Bloggen

2

Vaste lezers weten dat ik mijn stukjes op voorhand schrijf. Heel zelden komt het voor dat ik, net als nu, een bericht los uit de pols -plets- op het internet loslaat.

Voor hetgeen je nu leest heb ik minstens vijf logjes geschreven, verbeterd, aangepast. Vijf stukjes waar ik achter stond, zaken die ik wou loslaten op de wereld. Een paar leuke dingetjes, ook een paar echt zwarte berichten waarvan het me deugd deed ze van me af te schrijven maar waar ik bij nader inzien dacht dat ik ze beter voor mezelf zou houden. Want wie weet leest ze toch iemand bij wie het kwetsend zou overkomen, ook al was het nooit rechtstreeks de bedoeling iemand in het hart te raken ermee.

Had alles perfect verlopen de voorbije maanden had hier nu een prachtig verhaal gestaan, maar het verliep niet zo. Reden is de aanleiding waarom ik twee maanden terug het bloggen en andere leuke dingen even volledig overboord wou gooien. Die wolken die toen boven ons hoofd dreven zijn er nog, meer nog, heet is alleen maar erger geworden. Helpt het daarbij om dat alles in een logje te gieten en op deze weblog te plaatsen om dan een ‘oei’, ‘ai’, en ‘wat jammer nou’ in mijn reacties terug te vinden? Misschien, als ik heel eerlijk ben, heel eventjes, maar nadien zal ik spijt hebben dat ik dat alles niet voor mezelf gehouden heb, of toch voor de beperkte kring die ermee betrokken is.

In feite zou het geen slecht idee zijn een soort dagboek bij te houden die enkel voor mezelf toegankelijk is, waar alleen ikzelf kan komen neuzen als ik er behoefte aan voel. Zo’n echt ouderwets dagboek die ergens om mijn nachtkastje ligt en waar enkel mijn schat af en toe kan in neuzen als ze dat wil. Uiteraard mag ze dit, zou ik het zelfs leuk vinden dat ze af en toe in mijn hoofd op bezoek komt. Zij alleen mag dit.

Het privé te ver gaan is de reden geweest waarom ik vorige weblogs naar het hiernamaals heb verbannen, het cyber-walhalla ergens tussen de planeten Pluto en Mercurius. Ik moet toegeven dat het voor de thomaspannenkoek-weblog dit jaar een paar keer niet veel heeft gescheeld of ook die werd weggeschoten. Dat het nog niet is gebeurd is te danken aan de saga van Hiëronimus Pannecoucke die tot eind van 2015 staat geprogrammeerd. Een verhaallijn waar de lezer heel veel geduld heeft moeten uitoefenen voor er schot in kwam, maar waar, al zeg ik het zelf, het nu pas ‘ernstig’ wordt en er bewust of onbewust heel wat zaken terugkeren die harde waarheden omvatten, al dan niet in een lichte verpakking met wat humor.

Omdat het een eeuwig gevecht blijft tussen blog aanhouden of niet staat nu al een nieuwe uitdaging voor 2016 te wachten, iets waar ik nu al met de glimlach naar uit kijk. Of hoe het eeuwig gevecht tussen ‘to blog or not to blog’ in mijn hoofd blijft spoken…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

69 reacties op Bloggen

  1. Rob Alberts zegt:

    Enige tijd terug plaatste ik twee zeer persoonlijke blog posts. Iets later vond ik het toch minder om deze twee teksten door iedereen te laten lezen.
    Ik heb ze prive gemaakt achter een op te vragen wachtwoord.

    Bij een lieve blogster lees ik soms de moeilijkste momenten uit haar leven, maar wel m.b.v. een wachtwoord.

    Kortom mocht je bepaalde zaken prive willen houden dan kun je bij wordpress een wachtwoord instellen ter bescherming van de beperkte kring die ermee betrokken is of de selectieve groep lezers die je toegang wilt geven tot precaire zaken.

    Natuurlijk wens ik jou en je omgeving sterkte, liefde, geluk en gezondheid in jullie leven.

    De Saga boeit mij zeer, voor mij ben je een geboren blogger!

    Bemoedigende groet,

  2. De Fruitberg zegt:

    Er zijn wel meer bloggers die met deze gevoelens worstelen.. Ik kom hier graag over je virtuele deurmat. Als je de deur sluit, zal dat jammer zijn, dus ik hoop dat je nog een leuk projectje voor 2016 vindt. En anders zal ik tot de laatste aflevering het Hieronomius verhaal blijven lezen

    • Het ‘project’ voor 2016 is er :).
      En ja, ik ben ervan overtuigd dat heel wat bloggers met die gevoelens vechten. Ik heb er met de jaren heel wat zien komen en gaan – slechts weinigen houden het vijf jaar vol met dezelfde weblog…

  3. Inge zegt:

    Ik denk dat het inderdaad iets is waar we allemaal mee worstelen… Ik dacht ook (toen ik begon) van volledig anoniem te blijven maar dan gebruikte ik wel mijn echte naam in reacties en bedacht pas achteraf dat dit eigenlijk niet zo slim was 🙂 Ik gebruik ook de echte namen van mijn kinderen dusja… Zo anoniem is het allemaal uiteindelijk niet. Ik kies er wel nog steeds voor om geen persoonlijke (lees: herkenbare) foto’s online te zetten (heb ook geen FB om die reden) maar dat beperkt me soms ook (zoals in mijn reisverslag van gisteren…). En ik zet ook al eens iets online die ik mij achteraf beklaag maar zolang ik het leuk vind, blijven we verderdoen!

    • En voor dat laatste doen we het, hé, Charlotte :). Inge, bedoel ik :).
      Zelf heb ik een ‘soort’ FB, het is te zeggen een account onder een valse naam waar mijn schat en ikzelf pleegden af en toe eens contact te houden met een heel verre nicht. De laatste maanden hebben we er praktisch niet meer naar gekeken.

  4. chrissebie zegt:

    Ja de ene mens laat alles sneller los in cyberspace. Iedereen is daar uiteraard vrij in. Des te meer je los laat des te meer je gekwetst kan worden. Ik ben nogal een uitflapper, maar momenteel heb ik ook iets wat ik zou willen uitschreeuwen, maar niet kan om één of andere reden en ik vind dat verdraaid lastig.

  5. Joyce zegt:

    Ik snap je strijd en ben ergens zo blij dat ik hem los heb kunnen laten. Want ik mag mijzelf met al mijn emoties en onzekerheid laten zien. Waarom niet? Ja mensen weten dan dat ik mijn problemen heb lekker belangrijk ik ben mens! Denk dat je er teveel lading aan geeft Thomas, knuffel!

    • Myriam zegt:

      Ik schrik alweer even héél hard, de koffie kletst over mijn kopje… lieve Thomas, je blogt anoniem. Zelfs ik die toch al héél wat geïnvesteerd heb in de zoektocht naar de echte Thomas, heb nog niet kunnen achterhalen wie je bent. Schrijven is voor mensen die dat in zich hebben, en dat heb jij zeker, helend. Behalve wanneer je criminele feiten hebt gepleegd, is het mij dan ook een raadsel waarom een mens zich niét kwetsbaar zou opstellen. Persoonlijk doe ik dat héél erg, en wat ik niet schrijf is om mijn omgeving niet te kwetsen. Misschien is dat bij jou ook de reden? Kwetsbaar heid tonen is voor mij een sterkte, géén zwakte. Je weet dat ik je vreselijk zou missen in blog land. Keep the faith 🙂

      • Rob Alberts zegt:

        Myriam, jij moet toch goed tussen de regels door kunnen lezen?
        Met een beetje goede wil heb je straatnaam en nummer zo gevonden.
        Je bent vast welkom als je een goede fles bubbels meeneemt.

        Zonnige groet,

      • Ik weet dat ‘schrijven’ voor jou zeker heeft bijgedragen aan je genezingsproces de laatste paar jaar. Ook voor mij is dit schrijven al van in mijn jeugd een manier om zaken van me af te zetten – alleen bestond vroeger het Internet nog niet en tikte ik vellen papier vol om ze nadien in de papiermand te gooien. Wees gerust, ik ben bijlage nog niet weg van Thomaspannenkoekenland en stel dat ik deze weblog ooit zou sluiten komt er zeker een moment waarop ik een andere blog opstart – ik schrijf veel te graag 🙂 !

    • ‘Aan iets lading geven’ is een term die ik nog nooit heb gehoord – dank voor de verrijking :). Jij hebt bewezen die emoties de baas te kunnen en van je af te kunnen zetten. Een kunst waarin ieder zijn keuze maakt.

      • Joyce zegt:

        Mee eens je moet vooral doen wat voor jou goed voelt. En wie weet veranderd het ooit nog wel wat dat dan precies voor jou is. Het komt goed schatje 🙂

  6. beaunino zegt:

    Doe waar je je goed bij voelt Paul. Maar de worstelingen waar jij mee zit zijn vast geen mens vreemd. Door middel van mijn openheid stel ik mij zeer kwetsbaar op, maar dat is een bewuste keuze. Wie weet schrijf ik daar binnenkort eens een blogje over. Nogmaals, die wat werkt voor jou.

    • Dat is inderdaad een bewuste keuze, Narda. Ik weet dat mijn logjes ook gelezen worden door bvb mijn kinderen, wat mij toch wat afremt om me 100% te laten gaan wat bepaalde ‘ontboezemingen’ betreft. Zeker als je ondervindt dat bepaalde woorden die je uitspreekt (bewust?) anders worden geïnterpreteerd dan dat je ze werkelijk bedoelt. Wat moet het dan worden met geschreven zinnen???

  7. Ik herken het gevoel ook wel. In eerste instantie heb ik een aantal jaar onder mijn eigen naam geblogt. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om anoniem verder te gaan. Juist omdat ik dan wat persoonlijkere dingem kan plaatsen. Ik weet overigens wel dat er geen mensen zijn in mijn familie die meelezen, dus dat scheelt wel.
    Ik wens je in ieder geval heel erg veel sterkte met wat er gaande is!!

    • Zolang ik nog werk zal ik ook nooit onder eigen naam bloggen (wellicht nadien ook niet). Maar toch: af en toe schrijf ik al eens iets dat anderen ‘tof’ zouden vinden, stuur ik een linkje door en voordat je het weet heeft mijn ganse kennisenkring mijn weblog beet :).

  8. bentenge zegt:

    Ola. That’s it for now.

  9. Alimonia zegt:

    Elke blogger worstelt wel eens met die emoties. Denk gewoon erg goed na voor je iets beslist…en dan nog. De weg naar blogland ligt niet ver 😉

  10. Sabine zegt:

    Ik denk dat je hier best een heel herkenbaar gevoel aansnijdt. Ook ik worstel hier weleens mee. Ik ben van mijzelf en heel open persoon en geheel anoniem schrijven zou mijn gevoel geen goed doen. Toch schrijf ik ook niet over alles wat ik meemaak, sommige dingen zijn toch echt te privé. Gelukkig heb je al plannen voor 2016 en kun je 2015 ook nog mooi vullen, want ik zou je verhalen en je prachtige schrijfstijl echt missen.

    • Er zijn inderdaad grenzen – voor de één liggen die veel verder dan voor de ander. De manier waarop jij die invult zijn soms zeer mooi (zoals laatst bij het bezoek van je ouders)

      • Sabine zegt:

        Dankjewel 🙂 het hangt ook af van het doel van je blog. In heb meerdere doelen waarmee ik ben gaan bloggen en één daarvan is het op de hoogte houden en informeren van familie en vrienden, die graag lezen én zien hoe het met mij gaat. Ik weet ook dat heel veel mensen rondom mijn ouders het ontzettend leuk hebben gevonden om mee te lezen en foto’s te zien en dat mijn ouders dat zelf ook heel leuk vonden. Voor dit soort dingen kan openheid echt een verrijking zijn denk ik.

  11. Ieder mens heeft van dit soort periode’s. Al blog ik onder mijn eigen naam, ik laat niet alles los op mijn blog hoor.
    Ik houd nog heel veel zaken privé, dat is toch ook geen probleem? Je hoeft niet alles met de hele wereld te delen toch? Maar alsjeblieft niet stoppen hoor Thomas… je zult heel erg gemist worden.
    Goed trouwens dat je Hiëronimus Pannecoucke verhaal nog lang niet af is anders waren we je misschien al kwijt geweest dus? Ik moet nog 5 afleveringen lezen… duurt wel lang voor ik bij ben hè, het is altijd weer zo snel zaterdag ;-), maar toch kan ik niet afhaken. Ben gewoon erg benieuwd hoe dit verder gaat. Dus… binnenkort heb ik meer tijd en dan stort ik me weer op je verhaal. Sterkte met alles!

    • Je hoeft inderdaad niet alles te delen met de hele wereld. Soms werkt het verlossend om wat meer te lossen dan de bedoeling is/was. Het voordeel van het vooraf schrijven van logjes is dat zoiets vlug weer gewist is :).

      • Ik snap wel wat je bedoelt ja. Ik typ mijn logjes meestal gewoon meteen in WordPress, maar bewaar ze als concept. En dan schift ik later ook nog wel in de tekst. Dan plan ik ze in voor een bepaalde dag, kan ik er nog steeds dingen in veranderen. Als het gepubliceerd is ook natuurlijk, maar dat wil ik dan liever niet meer doen. Dus weloverwogen publiceren werkt inderdaad het beste dan!

  12. Oei, er scheelt toch niks met Fidel???

    Verontruste groet,

    J.B.

  13. tinyblogt zegt:

    Ja man, ik snap je wel. Ik blog niet onder mijn echte naam, maar met een beetje zoeken zou een slimmerik wel kunnen vinden wie ik ben. Ik spreek niet over de namen van mijn vrienden, of familie, maar als ze willen kunnen ze zichzelf wel herkennen natuurlijk.
    Toch hou ik een heleboel dingen gewoon voor mezelf. Ik hou ook al jarenlang een soort van dagboekje bij, puur voor mezelf, en merk ook dat ik daar heel veel aan heb. Het doet goed om te schrijven, al is het enkel voor jou en je liefste. Soms is het nodig eens alles “letterlijk” op een rijtje te zetten om achteraf te kunnen reflecteren. Schrijven blijft heilzaam, dus doe dat vooral. Je bloggers verwachten niet je grote geheimen, je angsten, je diepste zieleroerselen, maar af en toe iets persoonlijks, of af en toe een klaagzang, maakt je wel menselijk. Schuw het negatieve niet, maar je hoeft er bij lange na niet te koop mee te lopen. Een gulden middenweg is er, maar je hoeft niet altijd op dat mooie pad te blijven. Doe je goesting, Paul, je doet dat goed.

    • Voor velen (waaronder ons :)) werkt schrijven inderdaad helend. Er zijn veel anderen die het schijt krijgen van de gedachte om iets op papier te moeten zetten. Die gulden middenweg probeer ik te bewandelen, maar ik probeer toch het ‘negatieve’ zoveel mogelijk te weren uit mijn logjes. Er is al geklaag genoeg op de wereld…

  14. Harrij Smit zegt:

    Ik kan me heel goed voorstellen dat je niet alles kwijt wilt in blogland, maar wanneer je hier volledig anoniem bent en oud en wijs genoeg om te bepalen wat je ondanks dat niet op je blogs wilt plaatsen, wat is dan precies het probleem? Angst dat je toch herkend word? Angst voor een bepaald soort reacties? Eerlijk gezegd roept dit blog bij mij meer vragen op dan antwoorden. Maar ik kan misschien veel makkelijker praten dan jij. Ik heb geen baan meer en blog vrijelijk over wat mij bezig houdt en wat mijn voorkeuren etc. zijn. Waar ik dan rekening mee moet houden is dat ik niet vrij over vrienden, bekenden, familie etc. kan verhalen, maar dat ambieer ik ook niet.

    • Elk zijn opvatting hierover, Harrij, en dat maakt elke weblog uniek. Met Thomas Pannenkoek ben ik niet aan mijn proefstuk toe. Er waren al verschillende voorgangers ervan, die ik telkens maximum een jaar volhield. Deze houdt al twee en een half jaar stand, alleen al omdat ik bepaalde ‘valkuilen’ uit het verleden probeer te vermijden.

      • Harrij Smit zegt:

        Vanzelfsprekend ieder zijn/haar eigen opvatting over hoe te bloggen. Probeerde het alleen beter te begrijpen. Door jouw laatste zin snap ik het al weer veel beter, daar ik niet op de hoogte ben van het pre-Pannenkoeks tijdperk 🙂

  15. weejeewee zegt:

    Gecontroleerd schrijve!, zelf probeer ik ook ” persoonlijke anekdotes, ” op te schrijven….en hoop ik de grens te bewaken en daarvan bewust blijven…dat is voor mij de sport op zich…maar als ik een blog lees dat heel persoonlijk is, kan Is dat vreselijk waarderen…maar als het bij mij “heet” word schrijf ik enkel…voor mezelf.

  16. Marion zegt:

    Dit logje is gisteren niet in mijn lijstje verschenen. Nou, dat is natuurlijk niet waar. Ik heb met mijn duffe kop natuurlijk niet goed gekeken. Goed dan, beter laat dan nooit. Waarom sommige mensen jou toch met Paul aanspreken blijft mij een raadsel, Thomas. Misschien moeten die mensen toch eens een keer naar de huisarts.

    Je gaf mij laatst een advies om voorzichtig te zijn met mijn privacy. Dat waardeer ik enorm. Ik heb daarover nagedacht en uiteindelijk beslist gewoon op dezelfde weg verder te gaan, maar ik denk dat het uitermate goed is om hier regelmatig over na te denken. Belangrijkste is en blijft dat je ’s avonds met een gerust hart kan gaan slapen. Is dat niet het geval, dan moet je wat veranderen.

    • Ja, waarom spreken de mensen mij niet aan met ‘Georges’, zoals het hoort? Ik begrijp er ook geen bezemsteel van, maar durfde dit nog nooit in de openbaarheid te brengen.
      Ik slaap met een (uit)gerust hart – dit zit dus nog steeds heel goed 🙂 !

  17. Kristien zegt:

    Toen ik het een tijd geleden moeilijk had, wilde ik ook bloggen om een en ander van mij af te schrijven. Het lukte me niet, duurde veel te lang iets op papier te krijgen. Ik schrijf niet graag. Nu ben ik blij dat ik die persoonlijke zaken niet op het web heb gezet.
    Lezen doe ik wel graag. Jouw blog ThomasPannenkoek was de eerste die mij aangenaam verraste. Ik geniet van jouw vlotte pen, humor en fantasie, soms een beetje ernstiger zoals vandaag. Dan gaan mijn gedachten alle kanten uit en als ik uitgedacht ben, weet ik genoeg.
    Als het te heet wordt, schrijf het dan maar in een persoonlijk dagboek. Ik zal er eentje opsturen naar de lege chocopotstraat 🙂

  18. evavertelt zegt:

    net als velen voor mij snap ik het ook wel… mijn blog is natuurlijk wel heel persoonlijk en open over het leven ten huize kadee, maar tegelijk probeer ik er ook wel over te waken dat er geen kwetsende dingen op komen te staan of dingen waarvan ik later denk ‘dju toch’ 😉
    altijd een moeilijk evenwicht…
    maar ik blijf toch graag op uitstap gaan naar pannenkoekland hoor!
    x

  19. heleen zegt:

    Ik dacht dat ik gisteren al mijn berichtje geplaatst had, maar kennelijk is er iets mis gegaan! Doe waar jij je goed bij voelt en mocht je erover denken om te stoppen: ik ga ieder huis af in Brugge met mijn heggenschaar tot ik je gevonden heb! 😉

  20. Mrs. Brubeck zegt:

    Je weet hoe ik bij jouw blog terecht gekomen ben, je schrijftalent doet sterk aan dat van B denken… Ook hetgene waar je nu over nadenkt… “Been there,seen all of it”… Mensen moeten vooral doen waar ze zin in hebben alhoewel sommigen beter 2x zouden nadenken. Met de paswoorden heb ik een beetje moeilijk, dan creëer je toch een clubje waar je niet iedereen toelaat, en wat is dan nog de zin van bloggen?? Heb er ook ontzettend moeite mee dat iets achter een paswoord gezet wordt wat over iemand specifiek gaat, de persoon zelf mag het niet lezen, anderen wel???? Zulke dingen zouden niet mogen kunnen en dan ben je de naam “blogger” niet waardig.
    Ik hoop dat je een evenwicht vind 🙂

    • Mrs. Brubeck zegt:

      Verdorie,vindt met dt dus 🙂

      • Vandaag zag ik nog een veel grappiger dt-fout. Iemand had brood met dt geschreven (broodt), dàt vind ik pas talent hebben 🙂 !!
        Wat die paswoorden betreft: elk zijn zin natuurlijk, maar Zelf ben ik ook niet gek op het gedoe met paswoorden. De reden die jij noemt is terecht, anderzijds verplicht je anderen dan hun privé-mailgegevens naar je door te spelen. En dan kun je natuurlijk een ‘anoniem’ mailadres bij-openen, maar waar zijn we dan mee bezig??

        • Mrs. Brubeck zegt:

          Ik vraag me af waarom je wel dingen wil delen met de ene en niet met de andere, zo creëer je een select publiek en sluit je anderen buiten. En privé-email? Jij krijgt toch gewoon mijn gmail van mijn blog? Maar idd…dat ieder doet wat hij wil, behalve als het een persoonlijke aanval doet en die laf achter een paswoord zet… 😦

  21. Poeh het is heftig als je er zo mee bezig moet zijn lijkt me, uiteindelijk doe je het schrijven vooral voor jezelf en je kunt niet ook nog verantwoordelijk zijn voor dat wat de ander leest… Het is van jou en juist daarom komen we lezen, ik zou het ook jammer vinden als je stopt en hoop dat je een manier vindt… Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s