De handrem

2

Heb jij dan ook soms?

“Neen”

Hoe bedoel je ‘neen’ ? Je weet nog niet eens waarover ik het heb.

“Sorry dan…”

Ik zou het nog een beetje geloven ook. Ik bedoelde dus: heb jij dat ook soms dat je het gevoel alsof de tijd door je handen glipt, alsof je niks meer in de hand kunt houden? Hewel, dat gevoel heb ik de laatste weken enorm.

Wat heb je aan een weekend? Op zaterdag spurt je door al die dingetjes waarvan je in de werkweek denkt van ‘in het weekend moet ik toch eens naar de Gamma om …, zou ik moeten de diepvriezer ontdooien, moet ik zeker de boeken binnenbrengen in de bib, moet ik nog eens gaan zien of ik geen nieuw paar schoenen kan scoren in de solden, moet ik’… Dan is het zondag met de verplichte bezoekjes aan de grootjes en ben je eigenlijk al meteen aan het piekeren wat de nieuwe werkweek zal brengen. De zevenendertig afspraken die je hebt staan, ook die met X., die vervelende leuter die ondanks al je inspanningen toch nooit tevreden is, dat oude vrouwtje ook voor wie je zo graag nog zou gedaan krijgen dat ze door die kleine inspanning toch nog … mag meemaken, die man ook die uit de problemen zou raken mocht ik erin slagen om…

“Niet doen, het is weekend”, zegt mijn schat dan, terwijl ik haar erop betrap dat ze net hetzelfde zit te doen. Piekeren, piekeren, piekeren over zaken op het werk. “Maar jij doet juist hetzelfde…” “Ikkeweet..”. Dan zitten we in de auto naast elkaar en zeggen geen woord, gewoon omdat we voort blijven piekeren.

Dan denk ik soms aan Harrij, een weblog die ik tamelijk recent heb ontdekt. Hoe die man op een bepaald moment in zijn leven de handrem stevig aan trok, alle bruggen achter zich verbrandde en op zoek ging naar het Nieuwe Geluk. Ik bleef de voorbije week eens stilstaan bij dit berichtje https://gedachtgedicht.wordpress.com/2015/01/30/laat-ons-maar-lekker-lopen/  . Zou dit de oplossing zijn om die mallemolen even stil te laten staan, of is dit te naïef? Voor de ene helemaal niet, voor mij misschien wel, want wat dan met onze volwassen kinderen die de spil vormen van ons leven en het kleinkind dat ons elke week weer verbaast met zijn vorderingen?

Misschien zal ik over twintig jaar, als mijn vingers te stram zijn om nog logjes in te tikken, met weemoed terugdenken aan deze periode in mijn leven en mezelf raad geven zoals Tiny doet in http://https://tinyblogt.wordpress.com/2015/01/26/tiny-deelt-zestien-tips-met-haar-zestienjarige-zelf/#comment-474. Bij dit logje bleef ik ook heel lang stil staan in gedachten Want hoe graag zou ik dertig, veertig, ja zelfs vijftig jaar terugkeren in de tijd en de toenmalige Paul in de oren fluisteren wat hem nog te wachten zou staan en hoe hij bepaalde dingen beter zou kunnen aanpakken. Tiny (of Martine, Tine,.. – hoe noem je eigenlijk irl, streekgenote van me?) stelde me voor ook mijn verbeterpunten neer te pennen, maar dat doe ik niet. Té privé, soms misschien zelfs te diepgaand.

Dan maar beter nog een goeie zes jaar op mijn tanden blijven bijten en me goed vasthouden aan de palen van de mallemolen. Als onze (nieuwe) regeringen in afwachting niet kiezen voor nog meer verlengingen van onze loopbaan zal ik dan rustig uit de ratrace kunnen stappen. In afwachting leven we in het heden en pakken elke gelegenheid aan om te profiteren van het geluk dat we vinden op ons levenspad.

Is dit niet mooi gesproken? Ik schrik van mezelf en neem nog een kopje koffie, met een koekje ‘van den Aldi’.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

53 reacties op De handrem

  1. Suskeblogt zegt:

    Het roer omkeren is niet steeds even gemakkelijk. Wil je een eigen leven verder opbouwen of sta je ieder weekend klaar om kinderen en kleinkind op te vangen ? Soms moet men wel eens stilstaan bij de dingen die men doodnormaal vindt. Wil je een eigen leven of een leven ten dienste van je kinderen. Ik worstel soms ook met zulke vragen en ben blij dat ik enkele jaren geleden van werk veranderde, weliswaar op een veilige manier daar ik nog steeds door stad betaald wordt maar voor een andere organisatie werk.

    • Je hebt je draai duidelijk gevonden in die verandering van werk. In mijn branche is dit helaas niet zo evident…

      • Suskeblogt zegt:

        Ik weet niet in welke branche je werkt maar ik heb met de jaren geleerd dat je zelf verantwoordelijk bent voor de weg die je volgt in het leven, ziekte dood en tegenslag buiten beschouwing gelaten. Als je je niet gelukkig voelt in werk of relaties is de keuze aan jou om er iets aan te doen. Klinkt misschien hard maar zo is het eenmaal.

        • Zo is het inderdaad, Franky. Laat me zeggen dat ik zeker geen spijt heb van de gevolgde weg (die verliep met ups en downs, maar bij wie niet?). Met mijn 56 en een ‘carrière’ van 34 jaar heb ik ook andere tijden meegemaakt. Er moest ook gewerkt worden, ik heb nooit met mijn vingers zitten draaien, maar de wereld zat toch anders in elkaar. Waarden als ‘respect’, ‘empathie’,.. werden veel beter gerespecteerd.

  2. beaunino zegt:

    Ik zou ook af en toe best het roer om willen gooien. Niet omdat mijn leven niet leuk is, ik heb alles wat mijn hartje begeert, maar ik zou zo graag gewoon meer willen zien van de wereld. Misschien eerst maar eens emigreren naar België. Dan kan ik daar lekker met pensioen in plaats van door te werken tot mijn 67-ste!

  3. bentenge zegt:

    Het leven is niet zwart wit he. Je kunt ook voor grijs gaan. Een beetje minder. Omdat dat niet het verschil zal maken. Maar geniet van je koekje dat nu misschien al op is, ja, zo snel gaat het immers….

  4. bentenge zegt:

    Oh, en even meegeven… blijkbaar is ook mijn tas koffie alweer leeg. Snel veel te snel op weg naar maandag, ik zeg het je.

  5. chrissebie zegt:

    Ik heb het geluk bij het ongeluk dat ik door mijn ziekte uit de mallemolen mocht stappen. En eerlijk. Het doet heel goed na jaren van over mijn toeren te leven, rond te crossen, te veel problemen op mijn nek nemen en korte weekends, . In mijn restaurant en winkel periode nooit een weekend. Maar slechts één dag op de week wanneer er geen kat thuis was en er niets te doen viel met uitzondering vn boodschappen, en schoonmaken. Maar ik moet er de pijn natuurlijk bijnemen.

    • Niemand is jaloers van die ziekte, of het zou iemand moeten zijn die niet weet wat die pijn en andere ongemakken inhouden. Zelf heb ik een collega die al meer dan een half jaar ziek thuis zit. Voor een groot stuk burn-out met allerhande lichamelijke lasten die ermee gepaard gaan. Ook die collega heeft absoluut geen zin meer om terug te keren naar het zottenkot waar we dagelijks ons ding moeten doen. Gevolg is wel dat je op de lange termijn moet leren leven met een sterk gereduceerd inkomen, maar als je het financieel haalt kan ik me voorstellen dat de keuze vlug gemaakt is.

  6. Marion zegt:

    Ik heb op dit moment hetzelfde als Chris hierboven. Ik zit thuis. Ben chronisch ziek, heb ook veel pijn en ben door het harde doorrennen (en allerlei andere meuk natuurlijk) nu thuis komen te zitten. Voor hoe lang is nog de vraag, maar stiekem…. Diep in mijn hart hoop ik dat het nog een jaartje duurt. Want hoe zwaar ik het ook heb, ik heb wel rust. Het is echt een geluk bij een ongeluk, want als ik straks weer in die malle molen terecht kom, dan is het enige wat ik nog doe aan die verrekte handrem trekken. Of de rest van de wereld dat nou wil of niet.

    • Een beetje hetzelfde gevoel als bij de reactie op Christa hierboven. Uit wat ik lees op jouw webblog maak ik uit dat het herstel bij jou is ingezet, maar dat je nog niet op het punt bent aanbeland om (fulltime) terug mee te draaien in wat je bezig was (begrijp me niet verkeerd: ik heb niet de ambitie om de diagnose van een dokter te stellen 🙂 ). Ik weet niet hoe het momenteel in Nederland zit, maar in Vlaanderen is het probleem van burn-outs heel acuut. Desondanks blijven bedrijven onder het uitvlucht van ‘crisis’ alsmaar meer eisen van hun werknemers. Dit terwijl honderdduizenden mensen in de werkloosheid zitten en de groep mensen die een uitkering krijgen van de ziekenkas alsmaar toeneemt. Is het dan zo moeilijk om via een herverdeling een kortere werkweek (zonder een ballast aan overuren,..) in te voeren, het optrekken van die pensioenleeftijd uit te stellen tot iedereen die kan/mag werken effectief aan de slag is,… ?? Ik ben misschien heel naïef op dit gebied, maar het is nu eenmaal niet anders.

  7. weejeewee zegt:

    Nu zit ik ook weer in de “mallemolen” vind het heerlijk, maar alleen als ik met regelmaat de tijd stil zet, en mezelf blijf voelen. Schilderen, schrijven, spelletje doen met mijn kroost, alleen zo lukt het mij…..ook ik ben afgelopen jaar uitgevallen….dat was een diep dal! Nu zie ik weer kleur, en maak ik weer plannen…..want dat was er niet!
    Verder…like…die knop…blijft weg!!

    • Fijn te lezen dat je uit het dal bent geklommen en evenwicht hebt gevonden in je leven. Ik merk ook aan je schrijfsels dat de spirit erin zit. Houden, zo!
      Ik zal bij deze op de ‘like’ knop duwen, want ik zie die wel staan (raar genoeg)

  8. heleen zegt:

    Ik val vast in herhaling, maar het is hoe jij naar de situatie kijkt. Waarom vind een het heerlijk en de ander het vreselijk? Doordat jij bepaalde gedachtes koppelt aan een situatie. Als je op deze manier blijft kijken voel je de onmacht en zal dat in de toekomst ook niet veranderen. Probeer op een gebied (bv het weekend) iets te veranderen qua gedachten gang en je zult zien dat de situatie zal veranderen.
    Niemand kan dat voor je doen, jij bent diegene die het als stress ervaart of als plezier! Ga experimenteren! Je hebt niks te verliezen alleen te winnen!

    • Val gerust in herhaling, Heleen :). Dat ‘experimenteren’ met de vrije tijd gebeurt, en we hebben daar zeker al de nodige inspiratie gevonden. Dat vermindert het contrast met de werkweek echter helemaal niet. Maar voor mij geen reden tot klagen, want vandaag bestaat nog zoiets als ‘vervroegd pensioen’, en over een dikke zes jaar zal het mijn beurt worden (als niks meer verandert in de toepassing ervan)

  9. tinyblogt zegt:

    Ja, ’t gaat rap. En sommige dingen gaan dan weer te traag. Wij hebben soms het gevoel van ter plaatse te blijven trappelen en niet vooruit te geraken.
    Goh en als je me tegen komt Paul, dan mag je mij noemen gelijk je wil, ik luister naar alles wat er op gelijkt. Toch als jij het zegt.

  10. Menck zegt:

    Zelf heb ik al meerdere malen het professionele roer omgegooid, telkens met heel veel voldoening. Vastroesten/sleur is dé horror voor me.
    Ik kijk niet achterom en ik kijk niet al te ver vooruit. Ik leef met graagte in het heden, en dat moet vooral boeien.

    • Het is ook in het heden dat we onze dromen moeten waarmaken. Men kan wel eens achterom kijken om lessen uit het verleden te trekken, maar het is zinloos om in het verleden te blijven leven. Te ver in de toekomst denken is ook onnozel, want morgen kan ‘het’ voorbij zijn.

  11. Harrij Smit zegt:

    Tot mijn grote verrassing, Thomas, kom ik mijn naam tegen in dit openhartige blog van je. Leuk dat je mij ook gelinkt hebt, maar helaas doet die link het niet (je linkte naar een reactiepagina en dat werkt blijkbaar niet).
    De link naar het betreffende blog is: https://gedachtgedicht.wordpress.com/2015/01/30/laat-ons-maar-lekker-lopen/
    Ik kan me jouw aarzelingen levendig voorstellen. Zoals ik je in mijn antwoord op jouw reactie al schreef: <> was mijn situatie destijds anders dan die van jou.
    Saillant detail: toen Mariet en ik besloten om het roer om te gooien namen we er op een strandterras in Bergen aan Zee een heerlijk glaasje port op – jij probeert het nu van je af te drinken met een kopje koffie van den Aldi, maar ik ben bang dat dat jouw twijfels niet afdoende zal wegwerken.
    but keep 🙂 🙂

    • Linkje gecorrigeerd – mijn excuses.
      Je hebt inderdaad gelijk: elk zijn situatie. Mijn bedoeling is niet om ons eigen roer om te gooien, het was enkel een bedenking die me overviel na het lezen van je stukje.

      • Harrij Smit zegt:

        Dank je, Thomas – excuses niet nodig, maar gaarne aanvaard. Ik weet en begrijp dat je het roer niet echt wil omgooien, maar wilde je even plagen met je koffie van den Aldi. Wel fijn dat er hier zo inhoudelijk op gereageerd wordt. In deze tijd van targets targets en nog eens targets wordt de wens te ontsnappen voor steeds meer mensen een hot item.

  12. De Fruitberg zegt:

    Ik denk dat iedereen af en toe wel eens twijfelt. Maar ik ben er zelf van overtuigd dat er niet per definitie één juist pad is, en probeer er niet over te piekeren,. Maar ik besef dat ik in een comfortable positie zit (goed diploma, goed werk waarin ikzelf keuzes mag maken)…

  13. Falderie zegt:

    ik denk dat quasi iedereen in onze maatschappij wel eens tegen die grenzen opbotst. we werken bijna allemaal fulltime en hebben daarnaast ook heel wat sociale verplichtingen. ik zuchtte er vandaag ook even over. deze week heb ik eigenlijk geen tijd voor mezelf gehad. nu even een half uurtje. that’s it. dat is natuurlijk ook een eigen keuze. maar voor een andere optie kiezen is niet altijd evident…

  14. Joyce zegt:

    Hmm het roer helemaal omgooien? Nee dat niet ben blij met mijn leven maar wat meer tijd voor mijzelf en vooral in het weekend….. Ja heel erg graag, we willen te veel in twee dagen proppen vrees ik Thomas….

  15. Ik zoek ook de handrem,….;maar ik heb geleerd dat je niet alles kan,..maar mijn job mag echt terug wat rustiger,…

  16. Ik kan me heel goed vinden in Heleen haar reactie. Uiteindelijk bepalen je gedachten ergens bij je gevoel.
    Denk er wel om dat je jezelf niet voorbij loopt! Neem tijd voor jezelf. 🙂

    • Je eigen gedachten bepalen inderdaad voor een groot stuk het gevoel. Echter, als je op de werkvloer komt ‘word je’ geleefd, en moet je die gedachten overboord gooien om mee te draaien in de carrousel.

      • Ik begrijp denk ik wel wat je bedoelt. Maar het idee dat je geleefd wordt op je werk is ook een gedachte. Een negatieve gedachte in dit geval die jij hebt bij je werk. Ik heb op mijn werk (en ook bij eerder werk) bijvoorbeeld nooit het gevoel gehad dat ik word geleefd. Natuurlijk zal dit per werkgever verschillen, maar ik denk dat deze negatieve gedachte echt wel om te buigen is naar iets positiefs, ook al is dat heel erg moeilijk. Misschien is het een idee om te gaan kijken naar wat jou het gevoel geeft dat je geleefd wordt en hoe je hier zelf iets aan zou kunnen veranderen? Misschien kan je voortaan naar je werk gaan met positieve gedachten… dat het fijn is dat je een baan hebt, dat je leuke collega’s hebt, dat je jezelf nuttig voelt. Enz. Er valt altijd wel een positieve gedachte te vinden en daarmee maak je het jezelf alleen maar makkelijker om het nog een paar jaar vol te houden. 🙂

  17. Ja lastige dingen zijn dat, waar iedereen denk ik wel op meer of mindere mate wel eens tegenaan loopt.
    Ik ben al vrij jong tegen de mallemolen aangelopen door een medische (en chronische) achtergrond waardoor ik parttime ben gaan werken. Een must omdat ik anders om de haverklap ziek was en het leven niet meer bij kon benen.
    Veel voor moeten doen en vooral laten en in die tijd in moeten leveren, waar ik zeker de laatste 7 jaar dan eindelijk echt de vruchten van pluk.
    Als die sinds een paar maanden lijdinggevende van ons nou eens leidinggevende activiteiten uit gaat voeren zou ik daar nog heel lang van door kunnen plukken.
    Succes met jou mallemolen, het hoeft niet perse groots te zijn om uit dat gevoel te komen, voor een ieder is dat weer anders. Succes met vinden!

  18. Kristien zegt:

    Nog zoveel nachtjes slapen………..en dan is er ….. Cuba!

  19. Billy zegt:

    ik heb de indruk dat je op professioneel gebied alles een beetje beu bent, Thomas. Is het niet mogelijk om je wat minder zorgen te maken over dat werk. In het weekend nog piekeren over dat werk lijkt me toch wel een stresserende aangelegenheid.

  20. HansDeZwans zegt:

    Het leven gaat inderdaad enorm snel aan ons voorbij. Het weekend is pas begonnen, of we zijn alweer aan het werk op maandag. Wat is een week? Wat is een maand? Wat is een jaar? Niets. Wat doe ik er persoonlijk aan? Ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Ik ben pas terug uit vakantie en ben al bezig met mijn volgende. Het grote probleem hierbij is, die vakanties zijn zo snel voorbij. In november was ik 3 weken in Thailand en mijn antwoord was telkens hetzelfde als men mij vroeg hoe het was. Veel te kort.

  21. Liese zegt:

    Of 10 of 11-urendagen en elke week een extra dag weekend 🙂

  22. els zegt:

    Jij hebt blijkbaar niet het geluk om voor een soepele werkgever te werken. Bij ons staat ‘gelukkig zijn op het werk’ erg hoog aangeschreven. Niet tevreden? Dan wordt er, in de mate van het mogelijke natuurlijk, voor een oplossing gezorgd. Ik realiseer me dat dit in andere bedrijven eerder een uitzondering is. Spijtig.

  23. Eilish zegt:

    Bij mij is de handrem door het overlijden van mijn man 6 jaar geleden ook strak aangetrokken. Ik ben toen 6 maanden later uit het beroepsleven gestapt, wetende dat mijn kinderen me hard nodig hadden thuis (met dank aan onze sociale zekerheid die zijn weduwen weet te ondersteunen)
    Maar zelfs dat stoppen met werken was niet simpel. Van full-time en soms meer (weken van 50u kwamen ook voor) naar niets, tegelijk een verleden moeten verwerken, werk dat je niet gewoon bent om te doen ook moeten kunnen (lees : alle ‘mannelijke’ taken + een tuin waar ik nog nooit een hand naar uitgestoken had), mij als huisvrouw afgeschreven voelen voor de maatschappij …
    En toch kan ik heel goed begrijpen waar jij mee worstelt, het tempo dat ik vroeger werkte zou ik ook onmogelijk kunnen volhouden hebben tot mijn 67ste.
    Sterkte ermee, en op tijd eens ‘vluchten’ !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s