Hiëronimus Pannecoucke – Toetoet, Battendoet en Scharmienkel

2

De dag nadat ik de survival-reistas in de biechtstoel had verstopt ging ik terug naar de plaats waar Hiëronimus het vrije pad had gekozen. Het briefje hing niet meer aan de boom. Het duurde een tijdje voordat de deur van de kathedraal openging, maar zodra dit gebeurde glipte ik binnen en voorwaar: de bewuste biechtstoel was leeg. De reiszak was opgehaald.

Ik mocht dus van een succes spreken. Het pakket was toegekomen. Hopen maar wat Hiëronimus, euh, Ronny er iets mee kon aanvangen. Eén ding was zeer spijtig: hij had alles wel in ontvangst genomen, maar ergens had ik gehoopt dat hij een briefje zou hebben achtergelaten. Iets in de zin van ‘allez, Thomas, je moest dat niet gedaan hebben maar toch een hele dikke merci”. Neen, dus.

Een oud mannetje, de man die daarnet de deur van de kerk had geopend, hield me in de gaten.

“Eila, wa doejje gie do?” riep hij met enige aandrang in ons prachtige Brugse dialect. Hij haalde daarna luidruchtig zijn neus op.

“Kwildigen biechten, mo der was gin paster!” loog ik in de hoop er vanaf te komen. Goed bezig, Paul, liegen naast een biechtstoel!

Zijn blik sprak boekdelen. Dat heb je wel vaker met oudere mensen. Door de wijsheidsrimpels die zich in de huid van hun gezicht hebben genesteld kunnen ze expressies uitstralen die geen woorden behoeven. Een baby kan dit niet, bijvoorbeeld. Ze kunnen lachen, wenen of met een uitdrukking verraden dat ze aan het kakken zijn in hun pamper. Meer niet. Waarbij ik aan iets anders denk. Denk nu niet dat ik een baby met een hond wil vergelijken, maar het beeld schiet ineens in mijn gedachten. Heb je al eens op het gezicht gelet van een hond die aan het kakken is? Hilarisch is dit, echt waar. Of het gezicht van een hond die iets hoort en het niet kan thuiswijzen. Of van een hond die iets ziet voorbij huppelen en het ding niet herkent.  Schitterend, gewoon. Als ik ooit met pensioen ben, trek ik de binnenstad van Brugge in en fotografeer alleen nog hondengezichten. Er volgt een fotoboek van drieduizend bladzijden. Hiermee wil ik zeker één of andere Oscar of Nobelprijs, maakt me niet uit..

Het mannetje met de sleutel was er duidelijk niet gerust in, en nam geen genoegen met mijn antwoord. Om jullie zes maanden avondles in onze ‘schone taale’ te sparen, geef ik de rest van de conversatie weer in het soort AN dat me eigen is.

“Biechten, biechten, je ziet me er niet echt een persoon uit die regelmatig te biechte gaat”

“Toetoet!” Op dat woord, beste lezer, wil ik jullie vandaag trakteren. Het betekent gewoon een zeer bevestigende vorm van ‘jawel’, eerder ‘jawel, idioot, denk je dat ik hier sta te liegen misschien?’. Toetoet, dus.

“Battendoet!” zei hij, en dat is dan weer de ontkennende versie van ‘toetoet’. “Battendoet, kerel, ik geloof er geen fluit van! En daarbij, zeveraar, als je met zo’n neus door het gordijn van de biechtstoel binnenkort is het risico dat het doek scheurt zeer groot. Blijf dus weg uit dat biechthok. Meer nog, wèg uit die kerk hier, dat ik je niet meer zie potverdomme. ‘Scharmienkel’ die je bent!”

Wat ben ik gul in mijn traktaat aan mooie West-Vlaamse woorden vandaag. ‘Scharmienkel’ is nu al het derde woord dat je van me krijgt.

Ik had geen zin om veel met die mens te discussiëren, ging naar de middengang van de kerk en richtte mijn blik naar het altaar, knielde deemoedig neder en sloeg een kruisteken. Daarna stond ik rustig recht en stapte traag en plechtig naar de grote ingangspoort die vanuit deze plek een uitgangspoort was. Twee meter voordien stopte ik even en liet een krachtige melodieuze scheet vliegen die weergalmde door het hele gebouw. Wat een mooie klank was dit, bijna hemels.Ik was trots dat ik dit kon. Een mens zou voor minder…Ondertussen waren twee Chinese toeristen binnengewandeld die twijfelden of ze me moesten trakteren op een applaus of eerder een beleefd knikje in mijn richting. Het werd het tweede.

Met een beetje geluk verschuilde Ronny zich in de kerk en heeft hij mijn blaassymfonie gehoord. Heeft hij mij misschien gezien, heeft hij het oude mannetje bezig gehoord over mijn neus, en denkt hij van ‘Tiens, een grote neus? Die heb ik ook! Zou dàt dan Thomas zijn, misschien?’.

Allemaal zaken en vragen die me een beetje dichter brengen bij mijn doel: het vinden van Hiëronimus Pannecoucke. De tas is weg, Hiëronimus is voorlopig gered, op naar de volgende stap.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – Toetoet, Battendoet en Scharmienkel

  1. beaunino zegt:

    …en je hebt er zeker niet aan gedacht om wat zendertjes in de kleding te naaien, of wel?
    Het woord ‘scharminkel’ kennen wij overigens wel. Misschien moet ik dan toch binnenkort die kant maar eens op om je wat te helpen zoeken.

    • Natuurlijk. Die zendertjes vind je toch gewoon bij Albert Heijn tussen de mosterd en de pannenlappen??
      Enige hulp zou welkom zijn, Narda, maar eerst probeer ik het toch maar alleen. Je weet maar nooit, als Hiëronimus ineens een Hollandse ziet, schrikt hij zich een ongeluk.

  2. Wij zeggen eerder bajendoet dan battendoet maar de betekenis is hetzelfde. Mijn grootmoeder woonde lang ‘ant Spiegelreitjie’ en sprak nog het echte Brugs, inclusief de de uitgang ie bij alle verkleinwoorden: stretjie, veugeltjie, katjie, … De uitdrukking die ze het meest gebruikte was ‘oo gie schorste vuile buttere’. Dat hoor een mens nog zelden.

    • Dit vergt enige verduidelijking 🙂 !

      Wanneer gebruik je ‘battendoet’ ??
      Voorbeeld: Stef zegt: ‘Het regent!’ terwijl het dit helemaal niet doet. Dan zegt Thomas: ‘Battendoet!’ Het regent niet

      Wanneer gebruik je ‘Bajendoet’? Omer wil op café gaan terwijl zijn vrouw het hele huis kuist. Asociaal, toch? Dan zegt zij: ‘Op café gaan? Bajendoet!’, of ‘vergeet het: jij gaat hier helpen kuisen!’

      Tot zover de les van professor Pannenkoek

  3. Marion zegt:

    Toetoet. Geheheh. Grappig. Toetoetoeter op mijn waterscooter.

  4. Myriam zegt:

    Ik kom niet meer bij. Alweer. Als ik vroegtijdig onder mijne magnolia kom te liggen is het omdat jij me zo aan het lachen hebt gekregen dat ik er in ben gebleven. Toetoet, battendoet en bajendoet, scharmienkel. Thomas, Ik vind Hieronymus toch echt véél beter klinken dan Ronny alsjeblieft zeg. Die arme man. En hij heeft dat pakket helemaal niet, ik heb het. Jammer genoeg heb jij de kaart nu geblokkeerd, en ik wou nog net een paar kleedjes en schoenen gaan halen

  5. De Fruitberg zegt:

    Toch weer leuk geschreven, Fartman ,-)

  6. Sabine zegt:

    Echt, ik lach me rot. En die woorden zijn ook al zo leuk! Ben benieuwd of je iets gaat horen van de persoon die de tas mee heeft genomen!

  7. Rob Alberts zegt:

    Het vervolgverhaal kan mij niet lang genoeg duren.
    Van mij mag jouw zoektocht nog jaren duren.

    Vrolijke groet,

  8. Inge zegt:

    Schitterend! Of hoe wij West-Vlamingen een lange zin in 1 woord kunnen zeggen 🙂
    En ik duim mee voor jou dat het pakketje bij de juiste bestemmeling beland is: bah joak.

  9. kakel zegt:

    Het zou Ronny sieren nog iets van zich te laten horen. En zo niet vrijwillig dan via een opsporingsbevel! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s