Hiëronimus Pannecoucke – Rose doet hopen

Eigenlijk was het geen slecht idee om een vijftal dagen pauze te nemen in mijn zoektocht. We hebben ons nu al een paar dagen goed geamuseerd hier in Thailand. Toegegeven, ik heb graag ietsje meer ‘actie’ op reis dan dagelijks langs hetzelfde strand te wandelen en tussenin aan dezelfde bar van het all-inclusive hotel dezelfde drankjes te drinken met dezelfde mensen rond me heen. Ik moet jullie niet meer vertellen wie ik wél ganser dagen rond me heen duld. .

Dan zou je denken dat mensen als wij die al zo lang samen zijn nooit eens een meningsverschil hebben. Tuurlijk hebben we die af en toe, maar dit wordt meestal bedekt met de mantel der liefde. Zoals een paar dagen geleden, toen ze me zei dat ik het bed niet was uit geweest, de pet met mijn initialen in nooit van me weg is geweest en ik nooit een kredietkaart zou gebruiken. Ik weet toch best zelf wel wat ik doe of niet doe? Toch? Maar ik ben er niet dieper op in gegaan en liet de zaken wat ze waren. Nog eens: mij zal nooit verweten kunnen worden dat ik niet altijd alles heb opgebiecht.

Uiteraard gaat mijn zoektocht verder. Uiteraard zal ik bij elke wandeling hier in Phuket mijn ogen wijd open houden en mijn oren breed open zetten. Ik zie alles, hoor alles, ben alles gewaar. Al drie dagen wappert nu dat laken uit onze kamer met een tekst die schreeuwt naar een teken van leven van Ronny. Er is dat mannetje in de winkel met het petje van mij en er is het hotel waar ik zeker nog eens mijn kop zal binnensteken.

Trouwens, een ‘massaas’ wil ik wel, maar niet die met een speciaal reukje erbij die meer overhelt naar prostitutie. Mijn schat heeft liever niet dat vreemde handen aan haar lijf zitten, dus ga ik maar alleen. En ik weet dat er ‘gewone’ massage gegeven wordt in het sjieke hotel waar Ronny heeft verbleven, als ik zijn kredietkaartgebruik mag geloven.

“Schat, vind je het erg dat ik straks een massage boek voor me?”

“Tuurlijk niet, boemeltje, doe maar, ik ben toch een spannend boek aan het lezen!”

“Pietje Puk gaat zich scheren”?

“Zot, neen, een heel spannend boek over een vrouw die… Maar ga gerust, ik wacht wel aan het zwembad”

“Maar ik ga wel naar het hotel waar Hiëronimus…”

“Haha, ‘Ronny in Thailand’, dàt zou pas een spannend boek zijn. Doe maar, schat…”

Ik ben naar het hotel gestapt, dat zich op een kleine halve kilometer van het hotel bevindt. Aan de balie wou men niks, maar dan ook helemaal niks vertellen over de gasten die er ooit hebben gelogeerd. Er stond zo’n klef kijkende augurk aan de balie die amper Engels begreep. Hij zei telkens ‘yes’, maar schudde met zijn kop van neen. Wat een rare kwast was dat. Ik boekte dan maar die massaas voor onmiddellijk gebruik. De augurk wees me de weg naar een kamertje in een zijgang naast de receptie. Een lief lachend meisje van zo’n twintig jaar jong begeleidde vroeg me om me uit te kleden tot de slip, waarop ze het kamertje even verliet en me twee minuten later stijlvol toedekte met een witte handdoek.

“You want massaas soft or you want massaas strong?” vroeg ze met grote ogen.

“Strong, please,” antwoordde ik, en ze begon hard te kneden in mijn rug en nek. Altijd ongelooflijk te ervaren hoe zo’n frêle klein meisje zoveel kracht kan uitoefenen. Het leek alsof mijn bloed heviger begon te stromen, alsof mijn hersenen meer kracht voelden in hun activiteit. Alsof ik mijn gedachten meer kon ordenen ook.

“Funny, sir..” zei het meisje ineens

“Funny? Is that your name?” vroeg ik dom.

“No no, my name is Rose, sir. Tourists call me ‘Rose’, I don’t know why, maybe my name just is like that. Who’ll tell? No, it is funny that I massaged a man like you two weeks ago. He had the same figure and he also had a big nose like yours. Do you have a brother here in Phuket?”

“So he also has a chicken-breast and the name Pannecoucke? Maybe Ronny Pannecoucke?”

“Yes, yes, yes, sir, that’s it, his name was Ronny! Definately. And he gave me a tip of five hundred Bath!”

Ze legde de handdoek even opzij, trok mijn broekje iets omlaag en begon mijn onderrug en billen te masseren. Dat dit deugd deed hoef ik je niet te vertellen. Dan ging de kneedbeurt verder omlaag. Tot mijn benen, mijn onderbenen en een krachtige massage van de achterkant van mijn voeten.

“You can turn, sir,” zei ze.

Ik draaide me om en zag nu pas goed het gezicht van het meisje. Onze ogen ontmoetten elkaar even, waarbij ze glimlachte en haar werk verder zette.

“Ronny, he looked sad, he definately had problems…” zei ze nu ernstig.

“What kind of problems?” vroeg ik haar.

“Don’t know. He wouldn’t tell me, but he really looked sad. I never saw a smile on his face, not like you showed a smile four times now.”

Haar massage daalde naar beneden. Van schouders naar borst, van buik over benen, knieën tot een grondige massage van de voeten. Heel braaf, zonder de ‘intieme zone’ aan te raken. Even kwam ze in de nabijheid toen ze de spier van mijn linker binnenbeen behandelde, en toen zei ze “I’m so sorry, sir, really!”. Grappig eigenlijk.

“May I massaas your head too, sir?” vroeg ze uiteindelijk, waarbij het leek alsof ze mijn schedel kleedde tot een pain Français. Gelukkig was dit niet zo, en kon een herboren Thomas Pannenkoek afrekenen.

“That makes three hundred Bath, sir”. Ik graaide in de zak van mijn short en vond daar het briefje van vijfhonderd Bath terug, dat ik eergisteren gevonden had voor de deur van het erotische massagesalon waar ik de behandeling weigerde. Ze kreeg het briefje en mocht de rest voor zichzelf houden als fooi.

“Thank you so muts, sir!” reageerde ze enthousiast.

“One question, Rose, this Ronny, is he still around?”

“No, sir, he went back home, he said…”

“Thank you, Rose…”

Ze ging op haar tenen staan, gaf me een brave handdruk met een stralende lach en begeleidde me naar de receptie.

Mijn schat zat inderdaad nog steeds aan het zwembad.

“Al terug, poepie?” vroeg ze.

“Ja, poepiezelve,” antwoordde ik, “en ik heb nieuws van Ronny…”

“Ik dacht het al,” lachte ze…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – Rose doet hopen

  1. Rob Alberts zegt:

    Wat een spannend boek blijft dit.
    De plot is nog steeds niet te voorzien.

    Zonnige groet,

  2. De Fruitberg zegt:

    Du shi jis niet meer in Thailand, volgende week op vakantie naar Maleisië?

  3. Myriam zegt:

    Ik heb het al eerder gezegd vannacht lag hij terug hier onder de rododendr….Ik bedoel magnolia. Maar je wil me nooit geloven, terwijl ik toch best veel weet;)

  4. Ik ben benieuwd waar droevige Ronny nog allemaal op reis zal gaan. Er gingen geruchten de ronde dat hij op jacht was in Zimbabwe maar dat bleek uiteindelijk niet juist te zijn. Hij is wel gesignaleerd in Sint-Tropee op jacht … naar schoon wijven.

  5. heleen zegt:

    Klinkt alsof je geniet en op de juiste weg zit! Ik zeg ga ervoor en ik ben benieuwd wat je nu weer tegen gaat komen!

  6. Ik kwam Ronny zonet tegen – hij speelde standbeeld op de Markt van Brugge! Heb hem 5 euro gegeven, dan kan hij zich nog eens laten masseren want hij zag er slecht uit.

  7. Harrij Smit zegt:

    Dat is nou de rijkdom van een weldadige (in plaats van een wellustige) massage. Onder het genot van ervaren handen langzaam maar zeker tot de kern van je onderzoek geraken. Goed werk, Thomas. Je zit hem op de voorvaderlijke hielen 😀

  8. Sabine zegt:

    Joepie, weer een stapje verder!

  9. beaunino zegt:

    Daar wordt een mens vrolijk van! Op naar de volgende ronde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s