik ben niet nieuwsgierig, ik herhaal niet nieuwsgierig naar wat er origineel stond. Meer zelfs, waarschijnlijk had het delen er van ons niet meer of minder betrokken dan wat hierboven staat. IK schrijf ook soms stukjes waarvan ik daarna denk…. wissen Bentenge wissen !!!!!!! Niemand heeft daar iets aan en straks heb je alsnog spijt.
    Kanker of andere dingen… het kan zo snel gaan. Every day is a gift, ik probeer het er bij mezelf regelmatig in te stoempen. Helaas kan je hem niet elke dag leven alsof het je laatste is want dan zou het nadien wel eens kommer en kwel kunnen zijn.
    Bon, eigenlijk is mijn hoofd al twee weken in de weer met een mogelijks logje rond het thema “my life”. Misschien komt het er alsnog van.

  4. Het moeilijkste is die grens te trekken wat je wil delen. Het ‘wissen’ gebeurt meer dan ééns op mijn weblog. Dat is het handige van logjes op voorhand te schrijven – kun je er nog eens over nadenken en wissen als het nodig is…

  5. beaunino zegt:

    Wat vreselijk voor je collega en diens naasten. 2014 was voor zoveel mensen een akelig jaar.

    Ja, natuurlijk ga je dan nadenken.
    De donkere dagen an sich lenen zich daar ook nog eens bij uitstek voor.

    In dat stadium zit ik natuurlijk zelf ook nu mijn zus (net 13 dagen 50) nog maar zo kort geleden is overleden.
    Veel waarden en normen zijn van hun voetstuk gevallen.
    De schellen van mijn ogen zijn met grof geweld voor mijn ogen weg gerukt.

    Hoe lang ben je dood?
    Als je niets meer hebt, behalve je naasten, zou je dan gelukkig zijn? Als er een bom op je wereld is gevallen en jullie, de enige overlevenden, mogen opnieuw beginnen een leven op te bouwen in …verzin maar wat.
    Wat zou je dan anders doen?

    Vandaar uit, vanaf die vragen, die gedachten probeer ik mijn leven te leven.

    Een schilderij.
    Tekeningen,
    -ook de naargeestige-.
    Haar gedachten op papier.
    Een foto.
    Dat soort zaken blijken uiteindelijk veel waardevoller dan een materiële erfenis. Voor mij tenminste.

    In de laatste uren van mijn vader voor zijn euthanasie jl januari, spraken we over vakanties, en mooie momenten.
    Dat is waar het om gaat. Dat is wat je mee neemt.

    ‘Doe wat je wilt, schrijf wat je wilt, zolang je er niemand mee kwetst is het volgens mij in orde.’ Zo denk ik erover. En daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn. Soit.

    Nou Thomas, ik ben wel gelijk wakker hoor;-)

    Nou, mijn antwoord lijkt wel een blog op zich. Zag dat de andere ook al niet zo kort konden antwoorden.
    Wat op zich ook weer zegt dat dit toch wel de issues zijn die veel mensen bezig houden, waar het leven om draait.

    Fijne zondag Thomas.

  6. chrissebie zegt:

    Het is heel zelden als ik iets wis! meestal is dat dan een logje zonder inhoud waar ik niet tevreden over ben. Over de zin van het en u weiren in uw leven De gulden middenweg is meer da goed! Ik heb mijn leven voor twee moeten werken,, mijn eerste man was een drankverslaafde. En daarmee moest ik een restaurant zien recht te houden. Uiteindelijk ben ik op het einde van mijn grenzen ziek geworden, levenslang? Was het dat waard?? Neen, maar gelukkig ben ik geen zuurpruim die nu keihard van het leven probeert te genieten.

  7. Falderie zegt:

    ik ben er ook wel wat mee bezig: wat wil ik online plaatsen en wat niet? de blog die ik tien jaar geleden had, was heel persoonlijk. té persoonlijk denk ik nu. Niet altijd makkelijk om een goed evenwicht te vinden.

    los daarvan: wat een rottig nieuws… het laatste jaar hebben wij ook heel wat mensen zien vertrekken. hoe ouder je wordt, hoe meer je ermee geconfronteerd zal worden vrees ik. en sommige mensen gaan veel en veel te snel… kanker is de grootste vijand van ons allemaal denk ik…

    • Eens je op een weblog een bepaalde richting hebt gekozen, is het soms moeilijk het roer 180° om te draaien. Je hebt dus tien jaar niet meer geblogd?

      • Falderie zegt:

        ik heb inderdaad tien jaar niet meer geblogd. toen ik nog studeerde heb ik het jarenlang heel intensief gedaan. achteraf gezien was het een soort therapie tijdens het volwassen worden… 🙂
        op een bepaald moment vond ik dat de blog té persoonlijk was geworden, dat ik teveel dingen over mezelf prijs gaf. daarom ben ik er toen mee gestopt.

        maar ja… het is toch weer beginnen kriebelen en hier ben ik terug… nu heb ik er wel wat spijt van dat ik er indertijd mee gestopt ben.

        • Ook ik lag een tijd stil. Na een weblog kwam het geëxperimenteer op literaire websites. Ook leuk op zich, maar daar toeven heel wat grote ego’s en bepaalde websites eisen alle rechten op de stukjes die men schrijft. Die bruggen heb ik achter mij verbrand, en toch maar weer begonnen met een blog

  8. Eilish zegt:

    Ik heb vaak persoonlijk geblogd en ik had dat nodig ! Niemand was verplicht om te lezen en voor mij was het DE manier om het verleden een plaats te geven. Het heeft gezorgd dat het ongelukkige verleden mijn toekomst niet meer bepaald, en dat was voor mij een immense stap.
    Wat jouw logje nu betreft : ik word heel veel geconfronteerd met kanker in het vrijwilligerswerk (en nu ook dichtbij bij mijn schoonzus), waar die mensen doorheen moeten is ongelooflijk zwaar.
    Als oude mensen (80+) ziek worden en sterven kan een mens daar nog enigszins mee leven, ze hebben al een heel leven gehad (al blijft dierbaren verliezen altijd te vroeg !) Mensen die voor hun tijd moeten gaan, dat is toch een gradatie zwaarder, zijnde ouders die hun kinderen overleven, partners die alleen verder moeten, kinderen die een ouder verliezen … dat slaat grote wonden in een mensenleven die de naasten heel hun leven meedragen.

    • Elk vogeltje blogt zoals het gebekt is :). Sommigen gooien al hun privézaken op het internet en voelen zich daar prima bij. Niks verkeerd aan.
      Het verliezen van jonge(re) mensen slaat inderdaad diepe wonden. Ik verloor mijn vader op zijn 55ste, en heb één en ander nog steeds geen plaats kunnen geven (al is het nu al 33 jaar geleden)

  9. heleen zegt:

    Wat is te persoonlijk? Als je terug kijkt op je leven, dan is alles persoonlijk! Het leven is vol ups en downs. Maak er, met die wetenschap, voor jezelf maar iets prachtigs van! Uiteindelijk geniet ik daar dan weer het meeste van! 😉

    • Met ‘persoonlijk’ bedoel ik dat mijn hele privé-leven niet moet uitgehangen worden op het Internet :).
      Wat de rest betreft: levenskunst is inderdaad na een valpartij kunnen rechtstaan en herbeginnen met de opgelopen ervaring. Blijf gewoon genieten, je bent goed bezig. Zijn voor de rest de voorbereidingen voor Kerst al helemaal ion orde? Marion staat te popelen om aan te schuiven aan tafel.

      • heleen zegt:

        Tering! Ik ben meestal erg netjes in mijn bewoording, maar dankzij Marion moet ik nu ook nog een blog gaan schrijven en ik ben al zo druk! Plus dat laatste ligt nu ook voor iedereen te lezen op het internet! 😉 Nou zo zie je: zo sta je on top of the world en zo lig je in een vreselijk kerstdal! 😀

        • Aan de slag met de eiersalade dus 🙂 ! Zijn er wel genoeg stoelen in huis, plaatsen aan tafel, is er bestek genoeg in de kast? Gaan we voor het groene tafelkleed of dan toch maar rood? Wat draag ik met Kerst? Dat kleedje met studio100 figuurtjes op of toch maar die bikini? En wat schrijf ik in dit logje voor Marion?
          (ik zou het wel weten – een copy-paste van haar stukje mag voor één keer 🙂 !!)

  10. Suskeblogt zegt:

    Zo zit je gezellig samen, zo lig je onder de grond. Dit is het enige wat ik kan zeggen over het leven. Al de rest is bullshit die we onszelf aandoen. Als het dan scheef loopt geven we makkelijk de schuld aan de baas, collega’s, onze echtgenotes en kinderen etc. Het is goed om even stil te staan bij waar we mee bezig zijn. Jammer genoeg doen we dat maar op latere leeftijd. Te laat om het roer om te gooien is het nooit vind ik.
    Ik schrijf ook nogal eens persoonlijk en/of gewaagd. Soms in de ik persoon, dan weer achter de verhalen van nonkel Juul en nog steeds ben ik niet met de dood of verbannen in pek en veren bedreigd.
    Soms heb ik de indruk dat veel mensen op zoek zijn naar echt persoonlijke blogs waar ze zichzelf in herkennen,
    Kortom : gewoon bloggen waar je je goed bij voelt en trek je van de rest geen kloot aan !

  11. Liese zegt:

    …beetje kotserig….maar anders goed hoor 🙂 en met jou?

    • In dit geval zal het een meisje zijn 🙂 ! Of een jongetje, een beetje afhankelijk van de buitentemperatuur op de dag van de fabricatie. Alli how, beterschap en pijst aan dat koddig beebietje dat over eènigte moanden in da wiegstje go lihhen !

  12. Menck zegt:

    Ik probeer te allen tijde te vermijden dat ik me op een dag geconfronteerd zie met ‘Life is a bitch and then you die’. Relativeren, meer mijn dromen najagen en genieten van de kleine dingen des levens spelen daarin een belangrijke rol. En de liefde, dat spreekt.

  13. Brubeck zegt:

    Ik las je blog vanmorgen, wilde reageren maar kon mijn gedachten niet ordenen. Ook nu, bij herlezing niet. Er zitten veel overpeinzingen in je blog.. De ondertoon is serieus (wat niet vaak hier gebeurt). Misschien schrijf ik er zelf nog wel over.
    Dus dan maar een antwoord op je laatste vraag: Het gaat goed, boven verwachting, dank je. 🙂

  14. Joyce zegt:

    Het is aan jou en jou alleen wat je wel en niet wil delen. Ik blij dat je het gevoel iig van je af hebt kunnen schrijven. En ik snap je gevoel wat je in dit logje omschrijft heel erg…… het leven is idd te vergankelijk, we moeten genieten, ten volste!

  15. kakel zegt:

    Heel erg van je collega. Dergelijke dingen zetten je aan het denken. De man van mijn beste vriendin heeft sinds een jaar prostaatkanker. Hij is pas vijftig geworden. Het ging heel goed met hem na diverse behandelingen, en sinds vorige week is hij terug bij af. Morgen krijgt hij de uitslag van de foto die van zijn botten gemaakt zijn, want ook daar is het uitgezaaid. Je hart staal stil als je het hoort. Ze hadden nog zoveel plannen… Altijd over “later.” Ik kan niet anders constateren dat later allang begonnen is.
    Mooi blog!
    Groetjes Kakel

  16. evavertelt zegt:

    Het is inderdaad een dunne grens.
    Meestal schrijf ik mijn stukjes in 1 ruk, doorschrijven-doorschrijven-doorschrijven. Dat werkt bij momenten bijna therapeutisch 😊
    Als ik niet oppas komt de heks van de zelfcensuur wel eens in mijn oor fluisteren. Of ik niet beter dit of beter dat…
    Toch probeer ik dicht bij mijn origineel stukje te blijven… Meestal 😊

  17. Anoniem zegt:

    Ik begrijp je 200%. Zowel met: wat als het hier plots stopt, hoe zinvol heb ik mijn leven dan gegeven? En anderzijds ook met: blog als uitlaatklep. Helaas voor mij is dat laatste me niet meer gegund, niet als mezelf, niet anoniem. Ik hoop voor jou dat je het nog jaren kan en mag volhouden, op beide vlakken 😉

  18. Maaike zegt:

    Jeetje gecondoleerd met je collega.
    Herkenbaar ja, hoever vertel je in je schrijven? En dat terwijl de behoefte van schrijven juist dan zo groot kan zijn (althans bij mij wel). Lang leve de delete knop zullen we maar zeggen 😉
    Tja slechte gewoontes, het wel of niet goed doen….ik denk dat iedereen op z’n eigen manier daar wel een worsteling in heeft.
    Ik denk dat bewust zijn ervan al zeer waardevol is.
    Zonder minder mooie ervaringen, harde en zachte leerscholen en slechte gewoonten zou het mooie van alle dingen juist ook minder zichtbaar en/of voelbaar zijn.
    Dingen gaan uiteindelijk zoals ze gaan, soms moet het gewoon om op een volgend punt aan te komen. Niet alles is enkel en alleen zoals het lijkt.

  19. sofieropmezelf zegt:

    Bloggen doe je niet alleen voor jezelf, maar in de hoop en/of veronderstelling dat anderen je hersenspinsels ook lezen. Zoniet, schrijf dan in een dagboek en steek dat in een kluis.
    Sommigen zijn zich niet bewust van het feit dat ze al bloggend anderen of zichzelf pijn doen of schade berokkenen; anderen daarentegen absoluut wel.
    Gevoelens, emoties, liefde, sex, ziektes, de dood, haat of wraak… Waarom niet? Maar ook: waarom wel? Zoveel mensen, zoveel meningen.

    Als ik bij het lezen van iemands blog af en toe kan glimlachen, een traan wegpinken, of op zijn minst een wenkbrauw kan optrekken, dan is volgens mij de opzet geslaagd.
    Een klein beetje boodschap leest prettiger dan een dagverslag. Maar ach, wie ben ik.

    Ik hoop dat de dood van je collega je niet alleen denkwerk over de invulling van je eigen leven geeft, maar dat je ook gewoon mooie herinneringen kan koesteren en hem eren. Sterkte.

  20. Inge zegt:

    Zo’n dingen doen je inderdaad beseffen hoe broos het leven is. Iets meer dan een week geleden zei een collega me dat we nog niet echt hadden bijgepraat dit schooljaar en ik beaamde en zei iets in de aard van dat we dat zeker nog wel gingen doen. De dinsdag erop hoorde ik dat de collega in kwestie in een coma lag na een hartstilstand… Ik weet niet wanneer en of we nog gaan bijpraten. Jammer genoeg blijft dat besef niet hangen… Eventjes sta je stil, denk je na over hoe en wat in je eigen leven en je hebt amper met je ogen geknipperd en je bent het alweer vergeten… The circus of life goes on.
    En nee, je werk is niet belangrijk maar als je er voldoening uithaalt en het gewoon beseft dat er andere dingen zijn die wel belangrijk zijn dan is dat al heel wat…
    En ja, ook ik balanceer nog veel tussen wat ik kwijt wil en wat niet. Het is zeker niet altijd evident.

  21. Billy zegt:

    zo’n overlijden van een generatiegenoot laat je inderdaad nadenken over je eigen leven.
    Ik meen te mogen zeggen dat ik al goed geprofiteerd heb van het leven, en ik heb ook geleerd om dat “gemotiveerd werken” te relativeren. Momenteel heb ik een uitstekende baan waarbij ik veel voldoening vind. Maar met echt uitsloven is er niet meer bij hoor, er zijn belangrijker dingen in het leven dan werken. En ik vind het geen schande dat vooral het zélf genieten op een hoog plateau staat, je leeft per slot van rekening maar één keer, Thomas/Paul.

  22. Mooi moment van stil staan bij ons schrijven, ik ontdek juist dat het er niet toe doet dat niet alles daadwerkelijk online staat. Als ik van de 1000 woorden uiteindelijk 500 woorden online zet staan ze er alle 1000 toch. Dat helpt me te weten waar ik sta en waarom. Om vervolgens in jubelstemming te verkeren omdat het helder is. Fijne dagen voor jou en de jouwen!

  23. Eerlijk, ik vind dat echt zo’n mannelijke reactie, we mogen ons privéleven niet delen, onze gevoelens blijven van ons,…gaan we jou anders bekijken als je hier komt vertellen dat je verdriet hebt om je collega? Dat dit je enorm raakt,…..het andere zouden we gekker vinden. Ik begrijp de reactie dat enkel het schrijven al voldoende is om je ei kwijt te kunnen of je kak, het maakt niet uit of je het dan post of niet, maar het feit dat je het meldt wil zeggen dat er meer is, maar je het achterste van je tong niet wil of kan laten zien,…..en al wat je schrijft hierboven is menselijk ook wij maken deze gevoelens mee,……maar jij beslist of je ze laat lezen of niet,…….

    • En om nog even op je vraag te antwoorden, neen het gaat niet super met Carrie, Carrie is moe en zit echt op haar tandvlees, hopelijk kom ik wat tot rust de komende dagen!

      • Iedereen mag delen wat zij/hij wil, maar voor elk liggen de grenzen wat wel of niet gedeeld wordt op een ander niveau denk ik. Wat die collega betreft: ik heb die zijdelings meegemaakt. We zijn ongeveer op hetzelfde moment binnengenkomen in het bedrijf, hebben wat opleidingen samen gedaan, maar hebben een ander carrièrepad gekozen. Ook privématig hadden we andere prioriteiten. Wat er eerst stond vond ik niet geschikt voor op mijn weblog, dus tabula rasa.
        Hopelijk raak je inderdaad binnenkort een beetje in balans in de verhouding werk/privé,.., want zoiets hou je echt niet vol. Het is je van harte toegewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s