Hiëronimus Pannecoucke – Een wandeling op de Brugse Vesten

Ik heb nog één dag verlof, morgen is het weer werken geblazen. Terwijl mijn schat nog wat door de straten van Brugge slentert om wat herfstkoopjes binnen te slaan, besluit ik een wandeling te maken rond de Brugse Vesten. Het is een bewogen jaar geweest met die hele zoektocht, waarvan slechts nog een dikke twee maand overblijven. Ver ben ik niet meer verwijderd van het doel om Ronny terug te vinden, als tenminste mijn verhoopte ontmoeting met Willy iets oplevert.

Vandaag wil ik aan iets totaal anders denken, mijn hoofd volledig leeg maken en morgen opnieuw beginnen. Wat is een beter middel daarvoor dan een flinke wandeling in het groen rond Brugge?

Het is er stil. Geen fietsers die zich vlug naar het werk of de school reppen, geen joggers of mensen die hun hond uitlaten. Zeer stil, en zo heb ik het ’t liefst. Sommigen hebben echt behoefte aan mensen om zich heen, wat mij betreft hoeft dit helemaal niet. ‘Een kluizenaarsleven, dat zou nog eens iets voor mij zijn’, zit ik mij te bedenken terwijl ik over de grote weg die naar het Zand leidt de heuvel op huppel waarna ik zeker ben om een klein uurtje niets dan groen te zien. Veel mensen vinden die vallende bladeren een fijn zicht, heerlijk om zien. Wat is daar heerlijk aan? Straks is het weer winter en duurt het minstens vijf maand voordat de eerste botjes weer aan de bomen komen, de vogels vrolijk fluiten en joggers weer hun spikes aangespen om die winterkilo’s kwijt te raken.

Het is zalig om mijn hoofd te voelen leeglopen. Bijna letterlijk. 2015 is tot nu toe een jaar waar niet veel is gebeurd, zo’n jaar die met potlood zal worden ingevuld in de annalen van mijn leven. Hoewel de twee reizen die we tot nu toe maakten absoluut geen kak zijn. Vooral aan de Thailand-reis hebben we mooie emotionele souvenirs overgehouden. Vraag me van elke reisbestemming wat ervan overblijft, en ik kan niet meer opnoemen dan enkele globale inzichten waar je geen fluit verder mee raakt. Wat was er interessant in Peking? Welnu, het liep daar zwart van de Chinezen. En er was de Verboden Stad natuurlijk waar de gids ons in een uurtje heeft doorgejaagd. Een stad waarvan mijn lieve freule maar de helft heeft gezien omdat ze moest gaan plassen en ze een heel eind moest aanschuiven. Waar ze terwijl ze stond te wachten innerlijk moest lachen omdat -echt waar!- enkele Chinese dametjes al gelijk hun broek afstaken terwijl ze in de file stonden. Die stonden daar dus te wachten met de onderbroek op de schoenen. In de Verboden stad – misschien de reden waarom de stad verboden was? Wie zal het zingen??

Zo’n dingen flitsen door mijn hoofd bij een wandeling. Je kunt je voorstellen dat dit dikwijls lachen geblazen  is en dat mensen al eens denken van ‘wat zit die onnozelaar te lachen terwijl hij loopt, wie weet is dit een ontsnapte gek’, en wie zal die mensen ongelijk geven? Ik ben een ontsnapte gek, vertel dat gerust door in je familie- en kennissenkring. Zet het in de krant desnoods, of hang een affiche op in de zoo van Antwerpen of Lotenhulle, gesteld dat ook daar een zoo zou zijn.

Wat verder zie ik een man op een bank zitten. Half in de vijftig, zo schat ik hem, hoewel hij er op het eerste zicht veel ouder uitziet. Het is een zwerver, die ik altijd goeiendag zeg in het passeren. Dan zegt hij vriendelijk goedendag terug. Geld geven doe ik hem niet, en dat vraagt hij ook niet. Hij heeft een opvallend reukorgaan. Als ik soms zeg dat die neus van mij fors geschapen is, dan is die van hem werkelijk immens.

Vandaag zegt hij me geen goedendag. Meer nog, als hij me ziet kijkt hij de andere kant op. Vreemd is dat. Normaal zou ik zoiets totaal negeren, maar op de bank waarop hij zit zie ik iets liggen dat me heel bekend voorkomt. Jawel, deze sportzak lijkt wel heel goed op diegene die ik achtergelaten heb in de derde biechtstoel van de Sint Salvatorkathedraal in Brugge. Je weet nog, die zak met gevulde portefeuille, gsm, kredietkaart, Vera Peewee ondergoed, enzovoort.  Er bestaan nog zulke zakken, maar ik zie dat de zwerver de sportschoenen draagt die ook in die zak zaten en dat naast nam de portefeuille ligt die… jawel.

Hij ziet dat ik zijn boeltje herken en probeert recht te staan en te vluchten. Wat ik normaalgezien nooit zou doen gebeurt nu. Ik licht zijn linkervoet en hij valt pardoes met zijn gezicht op de gemalen keitjes van het wandelpad.

“Godverdomse, smeerlap!” roept hij, probeert recht te staan en het toch op een lopen te zetten. Niettegenstaande mijn smalle figuur licht ik nu ook zijn rechtervoet, maar neem hem tegelijkertijd bij zijn schouder zodat hij deze keer niet valt.

“Ik denk dat we eens moeten praten, kerel…” zei ik, en we gingen ons beiden zetten.

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – Een wandeling op de Brugse Vesten

  1. Sabine zegt:

    Wat een wending opeens in het laatste deel! Ik ging helemaal op in China en de vallende blaadjes en toen plotseling pats boem! Of dit is de persoon die je zoekt. Of deze meneer heeft al die tijd een stuk beter leven gehad…

  2. tinyblogt zegt:

    “… en we gingen ons beiden zetten.” Ik lees dat in ’t Brugsch en dan klopt het.
    En joggers met spikes??? Amai! Da’s alleen bij wedstrijdlopen of als het erg glad is, de gewone Brugsche jogger heb ik daar nog niet mee de vesten zien aflopen. Maar kom, ’t is dichterlijke vrijheid hé. Ik wens je een leuke zaterdag!

  3. Marion zegt:

    Het lijkt wel een thriller! Ik kan niet wachten op het vervolg!

  4. Dat zou ik toch wat meer doen: wandelen langs de Vesten. Wie weet maken ze de dreigementen dat een deel van de Vesten weg moet voor de Ringvaart toch nog waar en zal je er nooit meer kunnen wandelen.
    Die tweede foto lijkt toch eerder op het Fort van Beieren dan de Vesten, maar ik kan me vergissen.
    Tinyblogt heeft zeker een punt als ze je uitspraak over ‘joggers ‘die’ weer hun spikes aangespen om die winterkilo’s kwijt te raken’ Nog nooit een jogger ontmoet op de Vesten met spikes. Dat is echt iets voor wedstrijden. Je moet uiteindelijk op een bepaald moment straten over steken en op kasseien lopen en dan gaan die spikes naar de ******. Geen van die joggers heeft op dit moment trouwens last van wintervet. Tijdens de herfst lijkt me dat zeer moeilijk. 😛
    Ik kijk al uit naar het vervolg. Je zoektocht is tegenwoordig spannender dan een boek van Aspe.

  5. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik kon me vooral vinden in het eerste stukje van je log…
    Natuur, stilte, bankje … Helemaal ik ( en B ) …

  6. De Fruitberg zegt:

    Volgnes mij heb je hem wel geld gegeven 😀

  7. beaunino zegt:

    Herfst. Ik heb er ook weinig mee, het maakt dat ik me weemoedig voel, behalve dan op die prachtige zonnige dagen zoals vandaag.
    Ben benieuwd Thomas, ben benieuwd…

  8. Je zoektocht is ten einde zeker? 🙂

    PS: je moet werken op zondag? Sterkte!

    Warme najaarsgroet,

    J.B.

  9. Jaixy zegt:

    Wow!!! Wat een spanning!!!

  10. Poeh, waar gaat dit toch heen? Zo zit ik in China met mijn broek onder aan mijn benen en zo laat ik iemand struikelen.. Welke kant gaat dit op???

  11. Myriam zegt:

    En daar is ie dan eindelijk…. enfin dat denk ik toch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s