Op de plee met de marechaussee

Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier niet over de man hierboven…

Zondag laatst landden we dus op Schiphol, na ongeveer twaalf uur nachtvlucht in een vliegtuig van Arke. Velen onder ons hebben al eens een paar uur gevlogen. Niet iedereen kreeg al de kans om een verre bestemming te vliegen, maar wie die wel al kreeg zal onderstaande honderd procent beamen.

Hoe gaat zoiets? Je gaat na lang aanschuiven zitten op een stoel tussen een tweehonderdtal andere mensen. Niet de zetel zoals je hebt in je salon, maar eerder een redelijk comfortabele stoel waar je op elkaar gepakt zit in een rijtje van drie. Behalve de mensen die ‘business class’ reizen heb je elk een balkje van vijf centimeter naast je dat moet dienen als armleuning. Niet enkel voor jezelf, maar ook voor buurman, -vrouw, die ook beschikt over een elleboog die toch wel meer dan vijf centimeter ruimte inneemt. Hier geldt dus de wet van de sterkste. Wie het meest assertief is, neemt meestal de armleuning voor zichzelf. Tenzij je natuurlijk probeert af te wisselen. Als dit met je partner gebeurt, makkelijk zat. Als dit met een wildvreemde is, niet steeds evident.

Op de heenreis had ik dé nachtmerrie van een lange reis naast me zitten, namelijk een dikke Belg die makkelijk honderddertig kilo woog. Een dikkerd van jewelste, die met zijn benen open zat en met zijn armen wijduit. Kan met zijn gestalte misschien niet veel anders, maar naast hem zat zijn vrouw die hij -uit liefde- alle ruimte wou geven, waardoor hij overhelde naar mijn vliegtuigzetel, waardoor ik nog ongeveer 70% van mijn normale ruimte overhield.

Dan zit recht tegenover je een andere reiziger in zijn zetel, die de vlucht zo comfortabel mogelijk wil doorbrengen. Die hangt als het signaal van de veiligheidsgordels uitgaat meteen de leuning van zijn stoel direct helemaal omlaag, waardoor je tijdens de vlucht het gevoel hebt in een conservenblik te zijn opgesloten.

Begrijp je ongeveer de toestand?

Welnu, zo zat ik op de nacht van zaterdag op zondag geperst in het vliegtuig. Op de terugvlucht geen dikzak naast me, wel een breedgeschouderde Nederlander die de ganse reis de armleuning zelf opeiste. Voor mij drie Hollandse jongeren. Strontzat na hun verblijf op Cancun, kabaal makend als drie dolle stieren. Dan wordt verondersteld dat je op zo’n vlucht ook kan slapen. ‘No way’ dat zoiets gebeurt, neem dat van mij aan. Nadat elk een kuipje prak kreeg dat op een acrobatische manier werd binnengespeeld gingen de lichten uit en mochten de kindjes gaan slapen. Geen oog heb ik dichtgedaan, klassiek verhaal van elke lange vlucht die ik neem.

Dan wankel je na de vlucht uit het stalen ros, en volg je de kudde schapen naar de transportband waar na een kwartier de valiezen op je afkomen. Recht naar de douane nadien, waar niemand iets heeft aan te geven 🙂 en iedereen slaapwandelend naar de pascontrole trekt, de laatste hindernis naar de uitgang van de luchthaven.

Er is op Schiphol de automatische paslezer, ik dacht dat er vier op een rij staan, waarbij het klassieke verhaal is dat meerdere mensen enorm sukkelen om hun internationaal paspoort te laten lezen. Zo ook die zondag.

“Kom maar door naar ons!” riep een beambte toen hij zag dat ook de passagiers van ons vliegtuig aan de sukkel waren geraakt. Half wakker had een klein groepje mensen die roep gehoord, waaronder schrijver van dit stukje. Zonder echt twee rijen te maken stapten we naar het verhoogje waar twee marechaussees de manuele controle deden. Mijn lieve dame voorop, zij had het signaal eerst gehoord.

Ik stapte naar de tweede beambte, en kreeg daar een standje van jewelste.

“Mijnheer, opzij, je kruipt voor…” Hij maakte daarbij een niet mis te verstaan handgebaar alsof hij sloeg naar een vlieg die net op een drol was geland.

‘Voorkruipen’ dacht ik? Hoe kan iemand voorkruipen als er geen twee rijen zijn? Nog steeds half slapend liet ik alles maar begaan, en wachtte tot mijn vrouw de controle was gepasseerd. Het was een kwestie van seconden. Nadien liet ik mijn pas nazien – zelfde verhaal, na twee seconden was het OK, en kon ik doorstappen.

Het marechaussee-mannetje dat naast ‘mijn’ controleur zijn ding deed bleef echter maar doorhameren.

“Er zijn van die mensen die werkelijk denken dat alles is gepermitteerd. Wachten moet je, tot het je beurt is. Alstublieft, waar zijn we mee bezig? In de Action kun je dit misschien proberen, mijnheer, maar niet hier. Begrijp je? Allez kom, zeg, wat is dat nu? Zomaar voorbijsteken. Sommigen proberen toch alles. Waar gaan we naartoe?”

In mijn binnenste steeg de druk op de ketel om dat ventje eens goed mijn gedacht te zeggen, op een beleefde manier dan wel. Niemand, maar dan ook niemand had zich druk gemaakt in het feit dat ik ‘zogezegd’ had proberen voorbij te steken. Mijnheertje marechaussee met de belachelijke snor, hoe je naam dan ook is, heb jij ooit twaalf uur geprakt in een vliegtuig gezeten en geen oog dicht gedaan? Een beetje empathie kan je verder helpen in het leven, weet je? Het is niet omdat je een kostuumpje draagt dat gesponsord werd door de staat dat je meer bent dan een ander. De tijd dat lui als jij zich hoger waanden dan een ander omdat ze konden lezen én schrijven ligt ver achter ons.

Neen, zwijgen, Pannenkoek. Gewoon eens lachen met die rare naam ‘marechaussee’ die Nederlanders geven aan wat wij vroeger ‘rijkswachter’ noemden. Zeker niet in zijn ogen kijken, meer nog, doe alsof je zijn gedrag niet opmerkt. Potverdikke nog aan toe! Ik ben wel diegene die aan de kassa van de supermarkt het oudje dat achter mij staat met haar prei en potje chocopasta zal voorlaten zodat ze vlugger bediend is. De moustache-zeikerd potverdorie.

Ik keek niet meer achterom, maar maakte wel met mijn hand een waaiend gebaar van ‘de pot op met je gezeik’. Heeft hij het gezien of niet? Maakt mij echt niet uit!

‘Belachelijk ventje!’ om in herhaling te vallen. Jammer voor de collega die naast hem zat, want die leek me wel een heel correcte gozer.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

51 reacties op Op de plee met de marechaussee

  1. De Fruitberg zegt:

    Ik ken de frustraties die je hier schrijft maar al te goed, van wanneer ik reis. Ik reis veel met de TGV en Thalys (enkele jaren geleden 2x per week heen en terug, nu eerder 1x per maand) , en daar is ’t zelfde probleem met de smalle leuningen. Bovendien zit je soms nog recht tegenover mensen (en dan heb je weinig beenruimte) .Ooit zat ik naast een dikke zatte oude vent: je hebt te weinig plaats en naast jou ligt een zwetende en snurkende homp vlees.
    En mijn baas heeft ooit, nadat we terugkwamen van de USA, een douanebeambte de huid vol gescholden voor alle wachtenden. Is daar dan ook zonder enig probleem mee weggeraakt.

    • Uitschelden van een douanebeambte is nu ook niet nodig – wederzijds ‘respect’ is een principe dat ik nogal hoog in het vaandel voer, maar dat mannetje met de snor van de marechaussee vond ik het moment zelf zwaar over de schreef gaan.

      • De Fruitberg zegt:

        Hij had er zijn reden voor. Er was een gigantische rij aanschuivenden, in de internationale terminal van CDG.
        Die beambtes waren zich duidelijk aan ’t amuseren, ten koste van de reizigers. Mijn baas (een kopie van Louis de Funès) is uit zijn krammen geschoten, hen vragend of zij niet beseften dat zij het eerste beeld was dat buitenlanders van Frankrijk hadden, en dat dat niet fraai was, dat zij het uniform met de tricolore onwaardig waren,….

  2. Het is zowat dertig jaar geleden dat ik nog een vliegtuig nam dus was die zware Belg van 130 kg niet ik. 😛
    Toch klinkt dit redelijk bekend want de nieuwste treinen zijn op hetzelfde principe gebouwd: veel zetels om toch maar zoveel mogelijk volk te kunnen vervoeren. Echt comfortabel zijn die niet. Uiteraard heb ik nooit te doen met douane maar wel kom zo af en toe een treinbegeleider tegen die het allemaal net iets correcter wil doen dan de collega’s: eentje die leeft volgens het boekje en graag de les spelt.
    Wat het betreft anderen laten voor gaan: doe ik ook regelmatig. Meer zelfs: op drukke dagen sta ik in Gent al rap eens mijn zitplaats af omdat ik weet dat daar constant meer mensen opstappen dan dat er zitplaatsen aanwezig zijn op de trein. Weinigen die het kunnen waarderen.

  3. Suskeblogt zegt:

    Sommige uniformdragers vergeten wel eens dat ze zelf ook maar mensen zijn en manieren moeten hebben. Eens dat uniform aan zijn het precies robotten bij wie de plom gesprongen is. Dit doet me denken aan sommige sketches uit Monty Python.

    • ‘de plom’ 🙂 – heerlijk woord. Voor anderstaligen: een ‘plom’ is een zekering.
      Pestkopjes als het ene ventje dat aan de paspoortcontrole zat zouden moeten opgevolgd worden – ik ben bijna zeker dat zijn collega (die naast hem zat) beschaamd was in zijn plaats…

  4. Rob Alberts zegt:

    Ik ben deze week uitgenodigd om een retourvlucht met overstappen van rond de 20 vlieguren heen en nog eens terug te maken.
    Raad jij mij dit nu af?

    Of moet ik gewoon Schiphol maar vermijden?

    Hoe is het om nu weer thuis te zijn?

    Zomerse groet,

  5. Joyce zegt:

    Ach arme arme jongen! Ik heb net het verhaal aan Jer voorgelezen die iedere irritatie herkent, ik moest je zeggen dat je een held bent dat je zo kalm gebleven bent want idd sommige mensen op Schiphol…. zucht!

  6. chrissebie zegt:

    Reizen is soms ook een beetje lef hebben. Verleden jaar zat de vlucht van phuket niet vol. Veel middenrijen waren niet bezet en dan moet je snel je kont opheffen en je op die plaatsen gaan zetten. Had ik het niet gedaan had een ander mijn plek zeker ingepikt. De middenrij was zeer gegeerd om te slapen. Ik heb bijna heel de weg kunnen slapen, weliswaar niet gelijk in je bed, maar het maakte wel een groot verschil in reiskwaliteit. Want ik ken net als jou het sardinendoosgevoel. Ik vraag zowieso altijd een plek naast het gangpad, om zo makkelijk naar het toilet te kunnen, en daarvoor niemand te hoeven storen. En het ene vliegtuig is het andere niet. Je hebt al meer been ruimte in het ene dan het andere.

  7. MichielZiet zegt:

    Herkenbaar Thomas.
    Busreizen kunnen zo mogelijk een nog grotere hel zijn met passagiers zoals jij ze had.
    Op het vliegveld al vele avonturen beleefd en ben blij te lezen dat er meer mensen dit hebben.

  8. Marion zegt:

    Netjes van je, dat je het liet gaan. Ach, jij weet hoe je in elkaar steekt, daar gaat het om. Beetje pech met je buren in het vliegtuig. Volgende keer beter hoop ik toch.

  9. onderdeblauweregen zegt:

    Knap dat je het laat begaan!!
    Ik zal in een situatie dat iemand me iets in de schoenen schuift wat niet klopt, al helemaal na een rotnacht als dat je beschrijft, met grote waarschijnlijkheid er op in te gaan. (Leerdoeletje van me :p), het is veelal zonde van je energie en eigenlijk niet relevant…al voelt dat op zo’n moment nog wel eens anders 0:-)

    • Het lukt me ook niet altijd, maar zoals je zegt steeds zonde van de energie. Bovendien kan één en ander zorgen voor vertraging en een vervelend onderhoud met zo’n machtswellusteling – op zo’n moment wil je alleen maar weg uit die luchthaven…

  10. tinyblogt zegt:

    Zei die marechaussee echt: “Allez kom zeg”? Dan was het een Antwerpenaar volgens mij. Maar ja, sommige mensen kankeren op alles wat los en vast zit alsof het een hobby is.
    Ik heb al erg veel gevlogen met Ryanair. Gelukkig zijn dat meestal vluchtjes van minder dan drie uur, want je kan het comfort daar nog best vergelijken met een autocar uit de jaren zeventig. Ik moet mijn benen dan meestal opplooien en mijn armen keurig naast me houden en als ik dan eindelijk weer recht mag staan, heb ik overal kramp. Ouder worden en krappe zitjes…

    • Met Ryanair heb ik nog nooit gevlogen, maar ik heb er al heel positieve zaken van gehoord. Qua prijs dan vooral – het comfort zal allicht maar gewoontjes zijn.
      ‘Ouder worden’ 🙂 – Tine, je hebt nogal klagen ! 🙂

  11. Billy zegt:

    ik zou er toch op gereageerd hebben hoor!
    Wat ben je een koele kikker… 😉

  12. Harrij Smit zegt:

    Wat een gastvrij welkom van onze Nederlandse Man met de Pet. Helaas zijn er onder de pettendragers nog erg veel verlichte despoten in het klein. De macht over iemand hebben is kennelijk een fantastisch gevoel, een sensatie die ze misschien alleen op hun werk kunnen uitleven.
    Ik vind je reactie cool – maar jij kan het dan ook fantastisch van je af schrijven!

    • In dit geval was het een Belgische Man met de Pet die verwelkomd werd. In België komen die leukerds ook voor… Vorig jaar was er een politiebeambte (niet in uniform) die zich druk maakte in het feit dat naar zijn mening mijn schat het haar valies de roltrap blokkeerde zodat hij niet vlugvlug langs haar kon ontsnappen. Toen ik ‘rustig aan!’ riep en hij toch over de valies sprong riep ik iets van ‘boer!’ waarop hij mij onder het mom van de arm der wet tot de orde riep. Die vent heb ik ook feestelijk genegeerd.

  13. Myriam zegt:

    Ai Thomas. Ik heb wel erg gelachen toen ik me voorstelde hoe je geprangd zat in je zetel… Brrrr. Niet leuk als je er zelf zit natuurlijk. En die man aan de douane, die vraagt toch gewoon om problemen? Bah, en dat in halfslapende toestand. Misschien nog een geluk, anders was het misschien niet zo goed afgelopen voor de douanebeambte.:)

  14. Dit is dus één van de dingen die mij heel vervelend lijken aan het maken van een verre reis. Twee uurtje vliegen vind ik al verschrikkelijk, omdat ik lange benen heb en door mijn aandoening mijn benen zo af en toe moet kunnen strekken. (Vliegen op zich vind ik helemaal geweldig!) Ik vraag me echt af of ik zo’n lange reis vol zal houden.
    Beetje jammer dat die pipo zo onaardig tegen je deed. Niet tof!

    • Zo’n reis is inderdaad fysisch redelijk belastend. Je kunt kiezen voor zetels met wat extra beenruimte (wat wij ook deden) of first class reizen, maar dat laatste vinden wij te veel geld kosten.
      Die pipo kan wat mij betreft de pot op, vroeg of laat botst hij tegen de muur met zijn arrogant gedrag.

  15. Falderie zegt:

    ik zou ongetwijfeld wél de hele vlucht hebben geslapen. ik ben een van die weinige mensen die consequent de hélé vlucht doorslaapt. (bedankt aan alle medepassagiers die me in het verleden voor ontbijt/lunch/avondeten hebben wakker gemaakt :-))

  16. Alle frustraties komen me heel bekend voor :-). Alsof ik nu van het vliegtuig stap.

  17. Nachtbraker zegt:

    Ik weet één ding: ik ben altijd heel blij wanneer ik terug uit het vliegtuig mag 🙂

  18. Veel herkenning, gelukkig vlieg ik zelden!!

  19. Woolywoot zegt:

    oh grrrrrrgmphhhhhh…naast dat je beschrijving van de vlucht zeer herkenbaar is en dus voor mij bijna hilarisch zo van een afstandje (al was het bij mijn laatste vlucht echt nóg erger omdat ik de goedkoopste vlucht der vluchten had en je daarmee niet alleen met je portemonnee betaalt…), maar dat allerlaatste doet mijn immer rustige en vriendelijke persoontje echt koken. Ik weet hoe je je voelde. Ik ben vorig jaar eens in de trein aangesproken door een conductrice. Mijn ov-chipkaart had een technisch defect (fout van NS waarmee ik al maanden in afhandeling zat), waarbij ELKE conducteur kon zien dat het verder wel goed zat met mijn kaart en dat ik elke maand netjes betaalde (ik heb vrij reizen in het weekend), maar deze mevrouw bazin kon dit niet zien op haar apparaatje, wat alleen maar aan háár kon liggen want de rest van de conducteurs konden dit wel. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken. Zij dacht dus dat ik ”zwart reisde” wat al niet zo heel leuk was om van beticht te worden, maar goed, die boete zou ik toch wel terug krijgen omdat ik 100% in mijn gelijk stond. Maar het ergste wat ze deed was ineens keihard gaan praten in de overvolle trein (terwijl ook mijn zoontje naast me zat) en zeggen: ”U bent zeker ook die mevrouw die wij al heel lang zoeken en die al weken lang zwart aan het reizen is!!!!”… Ik was TE perplex om goed te kunnen reageren. Ik moest ook nog uitstappen ook, terwijl ze me achterna kwam en op het perron ook nog extra hard bleef vragen: ”Mag ik vragen waarom u niet betaalt hebt voor de reis?”….Ik ben nog steeds woedend hoe zij mij behandelde en dat zij die functie mag uitoefenen. Ik heb later die dag nog van een andere conducteur een vergoeding (kopje koffie) gekregen als troost nadat hij mijn verhaal aangehoord had en de boete heb ik ook terugbetaald gekregen. Maar deze ervaring zal ik nooit meer vergeten. Hoe mensen zo plezier beleven aan het vernederen van de medemens en iedereen over 1 kam scheren. ENGE enge mensen zijn dat.

  20. Ik vind vooral de uitwisseling van virussen en bacteriën akelig tijdens een vliegtuig, trein of busreis … je weet maar nooit wat de mensen allemaal in hun lijf zitten hebben eh? Brrrrr!
    😉

  21. kakel zegt:

    Je schrijft echt ge-wel-dig! Ik houd mijn buik vast van de lach (niet dat ik zo’n enorme pens heb.) Het is al lang geleden dat ik voor het laatst gevlogen heb. Lézen over vliegen vind ik eigenlijk het leukst!
    Groetjes Kakel

    • Het kan nooit kwaad je buik vast te houden – ooit maakte ik mee (op de tram) dat iemands buik ontsnapte, waarop die zei ‘verdorie, had ik mijn buik maar vastgehouden’. Vreselijk was dit…
      Blij dat je nog eens bent langsgekomen, de volgende keer zet ik koffie klaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s