Hiëronimus Pannecoucke – de veel te vroege afspraak op de Eiermarkt

Afspraak om vijf uur op de Eiermarkt van Brugge. “Je zult me herkennen aan de rode T-shirt”.

Zo’n nachtvlucht vanuit Portugal is ook niet alles. Akkoord, gisterenavond was het leuk afscheid nemen van een aantal mensen die we hadden leren kennen op onze reisbestemming. “Kom, wij trakteren!” vroeg ik het koppel uit Zuienkerke dat dezelfde terugvlucht had als wij. “Enkel als wij nadien mogen terug trakteren,” luidde het antwoord. En zo ging het maar verder tot middernacht toen we met het busje werden opgehaald richting luchthaven.

Moe ben ik, echt doodmoe. Het is halfvijf en mijn schat is onder de lakens gekropen. Groot gelijk had ze. Normaal gezien lag ik daar ook, ware het niet dat mijn plicht roept en ik echt benieuwd ben naar wie ik zal vinden op de plaats van afspraak.

Het regende. Neen, het regende niet, het goot. Bakken water vielen uit de lucht. Wat een contrast met een etmaal geleden toen we badend in het zweet wakker werden op hotel, naar buiten keken en de lucht zagen die we al twee weken gewend waren. Een zonvakantie, zalig gewoon.

Niks van verkeer in Brugge. Je kon, zoals we het zo kleurrijk uitdrukken in West Vlaanderen, in je bloot gat fietsen en niemand zou je hebben gezien. Ooit heb ik dit eens gedaan op een nacht waar slaap vatten absoluut niet mogelijk was. Ik sprong naakt op de fiets en deed de toer van de ring rond de stad. Echt waar: om half vier ’s morgens kwam ik niemand, maar  dan ook werkelijk niemand tegen. Een zalig gevoel was dit.

Na tweehonderd meter was ik al zeiknat. Welke indruk zou ik daar maken op de onbekende die me iets zou vertellen over Ronny? Geen reden om me dit aan te trekken, want hij zou even zeikend nat zijn. Mocht ik toch verwachten… Ik parkeerde mijn fiets aan het standbeeldje net voor de Eiermarkt. Geen kat te zien, maar ik was dan ook tien minuten te vroeg.

Er was geen afdak, werkelijk niks van bescherming. Ik stond daar te blinken in de kou, in T-shirt en bermuda, op teensletsen. De overgang van Portugal naar België was vreselijk, toch klimatologisch gezien.

Van over de markt zag ik een schaduw in mijn richting komen. Een man met een hond, die even later de richting van de Vlamingstraat koos. Die kan het niet geweest zijn. Nog twee minuten. Niemand te zien verder. Voor mijn voeten lag een half lege fles goedkope wijn. Gekocht in één of andere nightshop in de binnenstad, dat zag ik aan het witte etiket waar in rode letters ‘5 Euro’ was geschreven. ‘Chateau Migraine’, allicht.

Tussen het geklets door van de hevige regendruppels op de kasseien hoorde ik het zachte geluid van hakken die dichterbij kwamen. Het soort hakken eigenlijk die me kan irriteren als ik thuis in de woonkamer zit te internetten. Die oorruis, weet je wel. Die klank hakt dan werkelijk door mijn hoofd, aangewakkerd door het gezoem dat sowieso al meer dan twintig jaar door mijn oren klieft.

Terwijl ik me omdraaide hoorde ik een zachte stem. Die klank kwam uit een mooie vrouw, half Aziatisch, gekleed in een druipnatte rode T-shirt van het merk Vera Peewee. Haar neus stond wat… euh… prominent op haar gezicht ingeplant.

“Jij Pannenkoek? Thomas Pannenkoek?”

“Ja, jongedame, jij?”

“Ik Dominique Pannenkoek, aangenaam!”

We schudden elkaar de hand, en de handdruk ging al vlug over in een hartelijke omhelzing. Niet die van twee geliefden, eerder die van twee familieleden die een innige band hebben maar elkaar al een hele tijd niet hebben gezien. Ik heb niet de reputatie van een gezellige knuffelaar te zijn. Het verbaasde mezelf dat ik die van haar beantwoordde.

Ze lachte: “Hihi, so you are, sorry, ik probeer in het Nederlands, dus jij bent mijn nonkel Tommy?”

Lang geleden dat iemand mij Tommy had genoemd. Goh, dat moet gedateerd hebben van de tijd dat ik in Zarren met de neefjes speelde van mijn oom Oscar.

“Je zegt Tommy?”

“Ja, mijn papa noemt je ook zo als hij het over jou heeft. Hij…”

“.. sorry dat ik je onderbreek, maar het regent hier oude wijven. Kunnen we niet ergens praten op een drogere plaats? En hoe komt het eigenlijk dat jij hier bent, en niet…”

“Goed idee, nonkel Tommy. Weet je wat, we springen op jouw fiets en rijden richting hotel op de Burg. Daar kunnen  we ons eerst droog maken en iets gaan drinken in de lobby of zo?”

Ik had geen tijd om te antwoorden. Dominique had al mijn fiets beet en ging op de bagagedrager zitten. Ik zette me vooraan en ging op de trappers staat.

“Go, Tommy, Go…” lachte ze luid en weg waren we, het was maar een paar honderd meter fietsen naar het Plaza Hotel…

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

17 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – de veel te vroege afspraak op de Eiermarkt

  1. Marion zegt:

    Je zou denken dat hij het allemaal uit zijn neus pulkt dit verhaal, maar het is echt waar! Ik heb het zelf gezien. Vermomd als man met hond.

  2. Rob Alberts zegt:

    Een prachtige wending weer!
    Ik hoop alleen niet dat het verhaal van de regen in de drup overgaat.
    Ik wens je Thaise zonneschijn met het vervolg van je Queeste.

    Zonnige groet,

  3. tinyblogt zegt:

    Blij dat je terug bent! De tijd dat ik rond vijf uur ’s morgens nog over de Eiermarkt dartelde is al lang gepasseerd, dus dit heb ik gemist, dju toch. Benieuwd naar het vervolg.

    • Dank je, Tiny (of hoe je ook noemt – ik ben toch wel benieuwd). Had ik destijds ooit tot vijf uur op de Eiermarkt rondgezworven, ik zou zeer welkom geweest zijn thuis 😦 , vrees ik…
      Het verhaal nadert zijn eind.

  4. Jaixy zegt:

    Welkom terug.
    Hopelijk weer wat opgedroogd na zo’n natte ervaring op de vroege ochtend

  5. Uw broer heeft zijn nageslacht toch maar slecht Vlaams leren spreken. Verstandig is ze ook niet want voor hetzelfde stond daar een onbekende die je blog leest met slechte bedoelingen en een valse neus en was ze nu als Aziatische slavin op weg naar de slavenmarkt ergens op de aardbol waar rijke vetzakken haar zouden kopen om vetsige vetzakkerij met haar uit te steken.
    Ik was vergeten dat het vandaag al was. Tja, ik lag nog te maffen toen jij daar stond.

    • Wat een fantasie heb je, Stef 🙂 ! Dominique is niet de dochter van mijn broer, maar kan eventueel wel familie zijn van een neef uit Zarren. De toekomst zal het uitwijzen…

      • Pfffff. Eerder gebrek aan fantasie en een kort geheugen. Omdat ze je met nonkel aansprak, ging ik er maar vanuit dat ze dichte familie was. Dat het de dochter van een (verre) neef kon zijn, is niet bij me opgekomen. Ook omdat het blijkbaar een type is dat graag knuffelt. 😏

  6. De Fruitberg zegt:

    De vraag is natuurlijk of Thomas geen slechte bedoelingen heeft…

    In ieder geval goed dat je niet in je bloot gat bent gaan fietsen als ’t zo regende. En ik ben ook niet zeker of je dat hotel was mogen binnenstappen in je bloot gat

  7. Sabine zegt:

    Yes je bent er weer! En je houdt meteen flink de spanning erin! 🙂

  8. Welkom terug! Om het nieuws van de voorbije weken samen te vatten: Menck blogt opnieuw! Oh ja, er was ook iets met vluchtelingen…

    J.B.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s