Onverwacht bezoek van bloggers uit Hoogstraten…

Vorige week waren we van plan om  van de (misschien) laatste zomerse zondag te genieten. Ons idee was om naar Oostende te rijden met onze stalen koets, tot een zwarte poepchique limousine onze oprit opreed.

‘Een vergissing,’ dacht ik, want wie komt ons nu bezoeken? Mocht ik bezoeker zijn, het laatste adres dat ik zou opzoeken zou het onze zijn.

‘Getuigen van Jehova’, dacht mijn schat. ‘Die komen zeker vertellen dat de wereld zal vergaan en willen tickets verkopen voor hun Koninkrijk. Poeder die af, schat,…” zei ze,  wat ik meteen probeerde te doen.

Een koppel stapte uit. De man, een (g)rijzig figuur met leren jasje, nam zijn zakdoek en veegde denkbeeldige vingerafdrukken van zijn portier. De dame vond ik interessanter, een niet onknappe verschijning met een volle bos bloemen in de hand.

AAA1

“Potjandorie’,” zei mijn schat, “dat zien er niet echt Getuigen van Jehova uit, misschien toch eens luisteren…”

“Pannenkoek?” vroeg de dame met een zoetgevooisde stem. “Thomas?” “Paul, misschien? Maar miljaar, wat bij jij een lelijkaard. Echt waar. Mocht ik jou ontmoeten in het schemerdonker, ik zou mijn zonnebril opzetten. En je kleren, waar zijn je kleren in godsnaam? Pas op dat je geen kou vat.”

“Ja, mevrouw, ik ben Thomas Pannenkoek. Het is te zeggen, op mijn identiteitskaart staat Paul met nog wat blabla er achteraan. Zeg gerust Achiel,  Norbert, Pieterjan, Omer of wat je ook te binnen schiet. Bedankt voor het fijne compliment rond mijn verschijning. En dat we geen kleren aanhebben komt omdat we naar Oostende gaan, dat ligt aan zee. Wie mag jij dan wel wezen, als ik zo indiscreet mag zijn?”

“Denk eens goed na, Paul. Jij durft in het weekend af en toe eens bloggen? Ik geef je een tip. Ik ben een blogger wiens echtgenoot een knipperlichtrelatie heeft met WordPress. Zijn naam begint met B, en eindigt met K. Tip twee: hij hield het de voorbije dagen weer eens voor bekeken. Tip drie: hij is een uitgeweken Hollander. Tip vier: vlotte pen.”

“Bierbuik?”
“Babykak?”
“Binnenhuisarchitectenboek?”
“Boerkaonderbroek?”

“Haha, neen, geen van de vier, Thomas, euh.. Paul, probeer eens ‘Brubeck’ !”

“Maar enfin, Mrs.en Mr. Brubeck, jullie hier? Maar kom toch binnen!”

Ondertussen dacht ik bij mezelf: ‘Wat nu aan te vangen? Die komen speciaal van Hoogstraten naar Brugge gereden en kunnen ons niet eens verwittigen. Hoe kan ik die mensen nu deftig ontvangen?’ Het enige dat we in huis hebben zijn twee zwarte bananen en wat brol uit de diepvriezer. Twee flessen champagne ook, en met een beetje geluk staan nog een paar propere glazen in de kast. Of in het tuinhuis, sla me dood.

Ik schudde beiden de hand en gaf Mrs. B. drie kussen op haar rug. Het is namelijk onbeleefd om iemand bij de eerste kennismaking op de wang te kussen. Mijn mening. Mijn lieve eega deed hetzelfde, maar gaf tegen alle regels in beide gasten toch een hoeveelheid kussen op de wang. Zij heeft lak aan regels, en wie ben ik om haar mening te beïnvloeden.

We struikelden bijna over de vuile was en vaat en rommel en tijdschriften, noem maar op, die overal in het rond lag in de woonkamer. Zaterdagavond hadden we een fijn spelletje gespeeld, mijn lieverd en ik, en hadden nog geen zin gehad om op te ruimen. Zoal ik al zei: er is toch  niemand die bij ons op bezoek komt.

Het verwonderde me dat Brubeck zo’n beschaamde figuur is. Hij ging meteen in onze keuken staan, rug naar ons, en bewonderde onze potten en pannen. Ondertussen oefende hij in het spelletje ‘Trek Eens Aan Mijn Vinger’, zoals je ziet op onderstaande foto.

AAA1

“Hélaba!”, riep ik hem toe. Je leest het goed, ik ‘riep’ het toe, want hij had oordopjes in. Waarom is me niet duidelijk. “Draai je eens om, dan kan ik ook je voorkant in première tonen aan de lezers van mijn blog.”

“Ziejjehiezot?” antwoordde hij in perfect West-Vlaams. De man was duidelijk voorbereid.

“Doe nie onnoazel, vint, ‘k honne fotto van joen trekkn”, ging ik door in het West Vlaams.

AAA4

“Eentje maar”, antwoordde hij, “maar zet hem niet op je weblog. Ik wil echt anoniem blijven, je merkt wel waarom”

“Beloofd!” zei ik hem, en schrok bij het zien van zijn voorgevel. Echt waar, ik had hem mij anders ingebeeld. Normaal gezien kan ik mij precies een beeld vormen van een mens aan de hand van zijn of haar schrijfsels, zo’n artistieke kop paste niet met mijn beeld van Brubeck.

Ik schopte de man letterlijk uit mijn keuken, en improviseerde een soort soep met een blik gepelde tomaten, een eind in stukken gesneden rookworst en viskruiden. Hollanders hebben toch geen reputatie wat fijne keuken betreft… Toen ik klaar was met het bereiden van de soep hadden mijn gasten en mijn schat de twee flessen champagne al binnen. Er restte niks meer voor mij.

“Lekker, Paul,” zei Brubeck (wiens echte voornaam Marcel is) bij het proeven van de soep. Ik had er een biertje bij geserveerd. Hij liet een boer die weerhalmde. Het rode sap droop van zijn ringbaardje. Dit was een klasseman, zoveel was duidelijk.

“Heel euh… speciaal,” zei Martine die zich op haar blog ‘Mrs Brubeck’ pleegt te noemen. Ik zag dat ze de stukjes rookworst wegmoffelde in haar servet, maar keek opzettelijk de andere kant uit om haar niet te affronteren.

AAA1

Om het heel kort samen te vatten: we hadden een paar mooie uurtjes samen, waarna ze naar Sluis zijn getrokken om wat inkopen te doen in de plaatselijke gespecialiseerde winkels.

AAA1

Ik moet jullie toch niet vertellen voor welke winkels Sluis bekend is?

AAA1

Jawel, Sluis is bekend voor zijn ‘speciale’ winkels. Nu, ik heb daar geen bezwaar tegen, elk zijn meug.

Waar wat ik absoluut niet begrijp is dat wij Mr. en Mrs. Brubeck zo goed hebben ontvangen en ik ’s anderendaags op een logje moest lezen dat we zogezegd niet thuis waren. Héél bizar, echt waar. Geef toe, echt tof is dat niet.

Hier lees je het bewuste logje.

Maar toch was ik tevreden toen ik een paar dagen later mocht lezen in een logje van Martine dat hun bezoek aan Sluis toch ook zijn vruchten had afgeworpen. Lees die post eens, vooral de laatste paragraaf.

Altijd welkom, Marcel en Martine, maar geef de volgende keer een seintje als je komt aub.

(aan jullie om uit te maken of mijn verhaal waar of onwaar is / zelf weet ik het niet…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

48 reacties op Onverwacht bezoek van bloggers uit Hoogstraten…

  1. Natuurlijk is het waar, dit verzin je gewoon niet. 😉 Het klopt wel dat Hollanders geen verfijnde smaak heeft, de rest van Nederland daarentegen wel hoor. 😂😂😂😂

  2. De Fruitberg zegt:

    Het bewijs is overduidelijk. Jouw keuken lijkt wel een beetje op een toonzaal.

  3. chrissebie zegt:

    Op t onverwachts, neen, dat zie ik Brubeck niet doen! Op bezoek komen, ja dat wel! Hopelijk met zijn allen van genoten!

  4. tinyblogt zegt:

    “Waaaaaah!! WABLIEF? Mor allééé! Marcééééél?? Martiiiiine?…” zit ik hier te roepen op een zondagochtend terwijl mijn lief niet denkt “Ze is zot geworden”, maar gewoon “Ze leest T. Pannenkoek weer, tsss…”. Mij zo doen verschieten. Wacht maar.

  5. Jaixy zegt:

    😂😂😂😂😂 wie ik geloof laat ik in het midden

  6. Rob Alberts zegt:

    Ik lees even de volgende bloglinkjes.
    Natuurlijk wel met een glimlach om mijn mond!

    Vrolijke groet,

  7. Mrs. Brubeck zegt:

    Verd*me Paul, dat is toch wel schrikken als je aan de pistolekes en de koffie zit op een zondagmorgen hoor 🙂
    Laat ze allemaal maar denken, alleen wij weten of het waar is of niet… En ik dank je voor het logje, vind het een eer en heb echt genoten 🙂 🙂

  8. Brubeck zegt:

    Mr. Pannenkoek, of beste Paul. Ik nomineer deze blog als de beste van jou die ik dit jaar al gelezen heb. En dat niet alleen omdat ik er met mijn eega in figureer (wat de kwaliteit van de blog verklaart, uiteraard) maar omdat niets gelogen is. Je hebt ons wel echt op ons beste gefotografeerd, helemaal zoals we zijn 🙂 You made my day !

  9. Marion zegt:

    Marcel en Martine. 😀 Laat dat het enige zijn dat gelogen is aan deze blog, dan ben ik in mijn nopjes 😀

  10. Menck zegt:

    Je gastvrijheid is legendarisch, Paul. En zoals er wordt gezegd: soep op bier is plezier.

  11. Sabine zegt:

    Hmm mooie vraag dit. Waarschijnlijk hebben jullie dit van tevoren allemaal uitgedacht wie wat ging schrijven om de lezer eens goed beet te nemen 😉 Je hebt een prachtverhaal geschreven in ieder geval. Of het nu waar ja of niet…

  12. No comment, maar de namen zijn zowiezo gelogen 🙂

  13. Billy zegt:

    whahahaha, Thomas/Paul!
    Je hebt je hier weer van je beste kant laten zien.
    Maar ik ruik zo dat bijna alles uit die rijke duim van je gezogen is… 😛

  14. Mieke zegt:

    Zeker weten dat dit een verzonnen verhaal is 😀

  15. Leuke manier om iemand te inviteren 🙂

  16. Hihi, erg leuk deze interactie op jullie blogs!

  17. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat Mr en Mrs Brubeck zomaar onaangekondigd bij jou op de stoep zouden gaan staan. Daar zijn ze volgens mij gewoon veel te aardig, voorkomend en netjes voor. Jou opeens opzadelen met koffievisite, nee, ik zie het ze niet doen, dus ik geloof er niks van dat dit verhaal waar is.
    Je hebt weer een behoorlijk dikke duim gehad toen je dit verhaal begon te schrijven hoor!
    Maar wel erg boeiend en op het verkeerde been zetterig ook nog… Ik heb genoten! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s