Ziekteverzuim, of de quasi onmogelijkheid om er gebruik van te maken

Electriciteitsbak ergens in een hoofdstraat van een stadje in Cuba. Iedereen loopt er voorbij - schitterende kunst vind ik het...

Electriciteitsbak ergens in een hoofdstraat van een stadje in Cuba. Iedereen loopt er voorbij – schitterende kunst vind ik het…

Zondagavond ben ik met mijn schat na een communiefeestje per fiets naar huis gereden. We hadden een glaasje gedronken. Niet teveel, maar wie gedronken heeft kruipt niet achter het stuur. Een logisch principe, toch?  Ik mag niet dromen dat ik na een par glaasjes iemand met de auto zou aanrijden die daardoor voor de rest van zijn/haar leven met een beperking zou zitten. We namen een ‘panoramische route’ aan de noordkant van Brugge, waar werken aan de gang waren op het fietspad. Een tegenligger kwam aangereden, nogal zigzaggend. Hij had duidelijk een glaasje teveel op. Ik remde hard om hem de kans te geven voorbij te steken. Mijn achterwiel begon te slippen, en Pannenkoek lag pardoes op het tarmac. De linkerknie eerst.

Gevolg: de maandag erop (pinkstermaandag, vrije dag) kon ik niet op de knie steunen. ’s Anderendaags zou het een ‘normale’ dag zijn en kon ik een dokter raadplegen. ‘Kon ik’, maar deed ik niet, want in mijn agenda stonden vier afspraken en die mensen kon ik niet teleurstellen. Ik kon al lichtjes steunen op de knie – ’s avonds zou ik wel een dokter bezoeken.

‘Zou ik’, ware het niet dat ik de ganse dag overspoeld werd door telefoons en mensen die ‘op de bots’ eens ‘een klein vraagje’ moesten stellen. Om nog te zwijgen van de moordende werkgever ‘mailbox’ genaamd. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben gewoon de hele week komen werken. Waarom? Overvolle agenda en tekort aan personeel in mijn vestiging. Dan maar vervanging of een interim vragen? Zinloos, wegens niet voorhanden.

Waarom tekort aan personeel? Eén collega onderging twee jaar terug een niertransplantatie en kan het fulltime werken niet meer aan. Lees: beseft nu pas hoe zijn leven kort na de operatie aan een zijden draadje heeft gehangen en profiteert nu (terecht!) met gulzige slokken van het leven. Een tweede collega zat met burn-out met bijkomende lichamelijke klachten ten gevolge van haar stresstoestanden. Komt nu ook weer parttime werken en klaagt  alweer steen en been dat ze het niet aankan. Hoe lang dus nog? Geen vervanging voor hen voorzien.

Het is een ziekte van deze tijd. Ik hoor het veel te vaak rond me, en lees het even vaak als ik gewoon door mijn reader van WordPress fiets. Hoeveel mensen zitten niet aan de ziekenkas voor een langere periode? Er zijn heel wat mensen die hard strijden en stapsgewijs grassprietjes aan hoop tot een stevig touw weven en zich omhoog trekken tegen wind en storm in. Voor die heb ik bewondering, echt waar. Er zijn er ook, en dan spreek ik over een paar enkelingen in mijn omgeving, die zich spiegelen aan mensen met burn-out en symptomen veinzen om op die manier te ontsnappen aan de ratrace van het werk. Die laatste zin zal me door sommigen niet in dank worden afgenomen maar het is helaas realiteit.

Maar vooral: is het niet erg dat de personeelsbezetting tegenwoordig overal zo minimaal wordt georganiseerd dat niémand het zich nog kan ‘permitteren’ om eens ziek te vallen? Toch niet zonder zich oneindig schuldig te voelen tegenover de collega’s. Is het normaal dat ik mezelf verplicht zie met hevige pijn in de knie toch te komen werken tegen alle logica in, gewoon omdat de boel anders niet meer draait? Is het normaal dat ik zelfs in die omstandigheden overuren moet kloppen om een beetje door mijn werk te raken? Zelfs geen dokter kan raadplegen? Want eerlijk gezegd: na tien uur werken ben ik pompaf en heb ik nergens meer zin in.

Is het normaal dat, als ik dan eens een dagje verlof heb, zoveel jonge mensen op stap zijn in Brugge? Mensen waarvan je denkt van ‘wat doen die op dit uur op straat, moeten die niet gaan werken, of hebben die allemaal verlof?’. Of behoren die tot het werklozenleger van honderdduizenden die vandaag steun trekken omdat ze niet aan de bak raken? Is het normaal dat ik nog aan de slag ben, terwijl vijf jaar terug niemand van mijn leeftijd nog werkte in mijn bedrijf? Is het normaal dat de job die ik vandaag uitoefen drie jaar geleden door minstens twee personen werd gedaan? En dat daarboven nog eens een pak extra werk komt doordat een paar collega’s parttime werken?

Neen, dit alles is niet normaal.

Maak gewoon het werken draaglijker, verkort die werkweken, open wat meer vacatures en die burn-out-toestanden zullen afnemen. Laat ons desgevallend een kwart minder verdienen, wie zal eraan doodgaan? En steek gewoon veel meer energie in het (psychologisch) (her)begeleiden van mensen naar de werkvloer, in het her-oriënteren naar mensen in een meer doenbare job, het invoeren van een vierdagen-werkweek, weet ik niet wat allemaal. Toch?

Hoe het ondertussen met de knie is? Elke dag een beetje beter, maar nog niet helemaal opgelost. Gisteren had ik ook geen tijd om naar de dokter te gaan wetens vanalles-te-doen-op-zaterdag.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

77 reacties op Ziekteverzuim, of de quasi onmogelijkheid om er gebruik van te maken

  1. De Fruitberg zegt:

    Neen, het is waarschijnlijk niet normaal. Maar je haalt de oorzaak ook aan: de loonkost van mensen in West-Europa is véél hoger dan die in pakweg China. En zolang wij zoveel meer verdienen, maar dan toch liever alleen producten kopen die met Chinese lonen vervaardigd zijn, is er een probleem.
    Ik wens je beterschap met je knie. Wanneer je dronken bent mag je trouwens ook niet met de fiets rijden, je kan daar je rijbewijs trouwens mee kwijtspelen.

    • We moeten nog zover niet lopen (tot China) om grote loonverschillen te zien. Mensen uit het Oostblok moeten het ook met veel minder doen.
      Dronken op de fiets is inderdaad ook niet aan te raden, maar dat was ik ook helemaal niet 🙂 ! Van drie glaasjes wijn in zes uur tijd ben ik niet dronken, maar ik heb toch alle reflexen om veilig naar huis te fietsen.

  2. Marion zegt:

    Ja ja ja… Wat moet ik daar op zeggen? Ga naar de dokter, oetlul! In plaats van je eigen gezondheid op te offeren voor je collega’s. Mijn welgemeende excuses voor het gebruiken van het woord oetlul. Maar ik dacht, wellicht ken je dat woord nog niet, net als het woord flapdrol destijds, en vind je deze ook wel aangenaam. Zonder dollen, er wordt teveel van ons gevraagd op de werkvloer. Tenminste, op mijn werkvloer wel en op die van jou ook, dat is duidelijk. Uiteindelijk kunnen we het alleen onszelf kwalijk nemen, want als wij niet aan de bel trekken en maar door en door en doorgaan, denkt de werkgever: Prima. Het gaat allemaal op rolletjes. Dus, ga naar een dokter als het nodig is. Meld je ziek wanneer je ziek bent. Doe je dat niet, dan zit je, net als ik, ooit een keer een jaar in de ziektewet en dat is nou wat je net NIET wilt!

    • Dank voor de uitgebreide reactie!
      Neen, ik sta niet te popelen om in de ziektewet te zitten (zoals jullie het noemen in Nederland – bij ons zitten we aan de ‘ziekenbond’ of ‘ziekenkas’). Ik probeer én aan de bel te trekken én mij collega’s wat te ontzien. Wees maar gerust dat ik mijn overste(n) een paar keer zal inpeperen dat ik er niet van ben gediend om in zo’n situatie te moeten komen werken, en dat ze in hun handjes mogen wrijven dat ik dit doe. Maar je hebt gelijk, het helpt mezelf niet vooruit en behalve een schouderklopje bij de jaarlijkse beoordeling wordt dit heel snel vergeten.
      Maar beloofd: de volgende keer dat zoiets voorvalt zal deze oetlul van een flapdrol 🙂 zijn hersenen wat beter laten werken. Hoop ik, althans.

  3. lisoverseks zegt:

    Is geprobeerd, werkt niet.
    “Iedereen wat inleveren hoeft er niemand ontslagen te worden” resulteert in opstand. Bij degenen die denken niet bij de afvallers te zitten.
    “Iedereen wat inleveren kunnen we meer mensen aannemen” wordt door de meeste mensen niet ondersteund.

    Door onze omarming van het kapitalistisch systeem is de maatschappij een “ratrace” geworden.
    Er zullen steeds meer mensen zijn die “The survival of the fittest” niet bij kunnen benen.

    M.i. Moet het hele systeem “arbeid en inkomen” op de schop.
    Er zijn meer werklozen dan vacatures en dat verschil zal alleen maar groeien, terwijl er vele mensen vrijwilligerswerk verrichten. Werk zonder loon ervoor te krijgen wel te verstaan. Men noemt ze “plukkers uit de staatskas”.
    Ondertussen is er een heel leger mét inkomen (uit dezelfde staatskas😜) die mensen aan het afstraffen om ze in een “reguliere” job te krijgen. Jobs waarvan we al weten dat er niet genoeg zijn.
    Misschien kunnen we groep één eens laten wisselen met groep twee. Ik weet zeker dat er zat zijn die dat wel willen en kunnen.
    Mijn beste optie is; hef groep twee op en laten ze allemaal lekker wat nuttigs doen voor hun centen.

    We zullen moeten gaan leren accepteren dat we niet allemaal even slim of energiek zijn maar dat iedereen op zijn/haar manier een steentje bij kan dragen en even waardevol is als de ander.
    Ik neig naar een vorm van communisme.
    En dat zal er komen ook. Op een goede manier. Als de mensheid er wél klaar voor is.
    Als we niet meer de behoefte hebben om te kijken of de buurman net zo hard werkt als wijzelf.

    Elke generatie stijgt het gemiddeld iq met tien punten; dus ooit 😄

    • Ook jij hartelijk dank voor de uitgebreide reactie.
      In theorie zou ‘communisme’ kunnen resulteren in een betere en eerlijkere werkverdeling, maar toch…
      We waren in maart op reis in Cuba, en daar heerst (voorlopig nog) het communisme. Studenten krijgen opleidingen met steun van de overheid. Hoogbegaafden kunnen het schoppen tot dokter of ingenieur, minder begaafden werken bijvoorbeeld op het land. Qua verdiensten verschilt één en ander niet veel. Een dokter zal misschien een gratis appartement ter beschikking krijgen, maar verdient niet zo gek meer als een arbeider in een autofabriek. IQ-drain naar het buitenland wordt sterk ontmoedigd, want je krijgt niet zomaar een vergunning om naar het buitenland te trekken om een beter betaalde job als ingenieur uit te oefenen (gaat een Cubaan op reis, wil men garanties dat die ook terugkomt).
      Wat is het resultaat van dat communistisch gedoe? Heel wat mensen werken tegen hun zin, en zijn niet gemotiveerd om meer en beter te werken dan iemand anders. Waarom ook? Je verdient net zo veel met lummelen als met hard werken.
      De mensheid is er dus nog niet klaar voor. Is er al generaties lang niet klaar voor, want de grondleggers ervan liggen al lang onder de groene zoden en kunnen niet bogen op successen.

      • lisoverseks zegt:

        Shit, weeer dat duimpje erbij.😭

        Je schrijft het zelf al…de mens is er nog niet klaar voor.
        Wat is er mis met lummelen?
        Men gaat niet een leven lang lummelen. Een periode lummelen, dat kan. En wat is daar mis mee?
        Wat is hard werken? Voor wie doe je dat? Wat voor de ene hard werken is vindt de ander niet veel voorstellen.
        Het is dat argwanend kijken naar “de buurman”. Zoals ik al schreef.
        Enfin, ik zie het in mijn kinderen.
        Die meer oog hebben voor maatschappelijk welzijn en moeder aarde dan voor eigen gewin.
        Die studenten zijn zo gek nog niet. Geven mij groot vertrouwen in de toekomst. 😄

  4. Mrs. Brubeck zegt:

    Oh zo herkenbaar, de eerlijken worden hierdoor altijd gestraft en zo blijft het systeem in stand…
    Wij hebben ook zo iemand, maar die durft het aan om net voor de toegelaten 2 jaar ziekte terug te komen… Grrr…
    Tot grote frustratie van de paar collega’s die het systeem draaiende moeten houden…

    • Zo hebben wij ook eentje. En weet je wat het ergst van al is? Als die dan terugkomt wordt ze met open armen en compassie binnengehaald, terwijl iedereen weet dat het maar van korte duur zal zijn. Dat maakt het nog rotter voor de mensen die écht ziek zijn en hemel en aarde zouden verzetten om terug aan de slag te kunnen. En die vormen nog steeds de meerderheid. Maar hoe pluk je die ‘profiteurs’ eruit?

  5. Ik werk fulltime: minder lijkt me niet echt een goed idee want nu verdien ik toch niet echt bijster veel. Ik raak elke maand wel rond maar dat is het don ook. Niet dat ik een veeleisend mens ben (denk ik toch niet). Ik doe nooit buitenlandse reizen, leef redelijk sober en geef enkel geld uit aan muziek. Ik zal me niet bepaald dood werken maar op het werk doe ik toch meer dan waar ik voor betaald wordt. Ook daar (aan de staat) is de trend om met minder volk meer te moeten doen al langer door gedrongen. Veel minder volk vervangen en nu al een tijdje helemaal niemand meer vervangen die vertrekt, meer taken en meer diversiteit en een dom gedoe van functioneringscyclussen (de administratie daarvan duurt langer dan het bereiken van de doelstellingen). De tijd dat je in één dienst werkte en het werk van die dienst kende is al lang voorbij: als je niet op zijn minst op de hoogte bent van het werk van meerdere andere diensten, dan ben je in gevaar om negatief beoordeeld te worden. En ja: er is tegenwoordig thuiswerk. Thuis waar je verondersteld wordt nog meer te werken, nog meer productie te doen (productie aan de staat, productie in dienstverlening: is dat al geen contradictie?). Nooit zag ik mijn collega’s zo ongemotiveerd naar het werk komen en loert de kans op burn-out, depressie en ziekte als nu. Ook opvallend: al het ‘nieuwe’ personeel is hooggeschoold en heeft hoge graden maar dat compenseert aan geen kanten voor de onervarenheid. Ik maak me niet meer kwaad maar blijf tegenwoordig gelaten bij de toestand. Er zijn inderdaad mensen die allerlei systemen misbruiken om minder te werken: gaande van ziekte tot loopbaanonderbreking en allerlei andere (legale) systemen. Er zijn collega’s waarvan ik me afvraag of ze eigenlijk nog bij ons werken: ik heb ze al maanden, zelfs jaren niet meer gezien noch gehoord. Het niet dat ik zo autistisch ben dat ik geen mens rond me waarneem. Klote, want ze maken de boel eigenlijk kapot. Die enkele rotte appels krijgt men blijkbaar niet aan het verstand dat men zo iedereen het leven moeilijk(er) maakt.
    Btw: het is niet alleen omdat de dingen aan een Chinees loon gemaakt worden, maar vooral omdat er mensen zijn die meer willen verdienen dan ze al doen en dan maar liever een bedrijf verhuizen naar een land waar de lonen lager liggen omdat ze nog meer (geld) willen. De laatste jaren wordt trouwens door diezelfde leukers geklaagd … dat de loonlast in China te hoog geworden is.
    @Fruitberg: de loonkost is niet alleen het probleem. Trouwens: de hoge loonkost heeft verschillende oorzaken. Hoge prijzen, hoge belastingen, hoge levensstandaard, … We verdienen meer dan in veel andere landen maar daar kosten veel dingen toch ook een pak goedkoper. Minder belastingen is trouwens problematisch: de schuldenberg die dit land al meer dan 100 jaar opgebouwd is en waar men nu geen oplossing voor vind. Zal wel allemaal de schuld van de socialisten zijn hé.

    • Ook ik had tot vorig jaar de kans om deeltijds te gaan werken. Een vierdagenweek bijvoorbeeld, waarbij ik voor de resterende 20% een premietje van de overheid zou krijgen. Zou een luxe geweest zijn. Vier dagen werken, drie dagen thuis. Maar dan zou ik hetzelfde pakket werk dat ik nu fulltime toe moeten afwerken in die vier dagen. Gevolg: nog meer overuren, nog meer druk, én minder betaald worden.
      Niet dat geld op mijn leeftijd nog zo’n rol speelt, maar ik zou het oneerlijk vinden.
      Het klopt ook dat nieuwelingen vandaag vlugger promotie krijgen dan vroeger. Mijn voorlaatste promotie kreeg ik zes jaar geleden, op mijn 51ste. Mensen met hetzelfde diploma en veel minder inzet dan ikzelf in mijn tijd (vroeger bestond ‘glijtijd’ niet, en was het presteren van overuren zonder vergoeding de normaalste zaak van de wereld) krijgen die promotie al vanaf tien jaar dienst. Oneerlijk? Ja, maar wat doe je eraan?
      Tot een tiental jaar terug was het geen probleem om je ziek te melden, zelfs niet voor een langere periode. De bezetting was veel ruimer, en vaak merkte je niet eens dat iemand afwezig was. Gust komt niet af? OK, dan neem jij deze taak over, neemt iemand anders een paar afspraken over en klaar is Kees.

  6. lisoverseks zegt:

    En wat je knie betreft; je bent een volwassen man.
    M.i. Ben je prima in staat om verantwoordelijkheid voor je eigen welzijn te dragen.
    Als het echt niet ging had je het anders aangepakt.
    Diegenen die uitvallen met bv. burn out, doen dat omdat het ook écht niet gaat.
    Of jij of ik met diezelfde klachten langer door zou kunnen lopen doet niet ter zake.

  7. lisoverseks zegt:

    Mijn laatste reactie. Ik kan me erg boos maken over dit onderwerp en dat is zonde van mijn energie.

    Laten we er eens vanuit gaan dat er geen profiteurs bestaan. Het is dat woord dat uit je vocabulaire geschrapt moet worden. Het gaat om respect voor andere mensen. Waardering.
    En het besef dat niet iedereen even sterk is.
    Mensen lopen niet zomaar de kantjes ervan af.
    Niemand voelt zich daar prettig bij. Dat doen ze omdat ze de “ratrace” niet kunnen bijbenen.
    Bijdragen naar kunnen. Betekent ook dat de ene meer kan dan de ander.
    Waarom hebben we daar moeite mee?

    Als je erover nadenkt heb je daar ook geen moeite mee; dat iemand minder zou kunnen dan jij.
    Dus wat is het dan?
    Het is het feit dat “ze” hetzelfde verdienen als “ik”.
    We vinden het niet erg dat de maatschappij ongelijk verdeeld is als het ons maar meer oplevert.
    Geld.. Dat is waar het om gaat.
    Ooit…!

    • Deze keer geef ik je geen gelijk. Het draait helemaal niet alleen om geld.
      Er zijn effectief profiteurs, je kunt die niet schrappen uit de vocabulaire…
      Niet iedereen is even sterk, alle begrip daarvoor, maar sommigen zijn ook ronduit lui. Als op mijn werk de telefoon rinkelt, zijn het altijd dezelfden die opnemen. Die weten dat aan de overkant van de lijn iemand hulp wil en niet graag wacht tot de bel tien keer is overgegaan. Er zijn er die bewust rond zich heen kijken omdat ze weten dat ‘telefoon opnemen’ betekent ‘werk’. Wanneer kunnen ze het wél? Als het baasje rondloopt. Dàn zijn ze wel de eerste om te doen alsof ze hard aan het werk zijn. Diezelfden staan vaak als eerste in de rij om roddels te verkopen, anderen in een slecht daglicht te plaatsen en aandacht te claimen.
      Het is niet ‘wit’ of ‘zwart’ in het leven, maar sommige figuren deinen wel hard naar de zwarte kant.
      Diezelfde ‘profiteurs’ zijn er ook als het om de ziektewet gaat. Die enkelingen, rotte appelen, die veroorzaken dat het merendeel van de trekkers van een uitkering met de vinger gewezen worden. Ten onrechte, laat dit duidelijk wezen.
      ‘Bijdragen naar kunnen’. Honderd procent akkoord, maar diegenen die kunnen moéten dit dan ook doen.

  8. heleen zegt:

    Je hebt het druk vandaag, zie ik aan alle reacties! Zorg goed voor jezelf houd in dat je beslissingen neemt die goed voelen. Diep van binnen weet je altijd of dat voor jou geldt. Jij maakt keuzes in je leven en daar hoef je alleen maar naar te kijken. Als je dat kan scheelt het tevens een hele hoop stress en boosheid! Als jij je namelijk goed voelt over jouw keuze, straal je dat uit en zal je omgeving dat ook doen. Twijfel je, dan zal je dat terug vinden in je omgeving. Jouw binnen wereld weerspiegeld je buiten wereld. Je mag daar, wat mij betreft, rustig aan twijfelen! Experimenteerde ermee zou ik zeggen en doe er je voordeel mee!

    Sterkte met je knie!

    • ‘Keuzes’ zijn relatief, natuurlijk. Stap een weekje in mijn professioneel leven en je zult merken dat je geleefd wordt. Liefst van al zou ik deeltijds werken, maar zoals ik bij een andere reactie schreef zou dit niet leiden tot minder werk, integendeel. Meer werken in een kortere tijd, en dat zie ik helemaal niet zitten.

  9. lisoverseks zegt:

    Ik ben anders en ik denk anders.
    Heb altijd een overdaad aan energie gehad. Had een gezin, een baan en werkte op beurzen voor de lol.
    Op beurzen werkte men voor commissie. Gaf vaak een heel negatief sfeertje.
    Ik was altijd topverkoopster. Nooit anders. Maar bij mij werd de poet verdeeld.
    Wij hadden een topclub. Ik deed wat ik leuk vond…verkopen en scoren. Collega’s deden wat zij leuk vonden…lekkere hapjes maken. Babbelen. Gezelligheid geven. Mijn hapjes/ drankjes werden altijd uitgebreid verzorgd en aangedragen. Heerlijk. Na afloop verdeelden we de poet. Ik blij, zij blij. Iedereen had een fijne dag gehad en wat verdient.
    Er zijn geen profiteurs. Er zijn mensen met verschillende kwaliteiten.
    Op mijn werk had ik leiding over een groep van zo’n 26 mensen. Er zijn er met telefoonvrees. En er zijn er die het contact juist leuk vinden.
    Zoek in ieder zijn/haar kracht en laat mensen hun kwaliteiten kunnen benutten en men zal opbloeien. Dwingen tot taken heeft niemand wat aan. Dat komt de sfeer van de hele afdeling ten goede.
    Helaas krijgt niet iedereen de kans zijn kwaliteiten ten volle te benutten omdat de goegemeente vindt dat zij wat anders zouden moeten doen.

  10. Joyce zegt:

    Je moet meer aan jezelf denken, serieus! Ik snap het ziekte beleid in België totaal niet, hoe anders is het hier in Nederland waardoor het lijkt alsof het hier ook minder een probleem is…. Hier blijven mensen wel eens 2 dagen thuis, knappen op en de langdurige ziekte is daarmee vermeden. En dat geldt voor jou ook een beetje nu, je pusht jezelf verder zonder dat je weet wat er precies met je knie aan de hand is. Misschien vererger je de hele kwetsuur wel puur omdat je wil blijven werken. Dat kan toch niet gezond zijn Thomas?

  11. chrissebie zegt:

    Ik zou er geld voor geven om terug te kunnen werken. Toen ik me verleden (week voor mijn rug het begaf ) ben ik gaan zoeken op de site van de vdab. Alles waarvan ik dacht, misschien kom ik daarvoor in aanmerking stond er bij. ” geen fysieke klachten” aheum, dat kon ik hen niet beloven. Telkens ik me wat beter voel denk ik alweer aan werken. Vrijdag na onderhoud met huisdokter en kiné hebben ze me afgeraden om nog vrijwilligerswerk te doen. Ik ga daar steeds over mijn grenzen omdat ik zo moeilijk neen kan zeggen. Of ik heb en dag dat ik me fantastisch voel, er wil invliegen , boeken in de rekken zet en s anderendaags een zwiep in mijn rug krijg. Wat voor mij terug naar af betekend, ik terug dertig kinébeurten mag volgen. Enfin soit, Ik heb het nog steeds moeilijk om aan de ziekenkas te zijn en zou nog graag iets terugdoen voor de maatschappij.Ik moet het voor eens en altijd in mijn kop prenten, ik heb genoeg gewerkt, nu moet ik alleen nog genieten. Prettige zondag Paul!

    • Het moet echt pijnlijk zijn om op een bepaalde dag voor jezelf te moeten toegeven dat ‘normaal werken’ geen optie meer is. Dan kun je inderdaad maar één ding, en dat is een knop omdraaien en te genieten van de zaken die wel nog mogelijk zijn. Veel sterkte!

    • lisoverseks zegt:

      Kijk dat bedoel ik.
      Degenen die mopperen over de “profiteurs” zouden in gesprek moeten gaan met deze collega’s. Dan hoor je denk ik een heel ander verhaal. Zou je misschien samen met z’n allen ervoor kunnen zorgen dat iemand in het arbeidsproces kan blijven. Al was het maar door een beetje begrip.

      • Las ik ergens dat je geen commentaar meet zou geven? Nergens heb ik ook maar een illusie gewet dat mensen als Chris profiteurs zouden zijn. Ik schreef wel dat er een minderheid aan profiteurs zijn, en die moeten worden aangepakt.
        Maar dan nog, dit is ook niet ‘dé’ boodschap achter het logje van gisteren. De boodschap is dat we tegenwoordig, nog meer dan vroeger, worden geleefd. Dat de werkdruk en wat van ons geëist wordt in het algemeen een niveau bereikt dat het menselijke overstijgt.

        • lisoverseks zegt:

          Goeie voornemens en ik zijn geen vriendjes. 😄.
          Vind je dat vervelend?

          Die minderheid…zijn misschien ook mensen als Chris?
          Zou het kunnen dat die net als jij het gevoel hebben tenonder te gaan onder de druk? Wellicht met een wat lager drempeltje dan jij.

          De boodschap “we worden geleefd”. Klopt dat wel?
          Als jij het gevoel hebt dat je wordt geleefd dan laat je dat toch toe?
          Dat je met je zere knie doorloopt omdat je niet gemist kunt worden…heeft toch niemand van je geëist. Dat heb je helemaal zelf bedacht.

          Goed bedoeld, niet om je op stang te jagen.
          Men mag alles aan mij vragen of eisen of wensen…wat ik daarmee doe is aan mij.

          • Lis,
            Hopelijk volstaat (dit keer) mijn laatste antwoord om deze zinloze discussie te stoppen. Ik weet niet in welke omstandigheid je destijds hebt gewerkt, en jij kent de mijne niet. Ik los ook niet alles op het Internet… Ik heb nooit, maar dan nooit (herhaling, herhaling…) geïnsinueerd dat Christa een profiteur zou zijn, integendeel. Ik kan meerdere mensen aanwijzen die in meer of mindere mate écht profiteren van hun uitkering, maar dat doe ik (uiteraard) niet. Wat ze doen is hun probleem, maar ik zal er niet boos om zijn als ze op een dag tegen de lamp vliegen. In België beginnen de ernstige controles nu pas in gang te schieten, en dat wordt tijd.
            We worden geleefd, dat klopt. Dat ik eraan toegeef? Zal wel zijn – het is dat of mijn werk opgeven, en daar ben ik nog niet aan toe.
            Dat ik niet gemist kan worden? Niemand is onmisbaar, maar soms is de werkdruk zodanig hoog dat iemand met een beetje plichts- en verantwoordelijkheidsbesef zijn collega’s liever niet in de steek laat als je weet dat je afwezigheid zal leiden tot ongelukken.
            Lees het verhaal van Olivia hieronder…
            En stop nu aub met je reacties, want elke volgende gooi ik direct in de prullenmand (en ja, je hebt me op stang gejaagd).

  12. Eilish zegt:

    Ik weet maar 1 ding en dat is dat je maar telt voor een baas als je presteert. Ik heb meer dan 20 jaar voor dezelfde baas gewerkt. Overuren gedaan, op feestdagen gewerkt, tijdens mijn bevallingsverlof gewerkt, … Toen ik tijdens dat bewuste bevallingsverlof aangaf dat ik toch nog wat verlof ging opnemen ben ik met een snauw afgeblaft. Uiteindelijk heb ik ontslag genomen en heb ik, behalve in de eerste week daarna, niets meer van die mensen gehoord.
    Nu ik vrijwilligerswerk doe, is die waardering voor wat je doet toch stukken beter. En dat is waar een mens energie uithaalt, weten dat wat je doet goed is !

  13. tinyblogt zegt:

    Ook ik herken dit verhaal. Er zit ook een collega thuis met burn-out en nu durf ik ook geen enkel dagje meer ziek te zijn en vrees al voor de gevolgen.
    Wat die jonge mensen betreft, die je ziet rondlopen overdag en je vraagt je af of die niet moeten werken: vaak zijn het mensen die in de zorgsector werken, die bijvoorbeeld nacht hebben gedraaid, of een weekend, en dan ter compensatie thuis zijn overdag. Of het zijn inderdaad (part-time)werklozen, want er zijn er toch verschrikkelijk veel. Of ze zijn nog aan het studeren, beetje bij beetje, om aan een hoger diploma te geraken met (zogezegd) meer kans op werk.
    Maar het is en blijft een ratrace, en een oplossing hiervoor zie ik niet onmiddellijk gebeuren, jammer genoeg.

  14. Ja, het is gewoon frustrerend hoe alles op dit moment gaat.
    Als ik jou was zou ik overigens wel om jezelf denken en naar de dokter gaan. Misschien ben je je knie nu alleen maar meer kapot aan het maken en kan je straks voor langere tijd niet werken. Sterkte ermee!!

  15. Tjonge dit logje maakt wat los zeg!
    Ik ga er maar niet op in, hoor al 9 jaar niet meer bij de werkenden, uit eigen vrije wil mijn baan opgezegd..
    Kon uiteraard, anders was het niet gebeurd. Ik voelde me bevoorrecht.
    Komt bij dat ik, als mijn baan niet veranderd was en er niet zoveel veranderingen in het bedrijf gingen komen, ik waarschijnlijk nog wel een paar jaar met plezier had gewerkt..

  16. Harrij Smit zegt:

    Het relaas van een roepende uit de woestijn, vrees ik. Een roepende die langzaam maar zeker door de knieën gaat, en wat dat betreft is de letterlijke variant die jou is overkomen in mijn ogen een levensgrote waarschuwing. Afijn, je kent mijn verhaal. Ik stopte mijn Ratrace ergens rond mijn 45e jaar en ik ben met niet één dag zonder eten of drinken – en zonder mijn hand op te hoeven houden – zomaar een gelukkige 68-jarige geworden. Herkenning in jouw verhaal vooral wat betreft jouw houding (althans zo komt het op MIJ over) dat jij zo verantwoordelijk bent voor de toko waarin je draait, dat je niet eens meer voor jezelf kunt kiezen. Maar helaas ben jij niet degene die de ene na de andere impopulaire en bezuinigende maatregel na de andere bedenkt en invoert.
    Je leeft maar één keer, Thomas. Wens je veel sterkte hiermee en blijf je knieën in de gaten houden, want ze hebben een last te dragen waarop een mens niet is gebouwd. Een last ook waarvoor een mens m.i. niet is bedoeld.

  17. beaunino zegt:

    Ik ga morgen alle reacties uitgebreid lezen. Voor nu: sterkte met je knie.

  18. Sinds Samanta is vertrokken in het Paradijs is het bij ons ook roeien met de riemen die we hebben,….en is verlof of ziekte lastig,…..heb hier ook al ziek gewerkt, weliswaar hier thuis, maar toch,..we zijn niet goed bezig Pannenkoekske,…het is de druk, de sfeer en het slechte management dat doorweegt,…maar wat is het op een ander hé,….

    • Het ligt ergens ook aan de aard van het beestje, denk ik. Bepaalde mensen zullen de druk toch proberen te bestrijden, anderen zullen er zich geen fluit van aantrekken.
      Zoals je zegt, op een ander is het niet beter…

  19. Ik ben op een punt gekomen waarbij ik geen enkele vorm van empathie meer heb tov mijn werkgever. Ben ik ziek, dan ben ik ook ziek, en dan blijf ik thuis (liefst zo lang mogelijk, maar mijn dokter “schrijft” niet graag, en ik ben ook geen profiteur). Mijn werk is louter een inkomen en indien ik geen inkomen nodig zou hebben zou ik dit soort werk waarschijnlijk nooit meer doen. Ja, na twintig jaar is het zover gekomen 🙂 Maar het geeft wel veel gemoedsrust…

  20. Myriam zegt:

    Ik ga er van uit dat niemand ziek is voor zijn plezier. Misschien is er hier en daar één enkeling, maar dat zal dan toch maar één enkeling zijn. Dat mensen niet aan een job geraken terwijl diegene die er wel één hebben ziek worden van de stress, of niet naar de dokter kunnen omdat ze te hard moeten werken, dat is de maatschappij die ziek is. Het systeem is hélemaal verkeerd. Zoals je zelf ook aangeeft, meer mensen op de werkvloer, zou minder werklozen betekenen, en minder stress voor de mensen die aan de slag zijn. Ach, wat een kl*te toestanden toch.

  21. Brubeck zegt:

    Zoveel reacties al en wat zou de mijne er nog aan kunnen toevoegen ? Zelf werd ik opgevoed onder het motto: de dokter is er enkel voor als het niet anders meer kan, dus op je tanden bijten, niet flauw doen en doorgaan. Dat zit er na 50 jaar nog steeds in maar met wat er in 2013 gebeurd is, kan ik al wel eens beter relativeren. En besef ik ook dat het kerkhof vol ligt met “onmisbare” mensen.
    Verder wens ik je het allerbeste, Thomas, zowel in gezondheid als in (plezier van) werken !

  22. Billy zegt:

    ik stel me ook vaak dezelfde vragen, Thomas.
    Maar het lijkt er niet naar dat jouw wensen zullen vervuld worden, helaas…

  23. Liese zegt:

    Maar sukkelgat! Veel beterschap voor de knie en mentale rust toegewenst!

  24. Herkenbaar stuk… Ik heb me jarenlang keihard ingezet op mijn werk. Dubbele diensten gedraaid omdat collega’s ziek waren of omdat we personeelstekorten hadden of omdat ik simpelweg de enige was die handtekeningbevoegd was voor bepaalde zaken. Mijn werk stond op 1. Ik stond ergens op 40. 2 jaar geleden trok ik aan de bel. Het werd me teveel… na 2 jaar 70 tot 80 uur werken. Geen vakantie kunnen opnemen. Doorwerken terwijl ik koorts had. Doorwerken terwijl ik 3 uur voor aanvang werktijd mijn kruisbanden scheurde. Er werd niet naar me geluisterd. Ik werd op een manipulatieve manier gedwongen zo door te gaan. Ik bleef aangeven dat het niet meer ging. Keek erg uit naar een studiereis in het buitenland vorig jaar. Daar leefde ik naar toe.. even weg uit de stressvolle omgeving. Ook al zou ik doorwerken tijdens de reis ik was in ieder geval even weg.. andere omgeving. Ik kreeg de 3 na laatste dag een ongeluk. Mijn staartbeentje verschoof en hevige zenuwpijn was het gevolg. Terug in Nederland de onderzoeksmolen in. Mij voor het eerst in de jaren ziekgemeld. Maar dat werd niet geaccepteerd. Ik moest rust houden van de dokter maar mijn werkgever haalde me gewoon uit huis. Hij haalde me op met de auto.. ik gaf aan dat het niet ging. Ik wilde een bedrijfsarts. Ik slikte hoge doseringen pijnstillers en spierverslappers maar ik moest maar even doorzetten van mijn baas… tot die dag dat het finaal misging. Ik kreeg op mijn werk een epilepsie aanval. Viel op mijn rug en kon mijn benen niet meer bewegen. Ik was letterlijk en figuurlijk ingestort. Ik ben nu al meer dan een jaar keihard aan het werk om er weer bovenop te komen. Na een verblijf in het ziekenhuis van 2 weken en van 16 weken wonen in een revalidatie centrum en nu al maanden poliklinisch revalideren wordt ik nog steeds niet serieus genomen. Ik stel me aan volgens mijn werk. Ze betalen mijn salaris laat of veel te weinig. En daar krijg ik nieuwe stress van want ik krijg er een dosis financiële problemen bij. Het lijkt wel of ik bezit was van mijn baas. NEE het gaat nu om mij. Ik kies voor mijn gezondheid. Ik kies voor mijzelf. En dit gaat in mijn tempo. Dat er problemen zijn ontstaan op mijn werk na mijn ziek worden dat is niet mijn probleem. Ik heb het probleem al meer dan een jaar voor ik uitviel aangegeven. Ik gaf mijn grens aan maar handelde er niet naar… nu kan ik weer een beetje lopen. Voel helaas nog niets in mijn benen, kan nog niet achteruit lopen en ik ben oververmoeid. Slik zware medicijnen. En ik wordt nog steeds niet serieus genomen. Maar ik en mijn omgeving weten beter. in de toekomst zal ik me nooit meer in een rolstoel werken. Ik luister naar mijn gevoel en naar mijn lijf. Als ik koorts heb zal ik me ziek melden. Ik ga niet meer door tot het uiterste. En dat raad ik iedereen aan. Profiteurs zullen er zijn maar nare werkgevers ook. Ik zit niet voor mijn lol in een rolstoel en ik slik niet voor de grap mijn medicijnen. Rustig aan met je knie voordat er ergere dingen gebeuren… een ongeluk zit in een klein hoekje en dan… ben je veel verder van huis… XoXo Olivia 💕

    • Sterk verhaal dat me erg aangrijpt.
      Even voor alle duidelijkheid (misschien herhalend): dit stukje gaat niet over profiteurs, absoluut niet, hoe iemand ook probeert de discussie in die richting te sturen. Het gaat erom dat we tegenwoordig moeten werken met te weinig mankracht, en het met de karige personeelsbezetting voor iemand die zijn verantwoordelijkheid neemt quasi onmogelijk wordt om thuis te blijven ingeval van ziekte. Punt. Niet meer, niet minder. Zoiets heb jij duidelijk ook ondervonden, aan je relaas te lezen. Dat ondanks alle overuren, werken bij ziekte, je ziektesymptomen,.. de Euro nog niet aan het rollen is gegaan bij je werkgever is bijzonder erg. Ik durf echt hopen voor je dat je situatie stap voor stap verbetert en er weer een dag komt waarop je fier en ongehinderd door medische problemen je ding wil doen. Jouw ding!

  25. Ewel. Als je ziek bent dan blijf je thuis al zolang het nodig is tot je herstelt bent. Ik krijg het ervan om bvb zieken met koorts en griepachtige toestanden op het werk te zien! Die besmetten heel de boel. Ook fysieke mankementen (zoals knieën 😉 ) moet je goed verzorgen. Weet je, anders geef je de boodschap dat het wél gaat en krijgt de werkgever een verkeerd beeld. Denk ik. En jammer genoeg heb je altiid profiteurs.. Langer werken…dat ze maar oppassen dat de ziekenkas niet meer zal mogen uitkeren aan de gevolgen dáárvan ipv er aan te winnen.

  26. onderdeblauweregen zegt:

    Tjee wat balen zeg van je knie! Dat is 1 ding dat ik wel geleerd heb in de loop der jaren; nooit en te nimmer ten koste van jezelf blijven doorgaan. Klinkt cliche, maar je trekt de haren écht uit je kop als net die keer de schade wel groter blijkt te zijn dan je dacht. Ik hoop dat je knie snel beter word in iedergeval! Beterschap 😉

  27. lisoverseks zegt:

    Ik vind je een prachtmens meneer Pannekoek.
    Ik heb je ontvolgd omdat ik het niet kan nalaten om te reageren en ik heb helemaal geen behoefte om je op stang te jagen of ongemakkelijk te maken.
    Met een dikke puriteinse kus. (Vanuit je prullenbak 😉)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s