De redding

“Vergeet die tand, Paul, er is niets meer aan te doen. Ik stel voor hem niet te repareren, en als je er echt last van krijgt trek ik hem eruit. Echt, kijk toch eens naar de foto. Hij moet zelfs niet vervangen worden, op die plaats zal niemand het gemis zien en je kunt nog perfect alles eten…”

“Maar ik zou toch liever…”

“Ik begrijp het, maar echt, het is zinloos hier nog kosten aan te hangen. Voor hetzelfde geld heb je over zes maand weer hetzelfde probleem en moet ik toch trekken…”

“Maar…”

Het had geen zin. Ze wou er niks meer aan doen, de beslissing was genomen. Koppig als een vrouwelijke Poetin duwde ze op het pedaal waardoor mijn lichaam ineens weer in zittende houding op haar zetel kwam te zitten. Het bijzettafeltje werd weggeschoven, en ik mocht de zetel verlaten.

“Dat is dan drieënvijftig Euro, mijnheer, de ziekenkas betaalt er vijfenveertig van terug…”

Twee maand later, vorige week dus, ben ik naar mijn ‘oude’ tandarts teruggekeerd. Of ze toch eens wou kijken naar die tand, want ik had geen zin om ook maar één van mijn ivoren mondmeubelen te verliezen.

“Waarom ben je niet meteen bij mij gekomen?”

“Je was net in verlof. Toen ik belde nam niemand op…”

“En die andere vulling, hier, wie heeft die geplaatst… ?”

“Ah, toen had ik gebeld. Het was je assistente die opnam, en die zei dat ik twee maand moest wachten. Een abces mag je zo lang niet laten woekeren”

“Maar je moest naar mij hebben gevraagd. Heb ik je toch vroeger al gezegd?”

“Dat ligt een beetje moeilijk, want dan voelt die juffrouw zich onbekwaam”

“Tja…”

Ze keek naar die tand, nam een foto, zag niks uitzonderlijk en begon als een gek te wrochten om de oude vulling eruit te boren. Zonder verdoving, want de tand is al jaren ontzenuwd. De brokken tand vlogen in het rond. Eéntje raakte het raam naast haar bureautje en ketste terug, recht in mijn oog. Haar boor raakte mijn tong, en het bloed spatte tot tegen het plafond, tot op het moment dat de tandartse niets meer zag door haar bril en ze die schoonmaakte aan mijn hemd.

“Ierzi, godverdomme, miljaarde noendedju!” riep ze met West-Vlaamse tongval terwijl haar man eerst met een borstel en daarna met een dweil het vuil verwijderde van de grond en de muren. Een betonmolen kwam verse vulling brengen, die via een wijde slang in mijn mond terechtkwam.

“Niet slikken, Paul, anders krijg je beton in de maag. Zoiets wil je niet uitschijten, echt niet!” verwittigde ze me. Met een truweel die eerst werd ontsmet in koude erwtensoep maakte ze de zijkanten van mijn tanden weer glad, en ze liet me spoelen. Een bruine brij kwam in het spuugbakje terecht. Haar hond kwam van om de hoek om het op te likken. Hij plaste nadien tegen de draaipoot van de behandelzetel. De tandartse keek goedkeurend toe.

Met een vuile vaatdoek (in ’t Westvlaams: ‘schutteldoek’) maakte ze mijn mond ‘schoon’, waarna ze me van de zetel duwde waarbij ik op de grond viel als een zak cement. Mijn arm was ontwricht en deed een vreselijke pijn. Op de radio speelde het lied: “Show me your weetapee”. Na al die jaren weet ik nog steeds niet wat een ‘weetapee’ is. Jullie wel? Ik niet. De lieve dame gaf mijn arm een draai, waardoor alles weer in zijn kom zat en ik zonder probleem mijn bankkaart kon uithalen om te betalen.

Wat ik ook gezwind deed. “Eenenzeventig Euro, Paul, je krijgt er negenenzestig terug van de ziekenkas”.

 

Een onverklaarbaar wezen zocht zich een weg in mijn fantasie, waardoor het mooie verhaal dat ik hierboven wou brengen ineens een andere wending kreeg.

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

47 reacties op De redding

  1. Rob Alberts zegt:

    En dat allemaal omdat je een keer bent vergeten te flossen?

    Vriendelijke groet,

  2. Eilish zegt:

    Ik laat mijn dochter je logje lezen en haar blik verraadt een ‘what the fuck, wat is dat hier’
    Eindigen doet ze met “ik snap het niet”
    Het kind moet nog leren dat in ’t leven niet alles rationeel moet zijn …

  3. Inge zegt:

    Dat zal de stress van de voorbij werkweek zijn zeker… En nu wordt me duidelijk waarom die man van de ziekenkas zei “ge gaat ffkes op uw centjes moeten wachten hoor madammeke want ze zijn op” toen ik mijn briefjes afleverde.

    • Het toeval wil dat ik onze briefjes woensdagavond inderdaad in de groene bus heb gedeponeerd 🙂 !
      En ja, het stukje werd dezelfde woensdagavond geschreven toen ik na een rotdag op het werk even ontstresste aan mijn laptop.

  4. Joyce zegt:

    Ja door dit soort verhalen wordt mijn negatieve gevoel bij de tandarts niet heel veel minder brrrrrrr 😉

    • Ja, je moet er rekening mee houden dat sommige tandartsen ruwer te werk gaan dan de lieve tandartse die ik hier beschrijf :).
      Maar neen, Joyce, tegenwoordig is een bezoek aan de tandarts volledig pijnloos, en een regelmatig onderhoud voorkomt heel wat ergernissen !

  5. Liese zegt:

    oh! tandartsen, ze zijn al een gruwel op zichzelf en je doet er nog een schep bovenop 🙂

  6. aspasiablog zegt:

    Haha, altijd leuk, zo’n tandartsbezoek! 🙂

  7. Suskeblogt zegt:

    En te zeggen dat het altijd lente is in de ogen van de tandartsassistente.
    Ik moet ook altijd op mijn tanden bijten vooraleer ik de voordeur van de woning van de tandarts durf te openen om binnen te stappen.

  8. Marion zegt:

    Nou, lekker zo op de zondagochtend…

  9. bentenge zegt:

    71 betalen en 69 terug krijgen van de ziekenkas… dat zou ik nu eens controleren zie 😉 Schutteldoek, goedverdemme, woar is den tijd ?

  10. Harrij Smit zegt:

    Wat een geluk dat je je oude tandartse weer in vertrouwen durfde te nemen. Ze heeft het probleem tenminste echt aangepakt. En nog creatief ook: c’est le beton qui fait sa musique.

  11. De Fruitberg zegt:

    Weer leuk geschreven 😀

  12. Falderie zegt:

    brrr… gelijk hoe je het zou schrijven, van tandartsverhalen krijg ik altijd koude rillingen. bestaan er engere personen op aarde?! 🙂

  13. Menck zegt:

    Beton? Je tandarts hinkt mijlenver achterop; mijn tandarts maakt al jaren gebruik van fluisterasfalt. Niks dan voordelen: ’t droogt sneller, het voert speeksel sneller af en je woorden rollen zijdezacht uit je mond. Alleen de kleur is enigszins voor verbetering vatbaar.

  14. Billy zegt:

    whahaha, je bent me er wel eentje hoor!

  15. Brubeck zegt:

    Er is een aanzienlijke hoeveelheid lachgas gebruikt, ofwel tijdens het tandartsbezoek, ofwel bij het schrijven van het verslagje achteraf. Ik gok op het laatste.

  16. Hahahahaha, ik zie het helemaal voor me. Hopelijk heb ik over twee weken een betere ervaring tijdens mijn tandartsbezoek. 😉

  17. Myriam zegt:

    Hahaha, ik kom niet meer bij. Ik hoop dat deze tandarts in west Vlaanderen gevestigd is, zodat ik er niet toevallig bij terecht kom;) als je zoveel geld terug krijgt mag je ook niet klagen natuurlijk.
    PS cement vlekken zijn zeer moeilijk te verwijderen…

  18. onderdeblauweregen zegt:

    Hahaha komt dicht in de buurt hoe ik dat ook onderga bij de smoelensmit….brrrr

  19. chrissebie zegt:

    Heel leuk geschreven! Heb weer mijn portie humor om 19.22 gehad!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s