De klucht aan een klucht van een klucht

Even recapituleren. Dit is wel nodig om bij te blijven met het verhaal.

We hadden dus een fantastisch mooie, tropische week in onze contreien. En, de normale gang van zaken in ons regenlandje kennende, hebben we daar uiteraard met volle teugen van genoten. Gezien wij al deze tropische toestanden niet gewoon zijn zoekt iedereen, of zoeken toch heel veel mensen, wat verkoeling aan zee. Je kent het wel, vrolijk wandelen aan de waterlijn en daarbij af en toe in een kwal trappen, leuk terrasje doen, buik insmeren met kamelenvet en ons laten bruin worden zodat we er zuiders uitzien.

Vooral ook eens niet aan ‘bloggen’ danken, want dat doen we al het jaar rond. Of misschien als we thuiskomen toch eens een logje schrijven over ons wedervaren, want zo gek als dat ene strandbezoek hebben we het nog niet gehad.

Zo was er Myriam uit Gent, die via Retranchement in Zeeland in Cadzand was terechtgekomen. Een leuk uitstapje, zo vertelde ze in haar logje, vooral omdat ze via Tokio over Parijs en Johannesburg uiteindelijk met haar GPS op haar bestemming is goedgekomen. Was het Cadzand of was het een vijftal kilometer meer Oostwaarts? Mooi logje, dat van Myriam, ik hou wel van een schrijfstijl waarin mensen zichzelf relativeren.

Gisteren was er Tiny, geboren en geschoren in Brugge, nu verhuisd naar de Westhoek. ‘Madam’ zou ook eens naar zee gaan. Of het nu langs Retranchement was of niet, Joost zal het weten, maar ze is binnen de twee uur op haar bestemming geraakt. Ze moet veel bonen hebben gegeten, want haar winden bliezen de oren van haar vriend vol zand. Ze stond op een parking in Nieuwvliet/Groede, betaalde daar vier Euro voor haar ticketje en vertelde in haar logje (want ook zij maakte er een berichtje van) hoe haar bezoekje net dàt niet was wat ze ervan had verwacht. Als niet courante strandbezoeker, dan, nota bene.

En nu komt de kat op de koord of de aap uit de mouw.

Gisteren…

2

Gisteren dus zijn wij via Retranchement naar Groede gereden. Geen GPS nodig, want de weg kennen we als onze broekzak. Geen idee dat die mysterieuze Tiny op dezelfde plaats zou aanwezig zijn zetten we onze auto waarschijnlijk op dezelfde parking voor de duinen, en betaalden hetzelfde bedragje aan parkeergeld. We maakten dezelfde klucht mee op het strand, waarbij ons strandtentje de gekste vormen aannam door de beukende wind. Ik maakte dezelfde wandeling aan hetzelfde water. Dezelfde vier spetters water vielen op ons hoofd en we trokken ons terug om in het kleine dorpje Groede iets te gaan eten. Nadien zijn ook wij teruggekeerd, want de zon was weer volop van de partij. Een uurtje later zat de lucht zo zwart dat we één en ander hebben opgegeven.

Twee weken terug plaatste ik hier een foto waarop mijn oor stond. Toen zei Tiny: “Ik vind je wel!”, want blijkbaar zoekt ze bij elk van haar bezoekjes aan Brugge of ze Thomas Pannenkoek niet herkent. Onlangs zag ze iemand lopen met een rood petje op, en dacht ze: “Dàt is hem, ik vraag het hem in één of andere reactie op een logje van hem”.

Misschien hebben twee bloggers elkaar gisteren gekruist op het strand, wandelend aan het water? Ik zal er niet over gokken, maar misschien zit zij nu wel te denkan van ‘Zou dié het geweest zijn?’. En neen, ik had ook deze keer geen rood petje op…

Misschien dan toch een blogmeeting organiseren op het strand van Groede? Doe voor mij maar gerust, maar ik stuur mijn kat :). Leve de anonimiteit!

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

49 reacties op De klucht aan een klucht van een klucht

  1. Inge zegt:

    Wat een toeval! Ik denk dat jullie beiden het te druk hadden met jullie handdoeken onder controle houden ofzo 😊

  2. De Fruitberg zegt:

    Anoniem heeft zo zijn voordelen (maar ik vrees dat dat voor mij wat te laat is)

  3. bentenge zegt:

    Even nadenken, strand, was is dat ook alweer ? IK zet doorgaans mijn GPS op noord-west maar om één of andere reden kom ik dan toch niet aan het zeetje terecht maar ergens in één of andere zandbak waar het hyperdruk is.

  4. Mrs. Brubeck zegt:

    ‘T ja, op het strand in Groede, daar heeft niemand kleren aan… Geen wonder dat je elkaar niet herkent 🙂 meer kans in Brugge dus …

  5. Pingback: Koning zon. | bentenge

  6. Rob Alberts zegt:

    Aan het strand is het dus de beste plek om medebloggers te vinden?

    Zomerse groet,

  7. Och, ik vind het wel eens leuk om andere bloggers te ontmoeten, en wellicht heb ik jou al eens “anoniem” gekruist in ons Brugge 😉

    Maar liefst niet teveel tegelijkertijd, want overdaad schaad ;-)))

    Brugse bloggersgroet,

    J.B.

  8. tinyblogt zegt:

    Natuurlijk ben ik je tegen gekomen gisteren, maar ik heb dat niet willen vermelden, vanwege die anonimiteit, weet je wel. Ik had mevrouw Pannenkoek direct herkend aan haar kleurige badkledij met dito wegvliegende handdoek, en die neus van jou die heeft er voor gezorgd dat we toch enkele seconden uit de wind zaten, toen je passeerde. 🙂

  9. heleen zegt:

    Hahahaha die reactie van Tiny is geweldig! Geniet nog maar even van je anonimiteit! Er komt een tijd dat iedereen je gaat herkennen! 😉

  10. Myriam zegt:

    O, jij spelbreker. Ik kijk ook altijd of ik Thomas niet zie als ik in Brugge ben. Maar in Groede heb ik nog niet gekeken. Wa

  11. Myriam zegt:

    O, jij spelbreker. Ik kijk ook altijd of ik Thomas niet zie als ik in Brugge ben. Maar in Groede heb ik nog niet gekeken. Was dat dan op het naaktstrand? Ik organiseer in het najaar voor Music for Life weer Bubbles for Life. Hoe meer volk hoe meer geld naar de geestelijke gezondheidszorg. Ik vind dat je dan je neus eens mag laten zien hier.

  12. Myriam zegt:

    Wat is dat? Heb ik dat nu twee keer geplaatst? Lees het volledige bericht please

  13. Marjelle zegt:

    Anoniem en dan af en toe een tip van de sluier oplichten… dat heeft wel wat voor mij. 🙂 M.n. aan één blogmeeting, met een mannetje of twintig, heb ik warme herinneringen (die was overigens in België). 😉

    • Ik ging ooit eens een keertje naar een meeting van (ook) een twintigtal mensen van een literaire website. Is dàt tegengevallen 🙂 !! Toen heb ik gezegd: ‘nooit meer!’.

      • Marjelle zegt:

        Zeg nooit, nooit. 😉 Bloggers in het wild zijn veel leuker!

        • Soms misschien wel :). Toen bleek dat nogal wat mensen een zeer groot ego hadden en zich wilden opwerpen als ‘leider’ van de aanwezigen. Zo was er ook een man die op de site graag een grote bek opzette, maar in werkelijkheid een klein miezerig mannetje bleek te zijn die amper een verstandig woord uitsprak. Een paar mensen voerden het hoge woord, en de rest zat erbij en keek ernaar…

          • Marjelle zegt:

            Tuurlijk en zelfs al wil je de hele dag ‘nooit!’ roepen, be my guest. 😉 ’t Klinkt als een blogmeeting out of hell. Maar ja, die ‘literaire’ ego’s, hé… :p

  14. haha hoe (a)sociaal zijn we geworden?

  15. Sabine zegt:

    Wat een toeval! Al gingen er vast heel erg veel mensen naar het strand 🙂

  16. Groede, count me in 🙂 en anoniem,……je wordt uit duizend mensen herkend volgens mij,…..

    • Oepsie :). Ik denk het niet, G. 🙂 !! Mocht je mij ooit ontmoeten zou je me de meest onopvallende en weekdaagse mens vinden die je ooit hebt ontmoet. Mocht ik daar aan het strand iemand met een ‘speciaal kapsel’ tegenkomen, haal ik jou er wél uit, natuurlijk. Ik zeg dan eens vriendelijk goeiendag tegen die donut, terwijl jij je zult afvragen wie begot deze… is 🙂

  17. Ik heb alle zee-verhalen gelezen 🙂 en ben fijn in mijn eigen achtertuin gebleven

  18. Harrij Smit zegt:

    En hiermee is de trilogie ‘Beroemde Belgen spelen voor windvaan’ geschreven – en gepubliceerd. Tenzij jullie onder één hoedje spelen en elkaar lekker ergens in Olland gefêteerd hebben, moet het toch wel een kern van waarheid bevatten. Heerlijk leesvoer, zowel van Myriam en Tiny als van meestersamenvatter Thomas 🙂

  19. Bloggers ontmoeten is juist heel leuk en valt eigenlijk nooit tegen… tenminste ik heb dat nog niet meegemaakt!
    Maar als je anoniem wilt blijven moet iedereen dat respecteren…
    Dat oor, rode petje of wat voor herkenningsteken dan ook komt wel een keer spontaan langs.. en dan weten ze wie Thomas (Paul) Pannenkoek is hahaha!

  20. Billy zegt:

    wij gaan meestal maar naar zee als niemand daaraan denkt… 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s