Tiny Curieuzeneuzemosterdpot ging uit in de Jaren Tachtig

Tiny toch…  Wat heb je me aangedaan?

Vorige week gaf je me een tag cadeau. Ik heb er nog nooit één geweigerd, en zal dat zeker ook niet doen voor een stadsgenoot. Hoewel ik sterk heb getwijfeld, want het onderwerp legt een minder leuk moment uit mijn jeugd bloot. ‘Zwijg er dan over’, zou een verstandig mens zeggen. Gelukkig voor jou dat ik geen verstandig mens ben. Doèn dus, for Tiny’s sake.

“Tiny ging uit in de jaren tachtig”. Of ik samen met enkele anderen iets wou lossen over die periode.

Mijn verhaal zou héél kort kunnen zijn, want mijn vader had het heilige principe dat mijn broers en ikzelf niet mochten uitgaan tot het moment dat we afgestudeerd waren en zelf geld verdienden. Het was ook in zijn tijd zo, maar dan moet je niet vergeten dat vader Pannenkoek opgroeide middenin de Tweede Wereldoorlog, en hij op zijn veertiende de school moest verlaten om als enige kostwinner brood op tafel te krijgen.

Weet dat ik destijds strikt de orders van de ouders volgde. Moest wel, want de straffen waren niet mals. Er waren wel een paar pogingen om dit te doorbreken (zoals: “Iedereen gaat naar het afstudeerbal van het middelbaar, waarom mag ik dan niet?” Antwoord: “Jij gaat niet, dus niet ‘iedereen’ gaat..” Einde discussie.

In klas word je daarmee niet populair. Samen met andere dingetjes. Destijds was in de katholieke scholen van gemengd onderwijs nog geen sprake . Er waren jongensscholen en er waren meisjesscholen met elk hun gebruiken. Vanaf het derde middelbaar mocht men roken op school (op de speelplaats). Ongeveer negentig procent van mijn klas deed dit ook – Pannenkoek niet (want had geen geld ervoor, noch goesting). Ongeveer de helft van dek las kwam met de bromfiets of motorfiets naar school (hoe meer lawaai, hoe liever). Pannenkoek kwam met een vierdehands fiets aangereden die kraakte bij elke beweging. Pannenkoek haatte voetbal en andere sport (op tv). Nog meer afwijkingen? Ja, maar ik weid er niet verder over uit.

Op mijn zestiende stond ik op de speelplaats een beetje apart van de groep Neanderthalers die stonden te stinkstokken en te snoeven over hun weekend. Over hoe ze naar hier en daar zijn geweest. Over hoe ze meisjes hebben versierd en hoe ze ermee in het donker zijn naar buiten geweest. Hoe ze hun ‘t.tten’ hebben betast en nog verder. Hoe ze zich straal hebben gezopen en bij wijze van spreken achterste voren op hun motor naar huis zijn gebold, een meisje op hun schoot. Een ander meisje dan de week voordien natuurlijk, want kun je nu altijd met dezelfde meid bezig zijn? Ik had echt medelijden met de meisjes in kwestie, hoewel ik me afvroeg of niet enorm werd overdreven. Het woord ‘t.tten’ zal ik trouwens nooit gebruiken als we het hebben over borsten. Gemeen taalgebruik, niet aan mij besteed. En neen, ik zat niet in een richting (met alle respect) beroepsonderwijs, waar je van een dergelijk taalgebruik niet zou opkijken.

We slaan nu vijf jaar over, waarbij ik, de grootste sul van Brugge, niet uitging. Mocht niet, gebeurde dus niet. ‘Sul’ voor de buitenwereld, maar niemand wist waarom ik niet uitging. Mijn trots was te groot om toe te geven dat ik dit niet deed ‘omdat het niet mocht van papa en mama’. Hoe ‘stoer’ zou dat geweest zijn?

1979. Mijn eenentwintigste verjaardag, afgestudeerd, eerste job, eerste keer uitgaan. Ik had een kaart gekocht voor het bal ten gunste van de oudleerlingenbond van mijn ex- school, en trok naar de Groene Poorte in Sint Michiels Brugge, niet wetende wat erbij voor te stellen. “Zeker om elf uur thuis!” had mijn vader geroepen bij het weggaan. Ik had iets onverstaanbaars gemorreld als antwoord, vooral uit ontevredenheid omdat ik als 21-jarige nog moest luisteren naar dergelijke bevelen van mijn ouders.

‘Timewind’ was de ‘disco’ die Tiny vernoemde op haar logje van vorige week. Welnu, Timewind  was al volop in de weer toen ik de zaak binnenstapte. Niet vooraleer ik een lelijke stempel op mijn pols kreeg gedrukt, ten teken dat ik het ingangsgeld had betaald.

Man man, wat was me dat een kabaal daarbinnen. En volk, niet te geloven. Zoveel volk had ik nog nooit bijeen gezien. Ik kwam een paar gasten tegen die bij mij in het laatste jaar zaten. “Movintog, Pol, oewist? Wattoejje gie ier? Komme gie ook u ki buuten? Gojje mee, subiet?”. Blijk dat die mannen helemaal de intentie niet hadden te blijven op dat bal, maar met enkele vrienden naar Brugge wilden trekken om ‘deftig’ uit te gaan. Die waren met de auto, en ik nog steeds… met mijn vierdehands fets. Had ik zelf vrienden? Als je jezelf jarenlang moet uitsluiten van waar anderen mee bezig zijn is de kans niet groot dat je een grote schare vrienden hebt.

Daar stond ik dan, aan de bar, dicht bij mijn klasgenoten van toen. Net een colaatje besteld. Tiny betaalde twintig frank, ik betaalde toen zeventien frank. Misschien kwam dit omdat ik uit het flesje dronk? Wie weet…

Mijn oren tuutten van die luide muziek. Waarvoor was dat nodig? Ik keek naar de dansvloer en zag daar eerst vooral veel mooie meisjes. Amai, wat waren die meisjes mooi. Hier en daar ook een minder knappe, maar ook die mogen uitgaan, toch? Dan volgde de blik naar de danspasjes. Een beetje onnozel, vond ik, schuiven met de voetjes naar links en dan naar rechts. Altijd hetzelfde. Tot…

door de boxen blonk. Ik kende het lied van thuis (gezellig in bad bij het borstelen van oksels en tenen). OK, de muziek stond luid, maar welke klanken hoorde ik niet die ik voordien nog nooit had gehoord bij dit lied. En hoe begonnen de jongeren op de dansvloer zich ineens te bewegen als wilde beesten. En maar meebrullen :). Zelf zou ik het nog niet proberen, maar dat kon ik ook. Dacht ik toch. Het schouwspel zag er fantastisch leuk uit.

toen kwam een slow. Ik had al een serie zien passeren, waar meisjes eens goed dicht werden ‘gepakt’ en waar op één tegel een soort dansen zonder veel beweging in gang werd gezet. Wat moest dat heerlijk zijn, zo’n meisje dicht bij me. Of ik dat durfde? Bah neen, gij. Wat denk je wel? Ik, naar eigen denken lelijkaard eerste klasse, loser met mijn vierdehands fiets en zonder stinkstok in mijn mond? Mijn zelfvertrouwen was heel ver te zoeken.

“Doè, doèn, doèn” schreeuwde mijn engelenbewaarder in mijn oren. “Doèn, of het komt er nooit van…”

Voorzichtig schuifelden een paar koppeltjes naar de dansvloer, hand in hand, een brede lach op de mond. Ik keek rond me, en zag dat het effectief het gebruik was dat jongens naar een meisje toestapten en hen ten dans vroegen. Wat leerde ik bij die eerste keer…

Je zag zo wie geen zin had om te dansen. Die stonden met een ‘neen-gezicht’ en een glas bier in de aanslag om op de kop kapot te slaan van wie hen ook maar zou uitnodigen. Op een stoel, ergens in een hoekje, zag ik een meisje zitten dat heel zeker even weinig uitgaans-ervaring had dan ikzelf. Een zielig meisje eigenlijk, zeer truttig gekleed, een bril op haar neus met confituurglazen. Meer cliché kon niet. Maar, dacht ik toen, waarom haar niet eens gelukkig maken en ten dans vragen?

Ik stapte naar haar toe, en kreeg een wat rare glimlach. Ze stond recht en stapte met me naar de dansvloer. Noch zij, noch ik wisten hoe we elkaar moesten vasthouden. Het was zo’n slow waarbij zich bij wijze van spreken drie koppels tussen ons heen konden wringen voor een innig moment. Het volgende lied weerklonk (ben ik nooit vergeten, een  eerste slow blijft in het geheugen gegrift):

Naarmate het lied vorderde, namen we elkaar wat dichter, maar het bleef zéér deftig. Het bleef bij die éne slow, want disco Timewind wou wat sfeer brengen. The Police kwam aanzetten, en ik leidde het meisje terug naar haar stoel. Ik kreeg zowaar een zedig kusje op de wang en gaf haar er eentje terug.

Ik terug naar de bar, waar ondertussen niemand van mijn oude klasgenoten nog aanwezig was. Proper, vond ik, maar ze hadden het ook aangekondigd. Daar stond ik dan, op mijn eerste uitgaansgelegenheid, mezelf verschrikkelijk boos te maken. Waarom werd dit me jaren ontzegd? Ik voelde me als een laatstejaarsstudent op de banken van de kleuterschool.

Toen ben ik woedend terug naar huis gereden. Het was pas halfnegen of zoets. Mijn ouders waren stomverbaasd me al terug te zien. “En, Paul, was het niet plezant?”

Mijn ouders werden bleek van mijn preek die volgde. Dit was de eerste keer dat ikzelf van leer trok tegen mijn ouders. Ze kregen geen kans om er een woord  tussen te zeggen. Na mijn betoog ging ik terug naar buiten, sprong op mijn fiets en reed terug naar de zaal (was minder dan twee kilometer ver).

In de zaal speelde volgend nummer. Stel je voor, uit de tijd van mijn eigen ouders. Let vooral op het ‘dansje’ van de zanger. Precies wat 80% van de jongeren deed op de dansvloer. Jij vindt het ook belachelijk? Dank je wel!

Terugkeren naar retro is dus niets nieuws in deze wereld…

En ja, er was ook hééééél vervelende muziek die werd grijsgedraaid op die dansfeestjes, zoals:

Wat vind je van de tekst?
By the rivers of babylon, there we sat down
Ye-eah we wept, when we remembered zion.

Of, vrij vertaald: “Aan de Babylon-rivier zaten we op ons gat, en we weenden bij de gedachte aan zion”.

Let the words of our mouth and the meditation of our hearts
Be acceptable in thy sight here tonight

“laat de woorden uit onze mond (waaruit anders dan?) en de meditatie uit ons hart aanvaardbaar zijn voor je aanschijn vanavond”

Euh??? Ik kreeg het schijt van dit lied. Gelukkig werd dit goedgemaakt door nummers die uit volle borst werden meegezongen op de dansvloer:

..ook door mensen die geen jota verstonden van de tekst, en er dan maar iets ‘creatiefs’ van maakten.

Dat uitgaan en Thomas Pannenkoek, haal vooral de zakdoek niet naar boven want  het is helemaal goed gekomen. De manier waarop ik maanden later mijn schat heb ontmoet was super super super romantisch.U leest er alles van in mijn memoires.  In mijn ogen is ze nog steeds het mooiste meisje van Brugge en wijde omstreken. Waarmee het nooit is goed gekomen is met mijn zin om te dansen. Neen, behalve die éne slow met mijn lieve dame zie je mij niet op de dansvloer.

Wat ik ‘gemist’ had in mijn jeugd zat ergens diep onderin een kast op zolder. Tot Tiny dit met haar tag opnieuw oprakelde. Ik steek alles opnieuw in een grote doos en draag die terug naar de plaats waar die herinneringen thuishoren.

Ik sluit af met bizarre publiciteit voor bananen

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Tiny Curieuzeneuzemosterdpot ging uit in de Jaren Tachtig

  1. Inge zegt:

    Awèl dit vond ik nu eens echt leuk om te lezen, goed dat je de uitdaging bent aangegaan… Onvoorstelbaar toch hoe alles veranderd is! Pas op je 21ste tegen je ouders durven ingaan!! En dat van het beroepsonderwijs moet je je niet voor excuseren… Na drie jaar in het buitengewoon middelbaar is mijn woordenschat serieus uitgebreid en niet in de positieve zin 😊 (Al heb je altijd wel uitzonderingen op de regel).

    • De tijden zijn enorm veranderd, zeker qua relatie ouders-kinderen.
      Ik zat niet in het beroepsonderwijs, en vroeg me vaak af welke taal daar werd gebruikt, als het er bij ons soms al zo grof aan toeging…

  2. onderdeblauweregen zegt:

    Wat een mooi verhaal! En toch fijn dat je het in hebt kunnen halen, anders had je je vrouw misschien helemaal niet ontmoet kan ik me zo voorstellen 🙂

  3. onderdeblauweregen zegt:

    Wat een mooi verhaal! En toch fijn dat je het in hebt kunnen halen, anders had je je vrouw misschien helemaal niet ontmoet, kan ik me zo voorstellen 🙂

  4. tinyblogt zegt:

    Dank je wel Paul om zo openhartig te getuigen. Ik vind het moedig van je en ik ben ook blij dat het op die manier niet allemaal dezelfde soort getuigenissen zijn. De Groene Poorte, ofwel zat ik daar, ofwel in ’t Boedezwiens, dus die zaal en de sfeer die je beschrijft, kan ik me levendig voorstellen. Bij mij was alles een paar jaar later, maar de muziek die Timewind draaide, was nog krek hetzelfde. (Boney M, ter info, haalde zijn teksten vaak uit de Bijbel, het zijn letterlijk Psalmen en gaat over de joden in ballingschap, die aan het water nostalgisch terug denken aan hun vaderland).
    Blij dat het nog allemaal is goed gekomen met die meisjes (of toch die ene!).
    Een grote merci om dit te delen.

    • Graag gedaan, Tiny.
      Gelukkig dat tijden serieus zijn veranderd door de jaren heen. Mijn ouders waren extreem streng, maar ik heb het ook overleefd :). Vroeger kon ik dit niet begrijpen, met ouder te worden en me meer in te leven in de situatie die zij destijds hebben meegemaakt kan ik alles beter plaatsen.
      In ’t Boedezwiens (nooit gehoord, die uitspraak 🙂 ) heb ik zeven jaar als jobstudent gewerkt als kelner en vaak is me gevraagd om in de weekends in de Oberbayernzaal te gaan werken, maar dat zag ik niet echt zitten. Waar ik (en later mijn deerne en ik) ook vaak gingen was het Schuttershof in St.Kruis…

  5. Myriam zegt:

    Mooi, Thomas. Ik heb dit bijzonder graag gelezen. Stop alles maar snel terug in die doos inderdaad. De focus ligt nu. 🙂

  6. Sabine zegt:

    Wat een mooi verhaal weer. Ik zat er weer helemaal in. Ook interessant om even een terugblik naar eerdere tijden te krijgen, hoe het toen was. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Beter laat dan nooit 🙂 Dat van hoe je je vrouw hebt ontmoet wil ik trouwens wel graag lezen. Ik hou wel van romantische verhalen 🙂

  7. Heb met heel veel plezier je verhaal gelezen en er wel enkele gelijkenissen in terug gevonden.

  8. Marion zegt:

    Wat een geweldig interessant logje is dit. Ik ben er een beetje door geraakt als het mag.

  9. beaunino zegt:

    Wat een triest verhaal eigenlijk. Je bent echt tekort gedaan op dat vlak. Goed dat je die avond je hart hebt gelucht.
    Blijft over een heel mooi verhaal en een dichte doos op zolder.

    • Het waren gewoon andere tijden, waarbij mijn ouders misschien wat ‘strikter’ waren dan andere.
      Die doos werd even geopend, maar werd al even vlug weer dicht gedaan…
      Dank voor je fijne reactie!

  10. Eilish zegt:

    Ik zou nu eens moeten zeggen tegen de kroost dat ze moeten thuis blijven tot ze zelf geld verdienen … Heel het dorp zou hun protest kunnen horen vrees ik !
    Ik snap dat je zo een verhaal liefst ver in de achterkamer van je geheugen steekt, maar toch fijn dat we het mochten weten !

    • En zou je tegen de kroost mogen zeggen dat ze drievierde van het inkomen van hun vakantiejob moeten afgeven?
      De tijden zijn enorm veranderd – gelukkig maar. Hoewel ik nu ondervind dat het geven van een té ‘losse’ opvoeding ook niet altijd ideaal is…

  11. Harrij Smit zegt:

    Wat een triest relaas, Thomas. Hoewel het vast niet liefdeloos door je ouders zal zijn bedoeld, komt het zo wel op mij over. Verdomme, ik voel me hier zelf nog kwaad over worden, maar wat schiet je daar mee op… 😦

  12. Joyce zegt:

    Ik word er stil van ergens, een hele hoop herkenning in dit blogje. Het zou door mij geschreven kunnen zijn Thomas…. echt waar. Ontzettend mooi geschreven!!

    • Dank je, Joyce. Bij jou thuis ongeveer dezelfde situatie? En jij bent dan nog zoveel jonger :(.

      • Joyce zegt:

        Niet helemaal hetzelfde al was mijn vader wel enorm beschermend. Stappen daar hadden we het gewoon niet over, dat was gewoon not done in zijn ogen. En misschien dat ik er daarom ook nooit behoefte aan gehad heb. De keren dat ik ben gaan stappen zijn op 1 hand te tellen ondanks alle stoere verhalen op school en later van mijn broertje. Daarbij leerde ik Jer al kennen toen ik 18 was en hij is ook geen stapper 😉

  13. De Fruitberg zegt:

    Interessant om te lezen. Eigenlijk jammer dat je ouders je dat plezier niet gunden…

  14. Brubeck zegt:

    Tja, revolte tegen je ouders was bij sommige generaties al wat moeilijker dan anderen. Ik mocht uitgaan maar moest om 11u stipt thuis zijn. Het was een periode dat ik tot op de nanoseconde kon timen hoe snel ik moest fietsen om de deur thuis met een klap dicht te laten vallen.
    Maar niet mogen uitgaan tot 21 is toch wel een flagrante schending van de mensenrechten, me dunkt. 🙂

  15. Billy zegt:

    vrolijk en triest om te lezen terzelfdertijd, Thomas.
    Gelukkig komt altijd alles goed… 😉

  16. MichielZiet zegt:

    Een mooi stuk(je) levens verhaal Thomas!

  17. Mooi zo een persoonlijk verhaal en vooral leuk geschreven!

  18. heleen zegt:

    Was dit weekend weg en dochterlief mocht voor het eerst alleen thuis zijn met vriendinnen. Als ik dit lees had ik daar rustig nog 9 jaar mee kunnen wachten!!!!! Maar of dochterlief daar gelukkig van wordt…
    (Vandaar nu pas mijn reactie!)

    • Natuurlijk zou ze liever nog negen jaar hebben gewacht :).
      Het waren nu éénmaal andere tijden, ik ben blij dat het positief is gekeerd voor de meeste jongeren vandaag. Er zullen altijd uitzonderingen zijn die ‘kort’ worden gehouden – hopen maar dat die niet teveel worden gepest op school.

  19. Wat een geweldig verhaal Thomas, ben er even uitgebreid voor gaan zitten!
    Tjonge je ouders, dat was dus wel een heel erg strenge opvoeding die jij hebt gekregen.
    Maar wat weet jij nog veel zeg? Die herinneringen zijn wel heel leuk om te lezen.
    Goh, ja dat schuifelen, ik was 15 en danste met een jongen van mijn klas van de lagere school op de ‘tieneravond’ in het parochiehuis in ons dorp. Ik met mijn brilletje, hij met zijn mooie koppie en mooie tanden.
    Snapte niet wat hij in me zag. Leuk weer aan terug te denken want van hem kreeg ik mijn eerste kus op de mond, dichte monden wel te verstaan 😉
    Ik heb genoten van je verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s