Hiëronimus Pannecoucke – De televisiekaravaan

Terug uit Cuba. Tijd voor het vervolg naar de zoektocht naar Hiëronimus. Dacht je ook niet?

Nog niet helemaal terug uit Cuba. Tijd voor het vervolg naar de zoektocht naar Hiëronimus. Dacht je ook niet?

In onze straat gebeurt nooit wat. Tenzij vorig jaar bijvoorbeeld, toen één de de buren een ‘feestje’ gaf en onze hele wijk terroriseerde met loeiharde muziek, en ik zo wijs was om aan de deur te gaan bellen of het niet wat stiller kon wegens mijn tinnitus. Was dat een circus op straat, met die dronken feestvierders die de muziek dan maar wat harder zetten, en waarbij ik net niet gelyncht werd. Sindsdien krijg ik van de bewoners van dit huis geen goeiendag meer.

Rond halfzeven zat ik aan het ontbijt, en hoorde de reportagewagens aanrijden. Door een spleet van het gordijn zag ik er drie in totaal, één satellietwagen en twee kleinere exemplaren met het opschrift “Werner’s worsten smaken beter dan die van Omer”, blijkbaar gesponsord door ‘Werner’s Worsten’, een louche bedrijf uit het nabijgelegen Ottogem.

Lawaai dat die mensen maakten, gewoon niet te doen. Straks kwam buurman zuurpruim nog aan mijn deur bellen.

“Gomme de boel vanvoaren upstellen in z’n of, of vanachtere?” riep een dikke matroos met een gat achter in zijn broek. Het is te zeggen, de gordijnspleet was gesloten, er was niks zichtbaar, maar zo klonk het in mijn ogen. Het geluid van een broek met een gat in kan niemand verstoppen. Zoals je leest riep hij in het dialect van onze streek, praktisch niet verstaanbaar voor Antwerpenaren of mensen uit bijvoorbeeld Achen-Zuten-Meerbeek, het dorp bekend voor zijn mattentaarten met druivenconfituur erin verwerkt.

“Zet ze mo vanachter, want “ziej’ van Bruhhe, zet joen vanachter”, hoonlachte een andere man, waarschijnlijk van het Noordafrikaans type en met twee versleten schoenen, die hij op een artistieke manier vastbindt rond zijn voeten.

“Dat wordt lachen geblazen!” hoorde ik een jongedame roepen, die kwam aandraven met één stoel, de zitplaats waar de geïnterviewde zal moeten plaats nemen. Veronderstelde ik ook weer, want door een gesloten gordijn zie je niks.

Benieuwd in wat zich allemaal afspeelt opende ik dan maar het gordijn, en keek naar buiten wat die mannen aan het uitspoken waren. Ik zag vijf mensen naarstig doende. De man van Noordafrikaanse oorsprong bleek in realiteit een doodgewone Vlaming uitgedost in het tenue van een dragqueen, en de jongedame bleek niemand anders te zijn dan de gewezen miss België Tatiana Vermeersch. Wat straalde ze toch weer, maar wat is er misgelopen in haar leven dat ze nu stoelen moet dragen voor een regionaal flut-televisiezendertje van mijn voeten?

Ik stapte naar buiten om de mensen hun hand te schudden. Zelf vind ik dit nog steeds een gek ritueel, dit schudden van handen. Wie is daar in godsnaam mee begonnen? Voor hetzelfde geld ruk je op die manier iemand zijn arm uit de kom, en wat te denken van de hygiëne in de wetenschap dat niet ieder zijn handen wast na het leggen van een drolletje, om maar één voorbeeld te geven.

“Ben jij dan die zot die gelooft dat een man die honderden jaren geleden gestorven is, ineens uit zijn kist is geklommen en in de binnenstad van Brugge is gaan wandelen?” vroeg me een man die er niet bepaald de snuggerste van de bende uitzag.

“Ga je nu eens stoppen, Gerard, geef die mens gerust de twijfel van het voordeel”, zei de voormalige miss.

“Het voordeel van de twijfel, bedoel je?” vroeg ik haar op mijn beurt.

“Als je een zinnetje bouwt met vier woorden, dan maakt het geen zak uit of die in de juiste volgorde staan of niet. Als je op zoiets al begint te vitten, kun je van mij een stoel op je smoelwerk krijgen. Did I clear myself make?”, rondde ze haar betoog af, in de hoop met een handvolletje Engels mijn kritiek te smoren.

“Did I make myself clear….”, als ik dit voorzichtig mag opmerken.

Het duurde geen twee seconden voordat ik effectief die stoel op m’n kop kreeg. En niet zo heel zachtjes. Ik zag sterretjes en voelde mijn bewustzijn wegschemeren, of hoe zeg je zoiets? Ik moet zijn neergevallen, en kan me alleen nog herinneren dat ik die miss ‘sorry..’ hoorde zeggen.  Maar zag ik ook geen schemering van een zesde persoon die in mijn tuin opdook? Iemand met een wit hemd en een neus als een slagschip. Hij droeg teenslippers van het merk Vera Peewee en het leek precies alsof hij…

 

(reacties op dit logje komen vanaf maandag – eerst nog terug op Belgische grondgebied geraken :))

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

25 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – De televisiekaravaan

  1. Marion zegt:

    Mijn twee handen gingen héél even de lucht in toen ik riep: Heeeey, look who’s back! Maar je bent nog niet helemaal terug lees ik nu. Geniet nog maar even van de laatste dag(en). Even een tip: Soms is het beter om dingen te denken en ze niet uit te spreken. Echt. Dat scheelt meestal toch wel een stoel of twee op je smoel. Goede reis terug!

    • Zonder deze tip gelezen te hebben, heb ik ze toegepast toen ik gisteren een onaangenaam contact kreeg met de marechaussee in Schiphol. Dacht ik ‘wat een zeikerd is dat’, wou ik dit hem ook in zijn gezicht zeggen, maar dacht ik ‘ach wat…’. Ondertussen helemaal terug, met een jetlag van hier tot in Tokio, maar we bijten er ons door 🙂

  2. Ik dacht zeker dezelfde dingen, maar had ze net als Marion denk ik niet uitgesproken…

  3. Blijkbaar werkt dat internet toch in Cuba, af en toe dan 🙂

    • Zwijg van Internet op Cuba – een ramp, echt waar! Soms waren in het hotel mogelijkheden, maar dan moest je een kaartje kopen dat nét op was. ‘Morgen’ zouden we het kunnen krijgen, maar dat bleek dat toch weer de dag nadien. Of de dag nadien nadien…

  4. Billy zegt:

    Vera Peewee begod! Quién?

    Maak maar da je goe weer landt hier, Thomas!

  5. Suskeblogt zegt:

    in plaats van handen schudden dan maar elkaars aars ruiken zoals honden en katten doen ?
    Hopelijk heb je de schade aan die stoel niet moeten betalen.

  6. Myriam zegt:

    Ik dacht ook héél blij, hij is terug!!! Maar neen, hij is nog niet helemaal terug. Maar toch bijna, en alweer lag ik bijna op de grond van het lachen… Schitterend. Goeie terugreis en tot héél gauw 😉

  7. chrissebie zegt:

    IK vind dat je toch eens een cubaanse sigaar moet roken vooraleer je naar huis komt! Geniet nog maar even!

  8. Nachtbraker zegt:

    Behouden terugkomst! Weer wat niveau in Brugge 😉

    J. Braker

  9. bentenge zegt:

    Ik denk dat ik meerdere episodes van de heer Pannecoucke gemist heb. Series zijn niet mijn ding. Ik hou meer van film zonder sequels.

    • Zelf ben ik ook niet voor series :), maar ik heb van deze een uitdaging gemaakt. Waar het verhaal wat soepel begint, wordt het uiteindelijk een thriller zonder voorgaande. En ik kan het weten, want alles ligt al klaar tot eind december. De film volgt heel zeker, en ik zorg ervoor dat er geen sequels komen. Toch niet meer dan zeven!

  10. De Fruitberg zegt:

    Fijn dat je terug bent, ik heb ook net even wat blogpauze achter de rug. I clearly did myself made

  11. Harrij Smit zegt:

    Ah wat fijn, onze speurNEUS town in back! Mag er eindelijk weer gelachen worden. Wat fijn dat je gelijk zo volop in debat mocht met het mediacircus. Succes verder met je speurtocht naar je avontuurlijke voorzaat.

  12. Brubeck zegt:

    Ofwel rechstreeks vanuit Cuba gepost ofwel goed getimed. Benieuwd naar je reiservaringen van Cuba.

  13. Een stoel op je kop, moet niet gekker worden hoor…
    Succes hoor! Ik ga nog maar een volgende aflevering lezen… poeh het is elke keer zo snel weer zaterdag, loop nog steeds achter…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s