Brief aan de zestienjarige Thomas Pannenkoek alias P.

 2

Beste Paul,

Gisteren kreeg je al een brief van me. Die was hard, bijzonder heftig, en dat voor ons beiden.

Hoe kan het ook anders. De sprong die gemaakt werd was er één van veertig jaar. Voor jou naar de toekomst, voor mij een duik in het verleden. Ik vertelde je over die ‘laptops’ die anno 2015 bestaan, waar je via het ‘Internet’ alles met elkaar kan delen. Welnu, het was eerst de bedoeling dat de brief van gisteren ook ‘worldwide’ zou verspreid worden, maar gisterenavond heb ik die in één ruk verwijderd.

De brief was nochtans zeer mooi, al zeg ik het zelf, mooi en bijzonder confronterend tegelijk. Want hoe is de wereld veranderd in die veertig jaar tijd. Welke ‘softies’ zijn we geworden dat lezers geshockeerd zouden zijn bij wat allemaal in die brief stond. Mijn ouders zouden als beulen en onmensen worden beschouwd, mijn medestudenten als marginaal en niemand zou begrijpen waarom je in die tijd geen touw rond je nek hebt gebonden om je op te hangen aan een balk op zolder.

De tijden waren totaal anders. Waar vandaag een vader die zijn kind een spreekwoordelijke pedagogische tik geeft door de politie verhoord wordt, was het veertig jaar geleden normaal dat ouders hun kind bij wijze van spreken met hun kop tegen de muur kwakten tot ze half bewusteloos naar hun kamer afdropen. Dan wil je nog niet weten hoe het nog eens dertig jaar daarvoor ging.

Het gevoel van ‘ik tegen de hele wereld’ is in jouw tijd veel intenser dan nu. Je bent echt in je eentje om alle problemen op te lossen. Hoeveel manieren zijn er in mijn huidige tijd niet om hulp te zoeken? Is iemand onzeker over het puberende lichaam, wordt iemand gepest of uitgesloten, zit iemand ‘ergens’ mee (om het even wat), dan kijkt hij of zij wat plaatjes op het internet of worden fora bezocht waar je in het lang en in het breed probleem in de groep kunt gooien. Het lost bijlange niet alles op, maar je bent al een stap verder. Anno 1974 moet je ‘pesten op school’ bijvoorbeeld helemaal alleen verwerken. Thuis moet je er niet mee afkomen of je vader beschouwt je als een complete loser en lacht je vierkant uit. Andere tijden, andere gebruiken. Is hij daarom een slecht mens? Het zal hard klinken, maar het antwoord hierop is ‘neen’. Hij weet van niets beter en had het vroeger nog slechter. 

Al die dingetjes die ik gisteren opnoemde moet je in hetzelfde perspectief bekijken. Tijden veranderen constant, en daardoor zal het voor iedereen altijd confronterend zijn om in de achteruitkijkspiegel te kijken. Je bent nu zestien en hebt grootste plannen hoe je de opvoeding van jouw kinderen zult aanpakken. Je bent het wel zeker: zij zullen niet uitgelachen worden op school omwille van hun kleren of het feit dat ze thuis zo beperkt worden in hun bewegingsvrijheid. Ze zullen geen slaag krijgen en in tegenstelling tot jou zullen ze wél zakgeld krijgen, in het weekend naar een jeugdbeweging mogen gaan en je zult vooral veel praten met hen, je zult hun problemen proberen te begrijpen en helpen aanpakken.

Zelf ben ik dat stadium nu al ontgroeid. Jouw en mijn kinderen zullen ooit volwassen worden. Als ik nu terugkijk op hun opvoeding zijn ook wel fouten gebeurd, dingen die ik vandaag totaal anders zou aanpakken. En dan zijn ze niet met hun kop tegen de muur gekwakt, dan droegen ze altijd mooie kleren (uitgekozen door het fantastische lief dat je over een vijftal jaar zult leren kennen), dan… Maar toch, ook zij zullen vandaag terugkijken naar hun zestien jaar en de klaagtrompet blazen. Zo denk ik toch. Maar zoiets heet evolutie, zoiets is opgroeien en volwassen worden. Elk op zijn manier, elk met zijn middelen.

Beschouw de brief van gisteren als geschiedenis, niks meer of minder. Onderga het levenspad met zijn valkuilen en doornen, maar geniet vooral van de veel leuke momenten die je zult beleven.

Groeten,

Paul

PS: hierboven een foto van je op je ahttiende. Kun je jezelf al wat voorbereiden…

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

50 reacties op Brief aan de zestienjarige Thomas Pannenkoek alias P.

  1. bentenge zegt:

    En ik dacht dat je dat niet ging doen. Je koos voor een elegante mooie “tussenoplossing”. Dank je wel voor het delen.

    • … en ik ben blij dat ik die van gisteren in de papiermand heb gegooid. Mensen van mijn leeftijd zouden die ‘brief’ honderd procent hebben begrepen, jongeren zouden in shock zijn geweest.

      • Myriam zegt:

        Ik had hem toch graag eens gelezen, je hebt me werkelijk nieuwsgierig gemaakt, Een eigenschap waar wel meer vrouwen last schijnen van te hebben 😉 Maar deze brief vond ik ook héél mooi. De eenzaamheid toen, samengaand met ik tegen de hele wereld. Mooi verwoord, en héél herkenbaar voor mij. Maar idd, toen was toen, en nu is nu.

        • Kurieuzeneuzemosterdpot 🙂 🙂 !!
          We kunnen inderdaad niet terugkeren naar de tijd van toen, en misschien is dit maar best ook. Mijn ouders zouden niet begrijpen dat een kind zich gestraft kan voelen als hij/zij een mobieltje wordt afgenomen voor een dag…

  2. Marion zegt:

    😀 Toen jij 16 was, was ik nog niet eens geboren. Dat is toch ook wat…. Bizar hoor. Je hebt een mooi statement gemaakt, als ik deze brief zo mag noemen. Fijne zondag.

    • Tja, waarom wachten sommigen zo lang om geboren te worden :)? Ik dacht gewoon op die late zomerdag in september 1958 ‘het lijkt me wel een lekker weertje om geboren te worden vandaag’, en ik floepte eruit.
      Een statement mag je die brief noemen, want dat is het ook ;).
      Ook voor jij een fijne zondag!

  3. Suskeblogt zegt:

    In die veertig jaar is er inderdaad veel veranderd maar ook veel hetzelfde gebleven. De jeugd van heden heeft dezelfde verlangens net als wij toen, maar de omgeving en de verpakking is totaal veranderd.

  4. chrissebie zegt:

    Heel herkenbaar verhaal! En dan ga ik zelf veel praten ( iplv pakske slaag) en dan zeggen ze dat ik te veel zaag. 😉

  5. Liese zegt:

    supermooi!

  6. heleen zegt:

    Mooi geschreven met respect voor het heden en verleden!

  7. Eilish zegt:

    Die veertig jaar hebben veel wijsheid gebracht. Om hier juist te verwoorden wat je wou zeggen en om de vorige brief te laten wat hij was. Schoon !

  8. Inge zegt:

    Ik ging ook niet meedoen maar die brief heb ik gisteren toch ook maar geschreven. Ik vond het wel een leuke uitdaging en het zet aan tot nadenken. Jouw brief is confronterend om te lezen. Begrijp me niet verkeerd… Alle andere brieven die ik tot nu toe las, waren er van leeftijdsgenoten. Die van jouw komt uit een heel ander tijdperk 😀 en als ik het zo lees dan hadden wij het toch allemaal stukken beter. Maar zoals je zegt je vader wist van niet beter en ik vind het mooi dat je het zo kunt bekijken na al die jaren. Dank voor het delen!

    • Het was ook een warme brief van je gisteren. Zelf zat ik (omgekeerd) met hetzelfde gevoel als jij – jongere mensen hadden ook hun problemen, maar de tijdsgeest zat compleet anders. Het voornaamste is dat we er onze lessen hebben uit getrokken…

  9. tinyblogt zegt:

    Toch de stap gezet ja? Een aantal dingen herken ik toch, zoveel jonger ben ik niet. En die foto: amai ik ging zwaar verliefd geworden zijn!

  10. Sabrina zegt:

    Mooie brief, inderdaad fijn om ook eens te lezen vanuit een mannelijk standpunt en een andere generatie.

  11. Harrij Smit zegt:

    Goed dat deze 16-jaar-brieven geen vrouwenbrieven blijven. Goed voorbeeld doet goed volgen – ik ga je hierin beslist volgen. Wat de inhoud van je brief betreft: het is inderdaad alsof je schrijft aan iemand op een andere planeet, zoveel als er veranderd is. Mooi om te lezen. Leerzaam om zo eens terug te kijken.

  12. Myriam zegt:

    Die achttienjarige op de foto ziet er trouwens niet mis uit. En hij heeft bovendien gevoel voor humor OMG 😉

  13. Myriam zegt:

    Let me know als het gelukt is 😉

  14. Menck zegt:

    Ik ben acht jaar jonger, maar de tijden waren, toen ik zestien was, me dunkt toch al danig veranderd.
    Mijn vader – ondertussen welhaast 82 – heeft me nooit ofte nimmer lijfelijk gestraft. (Mijn moeder overigens evenmin.) Een gedegen gesprek onder vier ogen was onze “straf”. Het zette veel meer zoden aan de dijk dan een rammeling en werkte bovendien constructief.

    Fijn geschreven, Paul. Eh, Thomas. 😉

  15. Joyce zegt:

    Mooie brief al ben ik immens nieuwsgierig naar de eerste versie 🙂 leuk eens een foto van je te zien!

  16. Brubeck zegt:

    Mooi verwoord met toch wel prikkende angels in wat je schrijft. Ik laat dit gebeuren gemakshalve aan me voorbij gaan.

  17. Kristien zegt:

    Dat heb je bijzonder mooi neergepend, Paul. Ik ben onder de indruk. Als generatiegenoot begrijp ik het ook helemaal.
    (PS: waar is nu die’ grote neus’ van je??? Ik zie op die foto een héél knappe gast! Of speel je vals en pikte je er een foto uit van het schoonste familielid? 😉

  18. onderdeblauweregen zegt:

    Een mooie brief heb je daar geschreven!

  19. beaunino zegt:

    Wat een knapperd was je! Ik ben onder de indruk van je brief. Het waren -opvoedkundig gezien- zeker heel andere tijden.

  20. Billy zegt:

    het is in al die jaren heel veel veranderd, en dat zal die zestienjarige genoeg ondervinden… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s