Te voet vanuit Cuba is een heel eind, dacht ik zo op zondagmorgen bij het eten van een kommetje muesli met banaan en soyamelk

2

Jullie kennen ongetwijfeld de man van hierboven. Ernesto ‘Ché’ Guevarra, een zeer charismatische persoonlijkheid die op veel foto’s (én T-shirts) met brede glimlach ten tonele komt, maar die in werkelijkheid een keiharde strijder-huurling-oproerstoker,.. was, in Cuba aanbeden als een God. Nog steeds, decennia nadat hij door een vuurpeloton met kogels werd doorboord.

Waarom breng ik die man hier nog eens ten tonele? Het heeft te maken met de postkaartjes die we tijdens onze reis hebben verstuurd vanuit Varadero, de kustplaats waar we nog een weekje strandvakantie hadden na onze rondreis. .

Populair zijn ze ginds niet, de winkels met postkaarten. En vaak zie je kaartjes die zodanig vergeeld en gekruld zijn dat je bijna zou beschaamd zijn om die te kopen en naar je naaste familie/vrienden te sturen. Aan straat 43 vonden we wél een stalletje waar er ‘treffelijke’ kaartjes lagen. Niet echt heel veel, maar genoeg keus voor de -pakweg- twintig kaartjes die we wilden versturen. ‘Calle 43’, want straten hebben een nummer en geen naam.  Het viel op dat de kaartjes zeer duur waren. Doorgaans kost zoiets in armere landen maximum dertig cent per stuk, daar was het al vlug iets meer dan een Euro per stuk. Maar wat dan, een kaartje van Cuba op de schoorsteen is toch altijd speciaal, dachten we, dus kopen die handel!

We scoorden er een dikke tiental met typische stadsgezichten vol old-timers, en andere in zwartwit waarop Fidel stond te pronken, Ché of de combinatie van de twee. De verkoopster trieerde alles, waarbij die van de twee ‘leiders’ afzonderlijk werden gelegd. Stuk voor stuk werden die ingeschreven op een schriftje. Geloof me, echt waar! Ik vroeg drie keer voorzichtig waarom ze dit deed, maar een antwoord kreeg ik niet. Ze lachte eens geheimzinnig in mijn gezicht en daar bleef het bij. Ze bood lijm aan om de postzegels vast te kleven, en één voor plakte ze die voor ons. Tijd had ze genoeg, er was niemand anders in het winkeltje.

De zoektocht naar een postbus was ons volgend avontuur. Niet te vinden, echt waar. Tot we ’s anderendaags een paar Cubanen aanspraken op straat, en zo onze weg vonden. We moesten de kaartjes proppen in een bus die echt bomvol zat. Na de onze kon er echt geen kaartje bij.

Tot eergisteren waren die kaartjes nog niet toegekomen. Vorig jaar hadden we dit ook voor – geen enkel kaartje uit Vietnam kwam ter bestemming. “We doen hier niet meer aan mee…” zei mijn schat vorige week nog.

Gisteren, niet te geloven, kwam ons kaartje in de brievenbus van mijn werkplek vallen. Even later kreeg ik een sms-je van één van onze schoondochters dat het kaartje ook daar was toegekomen. Ook buurvrouw die tijdens onze reis steeds de brievenbus heeft leeggemaakt, zwaaide heel enthousiast toen ik na mijn werk de oprit kwam opgereden.

Als het zo zit, doen we er wel nog aan mee.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

55 reacties op Te voet vanuit Cuba is een heel eind, dacht ik zo op zondagmorgen bij het eten van een kommetje muesli met banaan en soyamelk

  1. Rob Alberts zegt:

    Er staan toch geen staatsgeheimen op de kaarten?

    Zonnige groet,

  2. Die Vietnamese kaartjes zijn onderschept door de Chinese geheime dienst. Een mens met zo’n reukorgaan vinden ze daar altijd verdacht. In Cuba is dat echter een heel gewoon zicht: mensen met een grote neus zijn er even talrijk als er vrouwen met baarden zijn.

  3. beaunino zegt:

    Had toch weer handig geweest hè? Zo’n zendertje.

  4. Myriam zegt:

    Het is vreemd maar mijn kaartje is nog steeds niet toegekomen. Hoe zou dat komen? Had je het juiste adres niet mee dan? Of ben je mij gewoon vergeten zo van uit het oog uit het hart? Het is proper moet ik zeggen

  5. Eilish zegt:

    Ik doe dat niet meer, kaartjes sturen van op reis. Als anderen er mee doen wat ikzelf snel doe – na een week in de vuilbak gooien – is dat verloren geld en moeite.

  6. Ik ben gestopt met kaartjes sturen van op reis.
    Een fotootje met de smartphone is het nu.
    Maar dat is niet de reden.
    Vaak was ik eerder terug thuis dan mijn kaartje, en dan is dat zo onnozel.

  7. Liese zegt:

    Kaartjes zijn en blijven de max. Ik vergeet het alleen altijd als ik op reis ben!

  8. Marion zegt:

    Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger (een jaar of 22 geleden) iedere vakantie met mijn vriendinnen zo’n ouderwetse kaart vanuit Frankrijk of Spanje naar Peter stuurde. En dan altijd eentje van een dame met blote borsten (ik schrijf het maar even netjes, voor je het weet hebben we het weer over tieten). Gek eigenlijk dat ik dat al 16-jarige….

  9. Ik zou willen ruilen met jouw leeftijd 🙂 !
    Jammer dat Peter toen niet mee mocht/kon op reis…

  10. Joyce zegt:

    Je moet gewoon vertrouwen hebben in het systeem en heel veel geduld! De rum en de sigaren zorgen voor nogal wat vertraging denk ik zomaar 😉

  11. Toch leuk dat ze zijn aangekomen, dat jullie ze nog sturen überhaupt.
    Terwijl het zo leuk is, om te sturen, te ontvangen.
    Ga er hier ook weer aan mee doen ;-))

  12. Brubeck zegt:

    Wij hebben vorig jaar, op reis in Amerika, voor de eerste keer de app van Bpost gebruikt: succes gegarandeerd want je trekt een foto van jezelf aldaar (ja, ja een selfie dus) en via de app op je tablet of smartphone kan je die met je zelfgekozen tekst laten versturen als kaartje vanuit… België. Wat dus betekent dat maximaal twee dagen na het versturen vanuit de app, de ontvangers het kaartje in de bus hebben. Kost wat meer dan de doorsnee postzegel maar je kaartje is met jezelf erop wel gepersonaliseerd 🙂

  13. Heel herkenbaar. Ik heb het geprobeerd vanuit Mozambique met een kaartje, een brief en een pakje. Ze wachten al meer dan twee jaar op de post in Nederland.

  14. chrissebie zegt:

    Als 15 jarige kocht ik in London een trui met een zwart wit foto van Che que vara, ( nu hoop ik dat ik dat goed schrijf) Ik was zot van de trui, maar wist niet echt wie de man was. Dus merci hé pannenkoekje.

  15. Toen wij nog op vakantie gingen op Gran Canaria.. en altijd kaartjes stuurden, kwamen ze ook altijd te laat…
    Is gewoon Europa? Die bussen waren ook altijd propvol ;-). Ik ben er mee gestopt hoor..

  16. Wanneer ik op reis ben stuur ik altijd ook een kaartje naar mezelf. Beetje narcistisch misschien, maar dan weet ik tenminste of en wanneer ze toekomen 🙂

  17. Billy zegt:

    mijn oude nummerplaat begon met CHE… en ik dacht dus wel vaker aan deze vrijheidsstrijder.
    Wellicht wordt in Cuba veel gecontroleerd?

  18. MichielZiet zegt:

    Het heeft ook wel charme. Dat er gewoon nog plekken in de wereld zijn waar alles nog niet snel gaat. Gewoon een ouderwetse postkaart verzonden met zeeën van tijd. 🙂

  19. lisoverseks zegt:

    Wij zijn ervaren op dat punt. Nemen de kaarten mee naar nl en doen ze daar op de brievenbus. Komen ze een stuk vlotter aan. 😄

  20. lisoverseks zegt:

    O jee, Rob dat stomme duimpje heb je van mij. Als ik op reactie tik krijg ik die kado.
    Enfin, zo maar dan.
    We nemen natuurlijk de kaarten reeds gepostzegeld mee.
    Btw. Is dat verzamelen niet een oud en verloren ambacht?
    😄

  21. chrissebie zegt:

    Omdat dit de enige manier is waarop ik je kan bereiken, stuur ik je iets door dat op je lijf is geschreven!

    Gezocht: 25 auteurs voor één boek

    Uitgeverij Zorro in Damme zoekt 25 West-Vlaamse auteurs, die samen aan één roman willen werken. De roman krijgt de titel ‘De dag dat Emmanuel Dedeckerre, heer van stand, in Brugge werd begraven’. Het verhaal moet zich in Brugge afspelen. “We willen een bekend auteur laten starten met het verhaal”, zegt uitgever Guido De Ville. “Daarna mogen de andere kandidaten het verhaal verder schrijven. Elk mogen ze tot 3.800 tekens neerpennen. We gaan eerst de 25 auteurs kiezen, daarna zal lottrekking bepalen wanneer ze het verhaal mogen aanvullen. Dat wordt een gigantische uitdaging, want iedereen heeft een eigen stijl of genre. Toch geloof ik erin dat we na een jaar een prachtig resultaat kunnen afleveren.” Kandidaat-schrijvers kunnen een mailtje sturen naar roman@zorrobooks.be. Ze moeten daarin in 1.000 lettertekens al een literaire tekst neerpennen. (BHT)

    Groetjes Christa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s